V i r g i l i u s

'Unredeemed' Geldim, 'Unredeemed' Gidiyorum.*

2011-09-01T22:22:00.005+03:00

* Unredeemed: Kurtarılmamış anlamına gelir. Yazar bu başlık ile okuduğunuz sayfanın en tepesinde (blogu tutmaya başladığı ilk günden bu yana) duran cümleciğe atıfta bulunmuştur.

* --- --- --- --- --- * --- --- --- --- ---* --- --- --- --- --- * --- --- --- --- --- *

Eco, “Devlet çok güçlü olduğunda şiir susar” diyor. Baskı, takip ve denetleme, insanı ezer, içine kapatır. Bir insanın çevresinde ne kadar göz varsa, o kimse sindikçe siniyor, o denli sessizliğe bürünmek zorunda hissediyor kendisini… Hatun Kişi Virgilius’taki her satırı hatmetmenin yanı sıra yorum yazanların bloglarını da didik didik karıştırıyor, diğer yandan kardeşim bile takip ediyor yazılanları. Yetmezmiş gibi saklama çabalarıma rağmen müdürüm dahi haberdar oldu bu blogtan ve ne zamandır okuyor. “Bak aramızda kalsın” dediğim kişiler aramıza başkalarını alıp orgy yaptılar kaç defa, sonuçta onun kankası bunun arkadaşı diğerinin karısı bir başkasının annesi derken bir dünya insan haberdar bu blogtan. Yetmezmiş gibi blog vesilesiyle tanıdığım/beni tanıyan kişiler de cabası. Öyle bunaltıcı bir hal aldı ki, artık yazdığım şeylerin hesabını vermekten bıktım, öncesinde “ne düşünecekler?” diye kafa yormaktan da… Başlangıçta kendi şiirimi yazmak için çıkmıştım yola, kimsecikler beni duymuyordu ve sesim azıcık yankılanmasının ardından kaybolup gidiyordu evrenin boşluğunda; gel görelim artık istediği hiçbir şeyi istediği gibi yazamayan, eli kolu bağlı, sesi çıkmayan dilsiz bir hale dönüştüm.

Bütün suçu çevremdekilere atarsam haksızlık etmiş olurum, madem blogta gerçek hayatta olduğumdan daha dürüst davrandım bu güne dek, ikinci bir etken olarak şunu da eklemeli ve durumu iyice açıklığa kavuşturmalıyım: Son dönemde iyice salaklaştığımı hissediyorum, kendime baktığımda ister zekâ geriliği, ister zekâ donukluğu denilsin, düpedüz banal, odunsu bir hale büründü zihinsel melekelerim; sanki bir ırmak, ya da su kaynağı vardı da kurudu, kıtlık hâkim oldu kafamın içinde. Kibritleri bitirince neye yarar ki boş kibrit kutusu?

Son olarak, bu zamana kadar o kadar çok konuda o kadar çok şey zırvaladım ki, kendini tekrarlar hale dönüştüğümü görüyorum, üstelik daha önce çok daha yetkin ve güzel ifade ettiğim şeyleri derme çatma bir şekilde yinelemek zorunda kaldığımı görünce için sıkılıyor. Diğer bir değişle yazılacak her şeyi yazmışım… Güneş altında yazılacak hiçbir şey kalmamış benim için.

Tam beş sene önce, 2006 senesinin 2 Eylülünde başlamışım blog tutmaya, bugün beşinci sene-i devriyesini idrak ediyoruz. Kutlu olsun! ( veya “Hassiktir oradan Oğuzcuk, git kendine başka bir kubur bul içini dökecek.”)

Burayı “şimdilik” kapatmıyorum. Google’dan o kadar çok arama geliyor ki, minicik çaplı bir ansiklopedi bile sayılabilir Virgilius.

Hepsi bu kadar. Baş baş.

Turn the Page…

Zevkin Sonu Şaşkınlıktır...

2011-06-21T00:05:00.003+03:00

***

Sevgili Bruce,

Sen "scream for me Istanbuuuuul!!!" diye haykırdığında içimden hizbullah gerillaları gibi kalashnikovumu havaya kaldırıp "ALLAHUEKBER" diye haykırmak geldi. Kalashnikovum olmadığımdan allahuekber de diyemedim, ama allaha şükürler olsun ki bu gözler sizi de gördü, bu kulaklar canlı dinledi müziğinizi...

Bitti... Iron Maiden ile liste tamamlandı. Görmek istediğim herkesi gördüm ben, Slayer, Metallica, Axl Rose, Rammstein, Megadeth, Ritchie Blackmore, Ozzy, Deep Purple, Manowar etc. Dio hariç. O da öldü zaten... Cennette dinlerim belki.

Genel Seçim Üzerine... (18+ değil, en az 35+ içerik)

2011-06-11T20:44:00.006+03:00

ÖNSÖZ:

GİRİŞ:

Psikolojide üç çeşit çatışma hali vardır, bunların –bence- en kötüsü kaçınma-kaçınma olarak adlandırılan durumdur. Kısaca anlatılacak olursa, kişi aynı derecede boktan, berbat iki durumun tam ortasındadır, ikisini de zerre kadar istemez ama birini tercih etmeye mecburdur. Hangisine yaklaşacak olursa, yaklaştığından daha çok ürperir, iğrenir, korkar vs.

Yarın seçim var, benim içinde bulunduğum duygudurum ise tam olarak bu bahsettiğim çatışma hali. Zaten geçenlerde yazmıştım demokrasi hakkında düşüncelerimi, öteden beri bu blogun zırvalarını takip edenler zaten aşağı yukarı politik görüşlerim hakkında tahminde bulunabilirler. Virgilius’a yeni başlayanlar için özet geçecek olursam, yarın verilecek oy, halkın özgür iradesi ile halkı kimin sikeceğine dair insanımızın kararını yansıtacak. Bir tanem Polente’nin (Allah taksiratını bağışlasın) ölmeden önce yazdığı nefis bir post vardı, o bağlamda ifade edecek olursam halkın 99%’u kendilerini kimin sikeceğine dair seçimlerini yapmışlar, daha doğrusu seçim için kafa da yormuş değiller, direkt o yarrakları istiyorlar ve bekliyorlar ki, sürekli onları sayıklıyorlar.

Çok açıkça ifade edeyim: Sikilmek istemiyorum. Dahası, beni sikecek olanları başkalarının seçmesini de kabullenemiyorum.

GELİŞME:

Goya’nın çizimleri arasında, iç savaş dönemine ait sayısız sarsıcı çalışma görürüz, bunlardan aşağıdakine hemen herkes bir yerlerde rastlamıştır mutlaka ve yüzünü buruşturmaktan alıkoyamamıştır kendisini.

Goya’nın altına düştüğü not: “Esto es Peor.” Anlamı, “Bu daha kötü.” Suçu neyse bilinmez, kolları budanmış bir insanı kazığa geçirir gibi ağacın gövdesine oturturlar bu resimde, kıçından giren dallar sırtından çıkar, hatta kesilmiş kollarından da ağacın yaprakları yol bulur kendine… Korkunç bir sahneyi kağıda döker Goya.

Dediğim gibi, resmin adı “Bu daha kötü.”

Bir de bunun devamı niteliğinde bir çizimi var ki, Goya ona da dikkat çekici bir isim vermiş:

“Esto es lo peor!” yani, “Bu, en kötüsü!”

