Fırtına Sonrası Sessizlik Üzerine...

Temmuz ayının başında şaşkınlık ve endişe veren bir deprem olmuştu iş yerimde. Şiddeti yüksek, sonuçları belirsizdi.

Ağustos, tsunami ayıydı. Büyük sarsıntının ardından olumsuz bir takım olayların olacağı tahmin ediliyordu ama boyutları kestirilemiyordu.

Bugün sular çekildi.

Hasar tespit çalışmaları başladı.

Kendimi bir anda okyanusun ortasında buldum!

Çalıştığım Kurumun en havalı, en önemli, en taşşaklı, en kalabalık, en göz önünde, en stresli, en problemli, en renkli ve sürekli patlamaya hazır bomba gibi kucağımda duran riskleriyle en acaip biriminde [Bir defa yanlış yapmıştık/m, zamanında beş gün üst üste Milliyet’e manşet olduk a.q.] on bir yıldır öyle veya böyle çalışıyordum; yurt dışına gittim geldim masam beni bekledi bir sene, askere gittim geldim odam beni bekledi altı ay, hele son yıllarda iyice bıkkınlık geldi bana, çıkmak istiyorum dedim bırakmadılar, yalvarmıştım ayrılmak için duymadılar, terbiyesizlik yaptım umursamadılar. Aksine sürekli daha ağır sorumluluk bindirdiler tepeme ve tek adam, olağanüstü yetkilerle donatılmış yönetici yapıp benden sorulur hale getirdiler tüm bu karmaşa yumağını. Artık personel “sizi hayatınızın sonuna kadar göndermeyecekler” şeklinde takılmaya başlamıştı bana, bazı arkadaşlar da “senin gibi eşeği bulmuşlar, en büyük sorumluluğu yüklenip sorun çıkarmadan işleri yürütüyorsun, bırakırlar mı?” deyip dururdu zaten.

Ama işte, hayat ne garip, deprem, tsunami filan.

Yanlış anlaşılmasın, okyanusun ortasında debelenmiyorum, can çekişmiyorum; köpekbalıkları filan da yok beni dişleyecek… Durumum şuna benziyor: Sanki seneler boyu her Allahın günü İstiklal Caddesinde ve Kızılay meydanında seyyar satıcılık yapmış, taban tepmiş, o kalabalıkta, gürültüde, koşturmacada zihnen ve bedenen canı çıkıp yıpranmış birine “biz seni bir süre Assos’a gönderelim, çok yorulmuşsun, hem dinlenirsin, hem de biraz keyif yaparsın, bunu hak ettin” diyorlar (yani bana) ve elime bileti verip yolluyorlar Assos’a. Diğer bir değişle gerilimle yoğrulan, stresle çeşni katılan iş hayatım birden sakin, dingin, sessiz patırtısız bir hal alacak şimdi, bir çeşit “Yalova Kaymakamı” olacağım. Duyan arkadaşlarımdan kimi çoktan hak etmiştin bunu, deli gibi çalıştın onca zaman, artık hayatının sonuna kadar çıkmaz orada yatarsın gibi sözler sarf ediyorken, kimisi de seni sürmüşler oğlum, ayrıca tüm forsun gitti gibi laflar ediyorlar.

Doğrusu bu kişisel değil, makro ölçüde bir tsunami. Son üç ayda herkes hızlanan bir ivmeyle yaklaşan fırtınanın farkındaydı ama o kadar. Üst düzeykoca kafalı amcaların birbirlerini ısırmalarının ardından ortalığı saran toz duman biraz etkisini yitirdiğinde herkesin kıyafetinin sıçrayan kanlarla pislendiği görüldü… Bazılarının elleri de kanlıydı. Ben en az zararla atlatıyorum, hatta fayda ile; çünkü birbiriyle savaşan her iki koca amca da beni –ne hikmetse- acaip seviyor ve tutuyor.

Yarın çok daha rahat, kafamın sakin olacağı bir yere geçiyorum. Öyle ki akşam düşündüm, “yarın sabah ofise girdiğimde ne yapacağım ben? Hiçbir işim yok ki!”

Gerçekten yok. İş yerimde kitap okuyabilirim artık…

Öncesinde sabah eski personelimle (26 kişi) bir toplantı yapayım, gönüllerini okşayıp, kibarca helallik isteyeyim. Hayatlarını zehir etmedim hiç ama tatlı-sert bir tarzım olduğundan sürekli tepelerinde onları izleyen göz (e.g. Escher’in resmi) gibi durdum iki sene boyunca… Light bir diktatör gibi kıçlarını nasıl sildiklerini dahi takip ettiğim, arazi olup tembellik yaptıklarımda bunun bilgim dâhilinde olduğunu hissettirdim hep. Bugün haberi öğrendikten sonra hepsinin sessizliğe bürünmesinin benim başlarından ayrılmamdan mı kaynaklandığını yoksa benim yerime gelecek koca amcanın yönetimsel ve kişisel açılardan şerrinden endişe etmelerinden dolayı mı olduğunu merak ediyorum… Yarın ki toplantıda anlarım zaten. Sonrasında da yeni personelimi (3 kişi, yazıyla üç) çağırır, hayatıma öyle devam ederim.

Gerçekten, hala düşünüyorum, ben yarın ne yapacağım? İşim yok ya! Tsunami milleti darmadağın etti, beni ise bir lagoon'a götürdü :-)

Kitap okumaktan sıkılırsam resim de yapabilirim :-)