Çamur ve Domates Üzerine...

Başbakanlığa giden imzasız bir mektup yüzünden, kurumda benimde aralarında bulunduğum sekiz yönetici hakkında soruşturma açıldı. Kimin kuyruğa bastıysak artık, işlediğimiz (!) suçları saya saya bitirememiş mektubunda;

TCK madde 220: Suç işlemek amacıyla örgüt kurma.

TCK madde 247: Zimmet.

TCK madde 252: Rüşvet.

TCK madde 255: Yetkili olmadığı bir iş için yarar sağlama.

TCK madde 257: Görevi kötüye kullanma.

TCK madde 266: Kamu görevine ait araç ve gereçleri suçta kullanma.

Bunları alt alta koyunca müebbet hapse filan çarptırılmam gerekir sanırım.

Bu imzasız, gökten zembille düşen ihbar [iftira] mektubu yüzünden bir haftadır dairede kamp kuran asık suratlı müfettişlere ifade verip duruyoruz, kafamda sürekli hukukun en temel kurallarından biri olan “ispat külfeti, iddia makamına aittir” cümlesi dönüyor, bu mesnetsiz ve sefil suçlamanın sonucunda neden kendimi savunmaya ihtiyaç duyduğumu, beni suçlayan kişi veya kişilerin bunun için delillere sahip olması gerekmez miydi diye soruyorum. Bir yandan da bundan hiçbir şey çıkmaz, müfettişler olan bitenin deli zırvası olduğunu elbet anlayacaktır ümidimi koruyorum.

Soğukkanlılığımı ve neşemi korumaya çalıştığım, “bu da geçer ya Hû” şeklinde mırıldandığım bu zaman zarfında içime atılan sıkıntı tohumunun günden güne serpilip büyüdüğünü, soruşturmanın neticelenmesi uzadıkça asabileştiğimi görüyorum.

Derken bugün bir şey oldu: Aynı binada çalışmamıza rağmen neredeyse bir aydır denk gelmediğimiz bir amca, öğlen vakti sigara içmek için bahçeye indiğim sırada karşıma çıktı. O esnada Hatunla konuşuyorum, hemen yanıma gelip beni taciz etmeye başladı adam, “Oğuz’um, neredesin, kaç gündür seni arıyorum” diye söylenerek yanımda durdu. Telefonu gösterdim, müsait olmadığımı anlasın diye. Hayret, ısrar etti, “kapat, sana anlatmam gereken bir şey var” diyerek. Huzursuzlandım. Hatuna taciz edildiğimi söyleyip kapattım. Adama döndüm, hal hatır sormak derken başladı konuşmaya.

“İki gün üst üste rüyama girdin Oğuzum, hem de aynı rüya!”

“Hayırdır inşallah, amca benim ne işim var senin rüyanda?”

“Bak şimdi, ben kendime ev yapacak bir arazi arıyorum, sonra sen beni kendi arazinin olduğu yere götürüyorsun. Beraber senin arazine gidiyoruz, etrafa bakıyorum, her taraf nasıl yeşil, ne kadar güzel. Fakat ben sana ‘Oğuzum, bu topraklar çok güzel, yemyeşil, ama ben deniz kıyısında olmak istiyorum’ diyorum. Sense bana o araziyi övüyor, suyundan, havasından bahsediyorsun. Derken bakıyorum, birden çiçekleri yolmaya başlıyorsun. ‘Çiçekleri neden yoluyorsun, deli misin Oğuzum’ diye soruyorum şaşkınlık içinde, o zaman bana dönüp o çiçeklerin bir işe yaramadığını, o topraklara domates ekeceğin cevabını veriyorsun.”

“Bu nasıl rüya amca?”

“Ne bileyim, iki gece arka arkaya bu rüyayı gördüm ben.”

Başrolünde yer aldığım bu rüya beni aptallaştırdı. Rüyaları çok ciddiye alan biri değilim aslında, ama bu amcanın anlattığı o kadar tuhaf, öylesine alacakaranlık kuşağı kıvamında bir rüya ki, hayatımda ciddi değişiklikler olacağını düşünmeye başladım. Nablûsi değilim, Daniel gibi yorumlama yeteneğim de hiç olmadı, fakat çok tuhaf -şimdikinden de tuhaf- günlerin beni beklediğini duyumsadım amca’nın rüyası üzerinde kafa yorarken.

Borges’in Simurg ve Kartal isimli denemesinde kısa bir hikaye vardır: Bir gün Attar’ın dükkanına bir derviş girer, ilaç kutularına ve şişelere bakar ve ağlamaya başlar. Atar şaşırmıştır ve endişeyle gitmesini söyler. Dervişin yanıtı şöyle olur: ‘Benim gitmem kolay, geride hiçbir şey bırakmıyorum. Oysa senin, gördüğüm bu değerli şeylere veda etmen kolay olmayacak.’

Yaşlı Adam ve Deniz’in aşkın bir yorumu gibi duran bu kısa hikayecik ile amca’nın bana anlattığı rüyası ve The Doors’un Strange Days’ine uygun tınılardaki bu günlerimi götümün hangi kavşağında kesiştirdiğimi doğrusu ben de bilmiyorum.

Ama domatesleri çiçeklerden daha çok sevdiğim gerçek… En azından bir işe yarıyorlar.