Bir kurt var merkezde, insanmışçasına oturan, önünde diz çöküp kendisine yardım eden rahiple beraber kuyruğa girmiş halktan sırası gelip huzuruna çıkan kişiler hakkında “kararını” açıklıyor. Acı, sefalet, işkence, açlık, hastalık gibi kararlar bunlar. Bu arada da kucağındaki parşömene bir yazı yazmakta kendisi: ‘Misera humanidad, la culpa es toya’, bunun da manası şöyleymiş: ‘Sefil insanlık, bunlar senin suçun.’

Kıçına ağaç gövdesi geçirilerek korkunç bir halde tasvir edilen adamın “daha kötü”, kendileri hakkında Şeytan’ın vereceği kararı saygıyla kabullenen uysal ve mütevekkil halkı betimleyen ikinci resmin ise “en kötü” olarak isimlendirilmesi, size ne anlatıyor bilmiyorum. Bence götünün sikilmesinin “çok kötü” bir şey olduğunu vurguluyor Goya, ama “beyin amcıklaması” denilen fiile maruz kalan, “ruhunun ırzına geçilip bunu anlamayan” kişilerin durumunu “en kötü” olarak niteliyor sanatçı.

SONUÇ:

Nefret krizim öyle bir artıyor ki, bir kalashnikov alıp bütün… yok a.q., şarjör yetmez…

Kalashnikov’u boşvereyim, seçimin de, demokrasinin de, partilern de… hepsinin a. qokayım.

SONSÖZ:

Hepsi, AKP’lisi, CHP’lisi, bağımsızı, MHP’lisi, BBP’lisi, bilmem nerelisi, ama hepsi, yarrrrakları ellerinde, vatandaşlık görevinizi yerine getirmeniz için yarın sizi sandık başına bekliyorlar…

Siz önden buyurun. Ne de olsa onlar arkadan da yapacaklardır.

Çağımızın Hastalığı Stres Üzerine... (ya da "Boktan Meselelere Devam")

2011-05-26T22:58:00.005+03:00

Tottenham Hotspur- Blackpool maçının son dakikalarıydı, Dafoe’nin 89’da attığı golle skor 1-1’e geldikten sonra zaten insanüstü bir tempoda geçen mücadelede oyuncular maçın bitime yakın iyice delirmiş gibi koşmaya, savaşmaya başlamışlardı, öyle ki “bu maçı kazanan cennete gidecek” deseler ancak gösterebilirlerdi o derece inadı ve coşkuyu. Elimdeki çokokreme yumulmuş, gözlerim ekrana kilitlenmiş, futbolu yarattığı için Tanrıya şükrederek heyecanla kendimden geçmişken, yandaki koltukta kitap okuyan Hatun birden bana dönüp sordu:

- Çocuk istiyor musun?

- Hı? (Blackpool’un kontratakları çok tehlikeli oluyor, aptal Tottenham defansını ileride tutup rakibi kendi yarı sahasında boğacağım diye stoperlerini bile öteki ceza alanında dolaştırmaya başladı, savunma boş, gol yiyeceğiz!)

- Daha önce çocuklarla anlaşamadığını söylemiştin ama gene de sorayım dedim, bir çocuğun olmasını ister misin?

- Senden mi??? (Gareth Bale sakatlandıktan sonra oyunun şekl… NE DİYOR LAN BU KADIN?)

- Evet benden tabi…

- Ama… Bunun için önce evlenmemiz gerekmiyor mu? (Allahım aklıma mukayyed ol, bari şu maç bitseydi a.q., kafasına tuğla filan mı düştü bu Hatunun ya…)

- Evet, zaten çocuk evlendikten sonra olacak.

- Ben evlenmeyi düşünmüyorum ki? Çocuklarla da anlaşamam, hem onlar da beni sevmezler zaten. (Bu konuşma hayatımda yapmaktan en çok korktuğum konu… Nasıl da pusuya yatmış, en olmadık anda sordu! Bütün kadınlar hepiniz aynısınız dediğimde de kızıyor bana!)

- Tamam, ben sorayım dedim… Bunu bilmeye hakkım vardı.

Ne kadar aptallaştığımı anlatabilmem mümkün değil. 2,5 senedir beraberiz, iyi günümüz, kötü günlerimiz oldu, fakat maçın uzatmaları oynanırken aramızda geçen bu konuşmanın teması olan evlilik-çocuk konusu ilk defa (7 Mayıs’ta) böyle cart! diye gündeme getirilince bilgisayar oyunlarında yeni bir level’a geçilmesi misali, ilişkimizin yeni bir boyut kazandığını idrak etmiş oldum; Hatun düpedüz kırmızı çizgilerimi aşmaya teşebbüs ediyordu, üstelik değiştirilmesi teklif dahi edilemeyecek çizgilerdi onlar.

Son darbeyi de Hatun kişi vurmuş oldu böylece…

Pazartesi günü gittiğim dahiliye doktoru, ilk muayenesi ve anlatımlarımı dinlemesinin ardından bende reflü ve irritabl bağırsak sendromu [bakınız bir alttaki post] olduğuna dair kanaatini açıkladığında, bunların organik değil psikolojik nedenlerden kaynaklanan rahatsızlıklar olduğunu da ekledi, tahlil ve grafilerin sonuçları alınıp daha ciddi bir sorun olmadığı konusu netleşince psikiyatri servisine yönlendirecekmiş beni.

Sordu, “hayatınız ne kadar stresli?”

Ulan stresten bol bir şey var mı hayatımda?

- Z. nin başına gelenler aileyi tümden sarstı, hala da darmadağın bir hayat sürüyor tüm bireyler, kız ölümlerden döndü; kardeşim perişan, herkes kendi derdini unutmuş elbirliği ile yardımcı olmaya çalışırken aslında çile kişisel dolduruyor, bu biiir.

- Hatun evlenmek istiyor. Üstelik benimle evlenmek istiyor. Bundan büyük bir meydan okuma ile karşılaşmamıştım uzun zamandır; “ne güzel, mutluyum, huzurluyum, kafama göre, ruhuma denk, kalbime ve aklıma uygun bir hatun bulmuşum, mızmız değil bok püsür sorun yaratmıyor” derken, Tottenham – Blackpool maçında baklayı çıkardı ağzından… Meğer O da farksızmış diğerlerinden.

- Z.’ye ameliyatından evvel hastanede orasına burasına kablolar, hortumlar, cihazlar bağlanmış iken, moral vermek için yanına yaklaşıp “sana söz veriyorum, buradan çıkıp evine gittiğin gün ben de sigarayı bırakacağım” demiştim… Nasıl da sevinmiş, yapabildiği en kocaman şekilde gülümsemişti. Çok zor, bin bir güçlükle konuşabiliyordu o zaman, kısmî felci vardı, vücudunun bir tarafı da işlevsizdi. Unutur sanmıştım, ne bileyim böyle olacağını, operasyonu (nispeten) başarılı geçince her ziyaretim sırasında alışkanlık haline getirdi “beğn çıkığğnca, siğarayı bırakıcan, söz veğrdin” demeyi. Eh, çok şükür taburcu oldu nihayetinde, o günün sonunda son sigaramı içtim ama tam bir ay geride kaldı kalmasına da, hala dudaklarımı ısırıyorum nikotin yoksunluğu krizine girip. Üstelik ilaçla, bantla sakızla filan da değil, a.q. sanki irade abidesiyim, pat diye bıraktım… Çok zor çok…

- Sigarayı bırakmak, sanki sürekli oruç tutuyormuş etkisi yarattı üzerimde; bu vesileyle sigaraya nasıl bağımlı olduğumu da anlamış oldum. Düşünme melekem budanmış gibi hissediyorum: Zihnimi toparlama, konulara yoğunlaşma, dikkatimi toplama çabası ister iş yerimde çalışırken, ister ağır ve derin bir kitapla boğuşurken olsun hep sigara dumanının yardımcılığıyla üstesinden gelebildiğim bir şeydi, bir altta dediğim gibi tıkanmış borulardan farksız beynimdeki nöronlar. Sigarasızlık deli ediyor beni. Meğer ne kadar seviyormuşum ben sigarayı… Yıllar yılı sevgi sıralamama onu koymamakla ettiğim haksızlığı şimdi fark ediyorum. Kesinlikle ilk üçü hak ediyormuş meret… [Sevgi sıralaması: 1- Beşiktaş 2- Slayer 3- Bebişim 4- Scarlett 5- Zeytinyağlı Yaprak Sarması 6- Hatun. Bu listede Hatun bazen 5. sıraya yükselir… Bu aralar altıya demir attı- Hak etti!!!]

- Bir zamanlar prenslerin en parlağı konumunda olduğum iş yerimde şimdi bütün 19 yy. Rus romanlarında mutlaka bir karakterle yer verilen “besleme” rolündeki bir pozisyona düştüm. Devlet kurumlarında düşmez kalkmaz bir Allahmış meğer, benden kurtulma planları yapıyorlar, eskiden kaçmak için can attığım ama zorla tuttukları bu şehirden şimdi beni koparıp atma derdinde olduklarını gizlemiyorlar bile. Hiç “birilerinin” adamı olmadığımdan senelerce “her kesimle” anlaşabilen konumda kalabilen birisi olarak, şimdilerde “birilerinden” olmadığım için hor görülüyorum, ulan zamanında gönderseydiler ya Doğu’ya! Şimdi annem hasta, babam hasta, yetmezmiş gibi diğer sorunlar pik yapmışken zamanı mı bana “benden yana olmayan bana karşıdır” muhabbeti yapmanın!

- Üç kuruş param vardı, üç kuruş da olsa bütün param da oydu ama bankadan çektiğim dövizleri hiç anlamadığım, akıl sır erdiremediğim Borsa’ya bilumum tahrik ve illüzyona kapılıp o parayı yatırdıktan sonra paranın %40’ı eridi gitti. Dediğim gibi bütün param oydu a.q.! Bu para nereye gitti, geri gelir mi, kişisel devalüasyonum ne zaman düze çıkacak, endişeli bekleyişim sürüyor…

İşte, doktor “hayatınız ne kadar stresli?” dediğinde durakladım, dudağımı büküp “çok” dedim… Ne söyleyeyim ki “beni kapatmak, özgürlüğümü elimden alıp zincirlemek isteyen bir kadın var, üstelik lanet olası Hatunu seviyorum” mı deseydim, “annem kardeşimin hasta eşine ve iki küçük çocuğuna bakmaktan ne kendisiyle ne de babamla ilgilenebiliyor, hangisi daha evvel yıkılacak merakla bekliyorum” şeklinde sızlansa mıydım, sigarasız geçen bu dört haftada düşünemeyen, konuşamayan, aciz ve sefil bir adama dönüştüğümü anlatıp “reçetede günde bir paket Kent ya da Parliament yazar mısınız?” diye rica mı etseydim, borsada tüyo mu isteseydim vs, vs…

Pazartesi günü çift kontrastlı kolon grafisi çektireceğim bütün bu stres faktörlerinin sebep olduğu “kaka yapamama” durumu yüzünden… Bağırsaklarım patlayacak gibi ve evet, öncesinde 24 saat uyacağım çok sıkı bir diyet, kullanmam gereken bol müshil ilacı ve… lavman var.. (a.q.!!!)

Bir yanda evlenmek isteyen bir kadın, öte yanda bekâretini kaybedecek bir göt…

Heyecan ve stres katlanarak artıyor… Bağırsaklarım bu gerilimi kaldıramayacak diye korkuyorum…

Hiç mesut değilim.

Bok Blog

2011-05-16T10:02:00.005+03:00

Blog yazmak musluğu açıp su akıtmaya benziyor. Çoğu zaman istediğin kadar, gerek gördüğün miktarda su akınca çeşmeyi kapatıyorsun, bitiyor. Çoğu zaman dedim çünkü bazen de suyun kontrolsüzce çağladığına, coşkuyla musluk ağzından fışkırdığına şahit oluyor insan, ortalık vıcık vıcık bulanıyor, ya zaman tanıyıp kurumasını bekliyorsun sonra, ya da temizlemeye çalışıyorsun sağı solu. Sonuçta işlem aynı her halûkarda, musluğu açıyorsun, su akıyor, musluğu kapatıyorsun, bitiyor.

Kimi zamansa musluğun çok gerisinde, dışarıdan bakıldığında görülmeyen bir yerlerde, tesisatın herhangi bir kıvrımda, boğumunda, dirseğinde ya da yüzeyinde patlak, çatlak, yırtık, yarık, tıkanıklık, bozulma... her ne boksa, bir işlemezlik/işleyemezlik meydana geliyor, suyun normal akışına mani olan bu problemin, sorunun, sıkıntının, derdin, belanın, engelin, krizin nedeni dışarıdan bakıldığında da haliyle anlaşılamıyor.

"Su akmıyor!" deniliyor o kadar. "Sular kesikmiş."

Cuma günü doktora gittim, "dışkılayamıyorum, perişanım, sürekli bir ağırlık hissi ve gaz baskısı var karnımda" şeklinde mızmızlandım. Üç hafta evvel sigarayı bıraktığımı, bu durumun da hazım sıkıntısına sebep olduğunu ekledim. Nasıl beslendiğimi, neler yediğimi sordu, hayatımın dışarıda yemek yemekle, kuru yiyecekler tüketmekle geçtiğini, heykeli dikilesi bir düzensiz/dengesiz/sağlıksız beslenme abidesi olduğumu öğrenince öncelikle beslenme şeklimi değiştirmem gerektiğini söyledi. Lifli yiyecekler tüketmeliymişim, bol su içmeliymişim, çay, kahve, gazlı içeceklerden uzak durmalıymışım vs.

Evet, Kaka yapamıyorum.

İçeride ne seller, tufanlar kopuyor bilsen... Musluktan tsssss sesi geliyorsa su olmadığından değil, iç kanama nevinden içe akmasından, patlatacak raddeye gelene dek iç organları şişirmesinden, pis kokulu gazların bünyemi sarmasından, mütemadiyen karnımı ağrıtmasından belli ki, içeride ne şiddetli savaşlar var, kimsenin bilmediği, anlaşılmayan, başkalarına meçhul olan.

Kıçım da, kafam da patlayacak sanki.

Ne blog yazabiliyorum, ne de sıçabiliyorum...

Sol elimin parkinson-vari titremesine kavuştuğunu da görünce, "eh" diyorum, "kambersiz düğün olmaz zaten. Kıçımın uzantısı, aramıza hoş geldin."

Edit: Bu postun fi tarihinde şurada ya da şurada gevelediğim şeylerle hiç bir ilgisi yoktur ama olabilir de.

Ortadoğu'daki Halk Ayaklanmaları Üzerine... (Ya da "Öfkeyi Başka Başka Şeylere Yansıtmak İçin Blog Yazısı Yazmak)

2011-04-26T22:26:00.004+03:00

(Çok gerginim, içimden sürekli birileriyle ağza alınmayacak küfürleri tükürükler saçarak tartışıyorum, yerimde duramayıp yaka paça itip kakıyorum onları, gene de yetmiyor ve o kişileri kemiklerini kırarcasına pataklamak, dişlerini dökmek istiyorum. Bunları yapabilmem için şartlar uygun değil, tümüyle benden bağımsız bir konjonktür var, bu yüzden onlarla içimden kavga ediyorum zaten. O kişilerin ağzına sıçma meselesi ‘şu an için’ mümkün olmadığından rahatlamak için herhangi bir konuda kavga eder gibi yazmam lazım, hiddetimi yönlendirip rahatlamak için buna ihtiyacım var.)

Tunus’ta başlayan halk ayaklanması kıvılcımı, hakim güç tarafından kontrol altına alınamayınca mevcut diktatörün ülkeden kaçmasıyla sonuçlanan bir yangına dönüştü; Heraklitos’un biricik aşkı olan ateş dünya üzerindeki en güçlü fiziksel varlıktır, durdurulamaz, önüne set çekilemez, bir başlarsa nerelere gideceğini kestirmek mümkün değildir. Yakar ve yok eder. Toplumsal hareketler de böyledir, Tunus’tan Mısır’a sıçradı isyan gösterileri, derken Basra Körfezi’nin bokundan boncuk çıkan şeyhlerinin sahibi olduğu küçük şeyhliklere, ardından Libya’ya, Yemen’e… şimdilerde ise Suriye yangın sırasını savıyor. Tanklar, askerler, barikatlar, Molotof kokteylleri, taşlar, plastik mermiler, duruma göre gerçek mermiler, pankartlar, sloganlar vs. derken ortalık şiddet görüntülerinden, kandan, kavgadan, “devrim şehidi adaylarından” geçilmiyor. Ve tabii despotlar kudretlerini sonuna kadar kullanıp konumlarının zarar görmemesi için çabalıyorlar. Elbette kaybedecekler, çünkü dediğim gibi yangın durdurulamaz.

Bu insanlar ne istiyorlar? Canlarını ortaya koyup topların tüfeklerin karşısına çıkarak sokakları can pazarı haline getiren, büyük çoğunluğunu gençlerin oluşturduğu bu kalabalıkların derdi ve talepleri nedir? Çok basit, çok net ve alengirli kıvırmalara dalmadan yalın bir şekilde ifade edilecek olursa;

1- Diktatörler tarafından yönetilmeye karşılar, seslerini duyurmak, istedikleri kişiler tarafından idare edilmek, yani demokrasi istiyorlar.

2- Tüm otoriter rejimlerin doğasında var olan toplumu sürekli takip etme, denetleme, kontrol altında tutma, izleme ve yasaklama gibi reflekslerin mağduru olmaktan bıktıklarından özgürlük istiyorlar.

Hiç süslemeden ifade ettiğim bu iki taleple çıkıyor yangın. Son derece haklı talepler olarak da görülüyor ilk bakışta, demokrasi ve özgürlük arayışı. Bu konuda örnekler de var karşılarında, Batı Dünyası. “Biz de onlar gibi olmak istiyoruz!” diye harlıyor alevler, yanarken. Ortadoğu’daki halk ayaklanmalarına karşı Batı’nın yaklaşımı da aslında aynı çizgide ele alınabilir; “Sizleri destekliyoruz, değişim taleplerinizde ve bu uğurdaki savaşınızda arkanızdayız, evet, bizler gibi, en azından bize benzeyenler gibi olun!”

Aklı başında okuyucu artık bu postun hangi çizgide devam edeceğini tahmin edebilir. Hoşlanmayacağını düşünüyorsa hiç zaman yitirmesin buralarda.

İlk talebi ele alalım; demokrasi. Sezai Karakoç’un o enfes şiirinde geçen “Hükümdarın hükümdarlıkları için halka yalvardığı/ Ama gene de eşsiz zulümler işlediği vakitlere erdim/ Bunu bana söylemediniz” mısralarına konu olan demokrasi, ahlaksızlığın ve cahilliğin en üst, en ileri noktasıdır. Bu illüzyonist yönetim biçimine dair birkaç şey yazayım:

a) Demokratik bir seçimle iktidara gelen (her kim olursa, hangi siyasi görüşe sahipse, ne tür bir çevreden çıkarsa çıksın fark etmez) mutlaka oligarşik bir şekil alır. Derhal kendi kurumlarını, zenginlerini, güç odaklarını yaratır. Bu güç odakları idarenin güdümünde büyürler ve her halükarda kendi varlıklarını sürdürebilmek için idareye destek olurlar. Demokratik rejimde iktidar, yarattığı zenginlerin kapitaliyle, kamuoyuna yönlendiren basın gücüyle toplumu sürekli manipüle eder; rakiplerine gözdağı verir ve onların (haklı ya da haksız) muhalefetine tehditle, baskı ile direnir, karşı koyar. Oligarşik süreç uzarsa, yani güya demokratik iktidar tekrar tekrar hükümette kalırsa, bunu diktatörlük takip eder. Kimseye ihtiyaç duymayacak hale gelen iktidar, Korkunç İvan’ın Boyarları’ı yok etmesi gibi artık yarattığı küçük canavarları da ortadan kaldırır.

b) Bu kadar açık yazmama karşın, çoğu zaman kimse meseleyi böyle göremez, demokrasinin mide bulandırıcılığı buradadır. Her şeyin başında demokrasiye göz bağlayıcı bir ahlaki renk verilmiştir, “halk için, halk iradesi, halkın istediği” gibi ifadelerle süslenen bu sistemde ezilen, boyun eğdirilen, sindirilen gene halktır. Demokratik bir rejimde iktidar, baskı uyguladığı kesimlere bunu halkın talebi doğrultusunda, kendilerine halkın verdiği güçle yaptığını söyler, aslında ezen, çiğneyen kendisidir.

c) Şiddetin ve baskının en mide bulandırıcı şekli, bunu yaparken arada bir ödüllendirmektir, böylece bahşedilen kimi haklarla ya da mükâfatlarla kendilerine uygulanan siyasi terörün, gaddarlığın farkına varmaz insanlar. Ezildiklerini anlayamazlar. Bir kedim vardı bir zamanlar, çok severdim ama manyağın önde gideni olduğumdan havalara fırlatır, arka ayaklarından tutup savurur, üzerine basardım sıkıldığımda. Daha neler neler yaptım ona, Allah affetsin. Sonrasında benden kaçarken güzel sözlerle yanına yaklaşır, boynunu ensesini kaşımaya başlar, ıslak mamasını da önüne koyduğumda her şeyi unuttururdum ona. Kucağıma alır, biraz oynar, ardından sırf psikopatlığına elektrik süpürgesiyle korku show’larına başlardım. Çaresiz, zavallı bir haldeydi. Demokratik toplum diye tarif ettiğimiz şey bundan farksızdır, insanların birazcık başı okşanınca kendilerini iyi hissetmek üzere terbiye edilmiş hayvanlara dönüştürüldüğü bir sistemdir o.

d) Demokraside halk, neredeyse hiçbir zaman neye oy verdiğini bilmez. Ne için oy verdiğini bilmez. Oy vermesine tesir eden sebepler ya seçime giren bir liderin karizmatik duruşu ve tavırlarıdır, ya bir başka liderin tütün fiyatlarına dair vaatleri gibi tamamen özel çıkarıdır, ya yakışıklı- genç olması, ya da bireylerin kendilerinin dahi sorgulamadıkları ideolojik yaklaşımlarının şekillendirdiği reflekslerdir. Bunların hiçbirisi “yüksek demokratik idealler” kavramının içini doldurmaya yetmez. Kaldı ki oy verme, her zaman iş işten geçtikten sonra kendisine sıra gelen bir prosedür olur, yani demokratik seçimle başa gelen iktidar dört sene boyunca dilediğini yapar, dört senenin sonunda “artık” bunu onaylayıp onaylamayacağı sorulan halk, sandığa gider. Aslında köprünün altından çok sular akmıştır o oy verme anına kadar.

Dört tane madde saydım Arap ülkelerinde ayaklanan insanların istediği demokrasinin benim açından nasıl görüldüğüne dair, dört tane daha sayarım ama yeter diyorum. Demokrasi bu işte. Bitmez tükenmez gibi görünen, sonsuza kadar hüküm süreceği düşünülen diktatörlerin zulmüne isyan eden Ortadoğu halklarının istediği, uğrunda hayatlarını tehlikeye attıkları demokrasi, son planda Batı’da da aynıdır, “miş gibi” yapıp bizimki misali arada kalmış ülkelerde de. Doğasında sezdirilmemeye çalışılan aptallık, pohpohlanıp övülen cahillik ve PR birikimiyle insanların canına okuyan ama bunu fark ettirmeyecek derece ustalaşmış bir tiranlık saklıdır.

Alkışlıyoruz, Arapların demokrasi taleplerini… Mutluyuz onlar için, seviniyoruz, “nihayet uyandılar!” diyoruz. Oh ne güzel.

Şimdi bir noktayı açıklığa kavuşturayım. Birilerine bir şey anlatırken yanlış anlaşılmaktansa, taşlara, duvarlara, kuşlara böceklere konuşmayı tercih ederim, o yüzden size bir şans daha verip konuyu açımlamaya (açımlamak ne ya?) girişeceğim. Yok, gene de anlamamaya kararlıysanız pılınızı pırtınızı toplayıp gidin bu blogtan.

İnsanın en önde gelen vasfı, itaatsizliktir. Otorite ve hegemonyanın her türü, her biçimi insanlık dışıdır, öyle ki boyun eğen kişi, insanlığından çıkmış olur. İsyan duygusu, tanrının kendi ruhundan Âdem’e üfleyip can verdiği an başlar, tanrının ruhuyla donatılmış Âdem’in cennetin ortasında bir eli yağda bir eli balda yaşarken (tanrı gibi bağımsız ve başına buyruk davranarak) söz dinlemeyip isyan edebilmiş olmasının başka açıklaması yoktur zaten. İnsan tanrıya bile “ben benim, sen de sensin” diyebilme hakkını kendisinde görür, olarak tüm dini veya geleneksel öğretilerde vurgulanan “kul” olma vurgusu da hep bu hakikatin karşısına çıkartılır. Ne enteresandır ki hümanizm ile tetiklenen modern çağ sürecinde insanlar tanrıyı bilmem kaçıncı kez terk etmişler, onun hükümranlığını reddedip evrenin odağına insanı, ilâhi olanı değil insanî olanı koymuşlar ancak bu defa da insanüstü olana boyun eğmeyi bırakıp insanlara kölelik etmeye başlamışlardır. Tanrıya/ tanrısal olana itaatsizlik gösterip ardından daha düşük konumdaki bir başka kuruma itaat ederek bunu kabullenme sürecinin başlangıcı olan hümanizme Kaliyuga’nın kontak anahtarı gözüyle bakabiliriz. Bu konuda seneler evvel alıntıladığım, Thomas Paine’in “Sağduyu” adlı eserinde geçen bir pasajı buraya koymakta fayda var:

(…)

“İsrailoğulları Medyenliler tarafından zulme maruz bırakıldığında, Gideon, Medyenlilere karşı küçük bir ordu ile harekete geçmiş ve ilahi yardım sonunda zafer onların lehine gerçekleşmişti. Yahudiler bu zaferden memnun olmuş ve zaferi Gideon’un üstün yönetimine hamlederek onu kral yapmaya karar vermiş ve şöyle demişlerdi: “Üzerimize sen hâkim ol! Sen ve senin oğlun ve senin oğlunun oğlu!” İşte bu ifadede gerçek anlamıyla bir günaha teşvik vardı. Sadece yalın bir krallık değil, hem de ırsî olanı teklif edilmişti. Ancak Gideon Allah’a tam bir teslimiyetle şöyle cevap vermişti: “Ne ben, ne de oğullarım sizi yönetecek. SİZİ ALLAH YÖNETECEK” Hiçbir söz bundan daha açık olamazdı. Gideon onların haysiyetlerini kırmadı, ama o konuda istediklerini vermeyi de reddetti. Kendisine yönelik uydurma şükran beyanlarını da kabul etmedi. Aksine, bir peygambere yakışır bir şekilde, “Hâkimiyete Layık Olana” karşı sevgilerini azaltmalarından dolayı onları sorumlu tuttu.

Bu hadiseden yaklaşık 130 yıl geçtikten sonra, Yahudiler gene aynı hataya düştüler. Putperestlerin kâfirce adetlerine karşı Yahudilerde olan özlem, hesap edilemez bir seviyedeydi. Fakat durum her ne kadar böyle idiyse de, Samuel’in iki oğlunun, -ki onlar bir takım dini olmayan/seküler mülahazalarla iş başına getirilmişti- suiistimalleri hakkındaki iddiaların ortaya çıkması üzerine, haşin ve şirret bir tarzda Samuel’e gelerek şöyle dediler: “Bak, sen yaşlısın ve oğulların senin yolundan yürümüyor, şimdi bize diğer milletlerde olduğu gibi aramızda karar verecek bir kral bul.” İşte burada onları harekete geçiren şeyin kötü bir şey olduğunu, yani onların da diğer milletler (yani putperestler) gibi olabileceği yolundaki düşünceleri olduğunu gözlemliyoruz. Hâlbuki israiloğullarınca gerçek zafer, mümkün olduğunca putperestlere benzememekte yatmaktadır. Fakat Samuel’i rahatsız eden esas şey, onların “ bize aramızda hükmedecek bir kral ver” şeklindeki sözleri idi. Samuel Tanrıya dua etti, Tanrı’da Samuel’e şöyle cevap verdi:
“İnsanların sana söylediklerine kulak ver, çünkü onlar gerçekte seni değil, beni reddettiler. BU DURUMDA ARTIK BEN ONLARI YÖNETMEMELİYİM. Ta o günden beri yaptıklarına bakıldığında, nasıl onlar aynen bugün olduğu gibi Mısır’ın dışında benzer şekilde hareketler etmişler, nasıl beni terk edip başka putlara hizmet etmişlerse aynı şeyi sana da yaptılar. Bu yüzden sen şimdi onların sözüne kulak ver. Yalnız ciddiyet ve vakarla onları protesto et ve kralın hükümdarlık etme tarzını göster.”

Samuel Tanrının bütün sözlerini kendisinden bir kral isteyen insanlara aktardı ve şöyle dedi: [buradaki parantezler bana değil yazar Thomas Paine’e ait]

“Size hükmedecek kralın idare tarzı şöyle olacaktır; Oğullarınızı alıp kendisi için savaş arabalarında ve at bakıcısı olarak kullanacak, bir kısmını arabalarının önünde koşturacak, (bu tanımlama bugün insanları etkileme yolları ile örtüşür) taburlar ve bölükler üzerine reis tayin edecek, tarlalarını ekmek, ürünlerini hasat etmek, savaş araba ve aletlerini imal etmek için onları kullanacak. Şekerlemeler yapmak, aşçı ve ekmekçi olmak üzere kızlarınızı götürecek (bu durum kralın uygulayacağı baskıyı gösterdiği kadar, masraf ve lüksü de ifade eder) tarlalarınızın ve zeytin depolarınızın en iyilerini alacak, onları kendi hizmetçilerine verecek. Tohumlarınızın ve üzüm bağlarınızın onda birini alacak ve onları kendi memurlarına ve hizmetçilerine verecek. (Bu ifadelerden anlaşılmaktadır ki, rüşvet, irtikâp, adam kayırma, kralların vazgeçilmez kötü alışkanlıklarındandır.) Hakeza erkek ve kadın hizmetkârlarınızın onda birini, en iyi görünümlü gençlerinizi ve merkeplerinizi alacak, kendi işinde çalıştıracak, koyunlarınızın onda birini alacak ve sizler onun hizmetçisi olacaksınız. Ve işte o gün, sizler seçtiğiniz o kral yüzünden ağlayıp sızlayacaksınız. FAKAT TANRI O GÜN SİZİ İŞİTMEYECEK.” (Kitab-ı Mukaddes, 1. Samuel, 8. bölüm)

(…)

“İnsanın asıl erdemi itaatsizliktir” diye haykıran Oscar Wilde’a sormak isterdim, bu pasaj hakkında ne düşündüğünü. Otorite olarak Tanrıyı değil, bir insanı, hem de putperestlerinki gibi bir kralı isteyen İsrailoğulları sadece önünde diz çökecekleri hükümdarı değiştirmek istiyorlardı, özgür olmak değil. Gene Rousseau’nun o herkesin bildiği meşhur deyişini bu bağlamda anımsayacak olursak meseleyi daha net ve açık görebiliriz. “İnsanoğlu özgür doğar, ama her yerde zincire vurulmuştur.” diye buyurduğunda, cümlenin ilk yarısının ne kadar doğru, ikinci yarısının ise saptırılmış ve gerçeği yansıtmayan bir nitelik gösterdiğini fark edebiliriz; insanlar özgür doğarlar doğmasına, ama kendilerine boyun eğecekleri bir otorite ararlar. Çünkü özgür kalamazlar, özgürlüğe dayanamazlar, bunun düşüncesi bile ürpertir onları ve bağımlı, bağlı, ezik olmayı isterler. Kısaca, bir yandan sürekli kendisine yeteceğini düşünen, rüştünü ispat ettiğini iddia eden ergenler gibi davranıp her defasında aynı hataları tekrar tekrar işlemekten başka bir şey değildir insanoğlunun tarihi… Özetlemek gerekirse, otoritenin aldığı tüm şekiller, ister monarşi, ister oligarşi, ister demokrasi ya da despotluk olsun, hepsi, tamamı insanlık dışı, insana karşıdır. İnsanın birine isyan edip ötekine sarılmasında ise sadece aptallıkla açıklanabilir, kendi erdemini ve değerini foseptik çukuruna atarak evcil ve uysal bir hayvan olarak yaşamayı kabullendiğini görebilmek için fazla zeki olmaya gerek yok.

Özgürlüğü farklı bir açıdan irdelemeye başlayayım şimdi. Hareket serbestliği, özel hayatın gizliliği, ifade ve iletişim özgürlüğü, düşünce hürriyeti vs. gibi gündelik hayatta istenen “kısıtlanmama” hali anlamında, Ortadoğu’daki halk ayaklanmalarını ele alalım. Her ne kadar yukarıda bu gibi “kişisel hakların” tüm sistemlerde sürekli kontrol ve denetlemeye tabi tutulduğunu vurgulamış olsam da, diktatörlüklerde bu takip ve tarassut uygulamaları gizliden değil, açıktan yapılır, Araplar da bundan bıkmışlar. Diledikleri gibi yaşamak, rahat olmak, rahat bırakılmak istiyorlar. Ne kadar haklı geliyor kulağa bu talepler, değil mi?

Alain Finkielkraut, 2005 senesinde Fransa’da yaşanan banliyö ayaklanmaları (anlamaya yardımcı olması için izleyiniz) hakkındaki yorumunda, okulları kırıp geçiren, ortalığı yakıp yıkan gençlerin bir yardım çağrısında bulunmadıklarını, daha iyi ya da daha çok sayıda okul istemediklerini, son planda kendileriyle arzu nesneleri arasındaki mesafeyi ortadan kaldırma amacıyla hareket ettiklerini ifade eder; arzu nesnesi olarak dile getirdiği şeyler ise çok açıktır; para, marka ve kızlar. Kısaca tüketim toplumu idealidir bunlar. Para güçtür, marka statüdür, kızlar (yani seks) bunların sonucu olan özgürlük bayrağıdır. Tüketim toplumu bunlara ulaşmayı, sürekli bunlara sahip olmak için çalışmayı provoke eder. Batı bu yüzden Arap Halk Ayaklanmalarını destekliyor zaten, yoksa “demokratik ve özgür” bir düzen kurdukları (!) takdirde Doğu ve Batı kucaklaşıp bunu kutlamayacak. Bu arada, halklar da modern ve mutlu Batılı gibi olma saplantılı illüzyonuna kendisini kaptırıp hayal aleminde yaşamaya başlayacak. “İnsanı kirleten yediği yemek değil, iştahıdır” prensibini yok sayıp modern dünyanın yarattığı kirli havuzda yüzmek için can atan bu insanlar, bu uğurda göğüslerini tanklara, tüfeklere siper edip can veriyorlar, yaktıkları ateşle Ortadoğuyu yangın yerine çevirdiler.

Benim yüzüm asılıyor, içim acıyor her gün “gösterilerde çıkan olaylar sonucu çoğu çocuk … kişi öldü, … yaralandı” gibi haberleri okuduğumda. Üzülüyorum. “Ne için?” diyorum.

Olayları izleyen Batı Dünyasının alkışlarla karşılık vermesine, “oley! Ooleeeeeyy!” nidalarına midem bulanarak bakıyorum, karşımda ağzını açıp kurbanını midesine indirmek için bekleyen devasa bir ejderha görüyorum.

Olaylar hakkında etrafımdaki insanların, kimi arkadaşlarımın heyecanla bahsettiğini gördüğümde, övgü ve hayranlık içeren yazılar okuduğumda ise şaşkına dönüyorum, nasıl bu kadar aptal olabildiklerine inanamayarak. Bu derece salak, bu kadar budala ve körleşmiş olmalarını havsalam almıyor.

Görüneni “var olan” sanıyorlar… Zaten çoğu insan suretli mahluk da sadece “biyolojik” anlamda vardır. Yaşamak, sınamak ve kavramak ise herkese verilen bir ayrıcalık değil.

Aile Bağları Üzerine... (Sekizinci Bölüm, Birinci Kısım)

2011-04-08T23:42:00.003+03:00

Geçen hafta bugün, geç saatlerde evime gelmek için bindiğim Kadıköy-Karaköy vapurundan inip her zaman taksiye bindiğim nokta olan Tünel’e doğru yürürken Sebo Börek önünde gördüm onu, benim gibi vapurdan inmiş olmalıydı. Üç gündür üzerine kilit vurduğum algı kapılarımı zorlayıp görünmüştü gözlerime, arkasından yürürken fark ettim kendisini, 1,85cm boylarında, atletik yapılı, kısa kestirdiği saçları hafifçe dökülmüş, iyi giyimli düzgün bir tipti karşımdaki. Dikkatimi çekense bu anlattığım şeyler değildi; sağ kolunda bir koltuk değneği, topallayarak ama dimdik ve sağlam yürümeye çalışmasıydı baktığım şeyi görmemi sağlayan, giyimiyle, duruşuyla o koltuk değneğini Ferrari gibi kullanmasıydı sanırım. Hızına ayak uydurup kendisini seyrederken daldığım karanlık düşüncelerden şu cümle mırıltı şeklinde çıktı dudaklarımdan: “Allahım, Z. bari böyle, bu şekilde, sağlığına olabildiğince kavuşup öylece yaşasın, varsın araba kullanamasın, varsın merdivenleri iki iki zıplamayıversin ama bir koltuk değneğine mecbur kalsa da hayatına kavuşsun, çocuklarından esirgeme bunu” diye dua ederken o gün kimbilir kaçıncı defa gözlerim doldu gene… En fazla birkaç metre yürüdüm arkasından o adamın, sonra bu düşüncelerden canım iyice yandığından ve ince takım elbise altında üşüdüğümden hızımı artırıp yanından geçtim, adımlarımı çabuklaştırıp Tünel’e yol aldım, her zaman 4-5 taksinin durup müşteri beklediği yerde bu defa in cin top oynuyordu; titreyerek taksi beklemeye başladım. Dakikalar geçti, boş taksi geçmedi. Bekledim, bekledim. Derken az evvel arkasından yürürken kendisine bakıp Z’yi düşündüğüm genç adam ağır aksak yürüyerek yanıma geldi, az ötemde durdu, akabinde yıldırım hızıyla bir taksi belirdi ikimizin tam ortasında fren yapıp mendil kapmaca oynatırcasına bize bakmaya başladı: Salak salak bakıp bu taksi gökten mi düştü diye düşünürken 30-32 yaşlarında olduğunu tahmin ettiğim adam aracın kapıya doğru yöneldi, bu arada bana da dönüp “siz taksi mi bekliyordunuz?” diye sordu. Gülümsemeye çalışıp “evet ama fark etmez, siz binin” dedim, o da gülümseyip teşekkür etti acelesi olduğunu ekleyerek. Basıp gittiler, hemen arkalarından gelen taksiye de ben bindim dağılmış halde.

Bu olaydan yalnızca beş saat evvel, kardeşimin eşi Marmara Üniversitesi Nörolojik Bilimler Enstitüsünün yoğun bakımında yatarken bizleri çevresine toplayan doktor, “bir insanın hayatı boyunca geçirebileceği en ağır 2-3 ameliyattan birini geçirecek, siyah ve beyaz renkler dahil, aralarındaki tüm gri tonlara hazırlıklı olmalısınız, hastanızı ameliyatta kaybedebiliriz, ameliyat çok başarılı geçebilir ve buradan yürüyerek çıkıp evine de gidebilir, ya da bir takım sorunlarla taburcu olur, şu an için kesin hiçbir şey söylenemez” şeklinde özetlenebilecek bir konuşma yaptığında çoğumuzun Allaha şükür dediğini şimdi anımsadığımda doğrusu kendimi çok garipsiyorum. Ama, bu konuşmadan sadece bir gün önce Cerrahpaşa Beyin Cerrahisi ABD Başkanının mr ve tomografilere bakıp “yapılacak hiçbir şey yok, tümör olabilecek en kötü yerde, bütün sinirlerin toplandığı beyin sapı (tabanında) oluşmuş ve çok büyümüş. Oraya cerrahi müdahale ile ulaşılmaya çalışılırken hastanız hayatını kaybedecek, ancak hastanede bakımla altı ile oniki ay arasında yaşayabilir” dediğinde ise nasıl yıkıldığımızı göz önünde bulundurursak, “siyahla beyaz arasındaki tüm gri tonları” aslında azımsanmayacak ölçüde ümitvâr bir ifadeydi.

Geriye gitmeye devam edeyim; Cerrahpaşa’daki abd başkanının iliklerimizi titreten kehanetinden bir gece evvel, 32 yaşında iki çocuk annesi bu kızcağız evinde ansızın fenalaşmış, epilepsi krizini andıran kasılmalar, şuur kaybı, aşırı baş ağrısı ve sürekli kusma ile eve gelen ambulansla Medicana’ya kaldırılmıştı. Tabi kimse ne olduğunu anlamadı en başta, hele daha 24 saat önce arkadaşının düğününe giden, sabahleyin de neşeli bir kahvaltı yapan bu insanın beyninde senelerdir Kordoma adı verilen bir tümör olduğu, kordoma kelimesini hayatında duymamış bizlere ancak bir gün sonra zahir oldu.

Yaşananları, hissedilenleri, yıkımı, ümidi, şaşkınlığı, anlam verememezliği, korkuyu, isyanı, kısaca ailedeki her ferdin geçirdiği imtihanı ayrı ayrı yazmaya niyetlenecek olsam blogtaki en uzun postlar dahi bir paragraf hüviyetinde kalır; iki hafta bile geçmedi bu uçurumdan düşmeye başlayalı ama hepimize iki seneden uzun geldi. Kardeşim hem geceleri hastanede kalıp hem de ne olup bittiğini anlayamayan çocukların başında evde durmaya çalışıyor, her fırsatta benden üç gömlek kaliteli olduğunu söylediğim bu adam bütün yaşananlara rağmen dimdik ayakta durmaya çabalıyor. Hayranlıkla ama yüreğim kanayarak izliyorum onu.

Ameliyata gelince… Doktorlar tümörün %70’inin alındığını, geri kalanına etrafındaki damar yoğunluğundan ötürü dokunulamadığını söylediler, ancak gamma knife adı verilen bir tür ışın tedavisiyle kontrol edilip küçültülebileceğini ifade ettiler, ameliyatın kendilerince çok başarılı geçtiğini, Z. Hastaneye şuuru kapalı ve solunum cihazına bağlı geldiğinden hastanın eski sağlığına ne ölçüde, ne kadar kavuşabileceğin o süreçte beyindeki tahribatla ters orantılı olduğunu da eklediler. Şimdi yoğun bakımda yatıyor, şu ana kadar kısmî felci bir ölçüde düzelmiş gibi, 10-15 gün daha hastanede kalacak, takip edilecek…

Neşeli, keyifli şeyler yazmayı özledim… Allahım, lütfen izin ver de şu kara bulutlar dağılsın, çocuklar annelerine, annelerine sağlığına, insanlar mutlu hayatlarına kavuşsun.

(Mutlu derken, kimse mutlu olamaz ama en azından böyle gerçek mutsuzluktan uzak olsunlar... Amin.)

Aile Bağları Üzerine... (Sekizinci Bölüme Önsöz)

2011-03-31T22:11:00.003+03:00

Buraya ne yazacağımı doğrusu ben de çok merak ediyorum... Bir kaç gün içinde netleşecek sanırım.

Allahım, bu blogun ölüm, sakatlık vb. ilan sayfası halini almasına izin verme. Hayatı bağışlayan da sensin, geri alan da, bunu biliyorum. İsyan etmiyorum. Sabır başka bir şey. Ama gönül razı gelmiyor.

Vallahi gelmiyor...

Ekşili Çorba Üzerine...

2011-03-21T23:03:00.003+02:00

Yemeksepeti.com’dan akşam için siparişimi verdim, ekşili çorba, iki adet içli köfte ve bir dilim kestaneli pasta. Yarım saat sonra çocuk geldi, ısmarladıklarımı getirdi, midem kazınırken çorbanın paketini açtım, yanında yolladıkları peksimet kutusunu ararken elime içinde siyah-kahve renkli bir sıvının kıpırdadığı bir başka kutucuk geldi, peksimetleri attım çorbaya, fakat bakıyorum bu sıvı ne olabilir acaba diye: En sonunda çorba için belki yağdır diye düşünüp boca ettim kâseye, bu arada elime de bulaştı. Gayri ihtiyari parmağımı yaladım ve anladım ki, çikolata sosuymuş meğer, kestaneli pastanın yanında göndermişler. Bir an ne yapacağımı bilemedim, güya adı ekşili çorba olan, içinde mercimek nohut gibi şeylerin yüzdüğü çikolata soslu garip karışıma baktım bir süre… Tattım dilimin ucuyla, mercimekli sıcak çikolata tadı geldi ağzıma. Durdum, hoşuma gitti lezzeti. Beynimin tad duyusuna hükmeden bölümünü düşündüm kase kucağımdayken, (evdeki masayı da attığım için her şeyi kucağıma alıp yiyorum, göbeğim masa görevi görerek işlevsellik kazanıyor böylece) benimle dalga geçiyor olabilirdi pekala. Kendince salaklığımı meşrulaştıran veya doğal hale getiren bir beynim vardı belki. Kim istemez ki böylesini, yapılan budalalıkları sürekli insanın gözüne sokan ve rahatsız eden bir beyni ne yapsın insan? Düşman başına öylesi… Çorbanın dumanı hala tütüyordu burnuma doğru, kokusu da çorbaya benziyordu henüz. Kierkagaard’ın Socrates’ten bahsederken “sonunda yaşama zahmetine bile katlanmadı” sözünde saklı ironi, üç aşağı beş yukarı benim için geçerliydi o sırada, kandırıkçı tad alma duyumun sahtekârlığına göz yumup içine ettiğimi bildiğim bu çorbayı içme zahmetine katlanacak mıydım, yoksa her normal insanın yapacağı gibi lavaboya boca mı edecektim kâseyi? Örneği değiştirecek olursak, sevmediğiniz ve hiçbir zaman sevmeyeceğinizi bildiğiniz bir kadınla sevişmeye benzer bu durum; karnınız açtır, önünüze ne gelse yiyecek gibisinizdir ve bırakın bamyayı, karnabaharı, şimdiki gibi çikolata soslu ekşili çorbaya dahi aç gözlerle bakabilirsiniz o durumda. Karın açlığından bahsediyorum, aç gözlülükten değil; aç gözlü adam karnabahar yemez, onun davranışı doymak bilmez bir şekilde biber dolması, yaprak sarması, hünkârbeğendi gibi leziz ürünleri yemek ya da yemeğe çalışmak şeklinde kendini gösterir. Aç insan ise yemek seçemez, kaderine hem razıdır hem de isyan eder o, kâsenin içindeki garip şeye bakıp iç geçirir, “yemem gerekir ama yememeliyim” diye söylenir ama eninde sonunda yiyecektir, yer. Açlık tuhaf bir duygudur, dehşet verici bir yoksunluk halidir o, ne kadar dehşet vericiyse o duygu, o kadar da aşırıdır kişinin kendisini doyurma, o açlığını giderme isteği.

Bunları düşünürken baktım kâsenin yarısı bitmiş, kaptırmışım çikolatalı çorbayı kaşıklamaya, ne yediğimin farkında bile değilim. Sos kâsenin diplerine oturmuş belli ki, peksimetleri bitirdikten sonra iyice pasta tadı gelmeye başladı ağzıma. İğrendim. Karnım azıcık doyunca iğrenmek geldi sanırım aklıma. O sırada polente aradı, cumartesi günü hastaneye ziyarete giderken götürdüğüm çikolataların ne kadar lezzetli olduğunu, karı-koca bir oturuşta kutuyu mideye indirdiklerini anlattı. “Benim Hatun’u da zamanında o çikolatalarla kandırmıştım, iki senedir bana yapıştı o yüzden, bırakmıyor beni canikom” diye mukabele ettim, güldük eğlendik kapattık telefonu. Tipik bir açgözlülüktü polentegiller’in yaptığı; bir kutu çikolatayı bitirmek. Nasıl bir şey olduğunu bilirim çünkü nutellanın dibine vurmadan elimden alırlarsa ağlayası gelen çocuk pozuna bürünürüm ben de, geri versinler diye. Bu arada 93 kilo olmuşum, bu bağlamda nereye koyacağız bu gerçeği doğrusu ben de bilmiyorum; aç gözlülüğe mi, yoksa bağırsaklarımda kurt filan mı var acaba?

Kurt olması çok olası, hatta midesiz iri yarı bir kurt olsa gerek çünkü bir baktım kase bitmiş… Boş kaseye bakıp ‘öğğğk’ dedim kendime, içli köftelerle iç dengemi korumaya giriştim, neyse ki soğumuş da olsalar hala içli köfte tadını koruyordu yuvarlaklar. Ardından sosu olmayan pasta, nihayetinde soda. Derken aklıma geldi, bir arkadaşın doğum günüydü bugün, uzandım telefona, bir tebrik sms’i attım. Hemen cevap bipbipledi, tünelde rakı balıkla kutlama için gel diye. Bu akşam unumu elemişim, ipe sermişim, dağılmış gevşemişim, kibarca asosyal olduğumu, yabancılarla oturmak istemediğim cevabını verdim. Benim gibi kendisini sürekli yalnız olduğu için sorgulayan, kös kös oturup ya kitap okuyan ya porno seyreden biri için yalnızlık kabul edilmiş yoksunluk halidir, nasıl Hintli gurular kırk elli gün sudan başka bir şey geçirmiyorlarsa boğazlarından ve bundan şikâyetçi değillerse, ben de kendimi ‘dışarıdan’“mahrum bıraktığım için –kendi irademle böyle davrandığıma göre- mızmızlanmamalıyım değil mi? Değil işte, sürekli yalnızım diyen ama yalnızlığına dokunulmasına da şiddetle direnen bir adamım sonuçta. Sanki bir tür açlık bu da, lakin bu açlığı ortadan kaldırmaya hiç niyetim yok, böyle gelmiş böyle gider kabullenmesi bu. Ardından bir mesaj daha, dört kişiyiz, bir erkek var – o da kesin değil” yazıyor, yani kafadan üç hatun var. Yanlış anlaşılmasın, bir bok yiyeceğimden değil, hele onlar zaten benimle bir bok yemezler ama mesele gülmek, eğlenmek… Biliyorum ki diğer rakibim Brad Pitt olmadığı müddetçe bir sohbet ortamında odak noktası olmam çok muhtemel, azıcık neşem yerinde olursa hemen herkes ağzımın içine bakar ben konuşurken. Durdum, ikinci mesaj basbayağı ısrar yerine geçiyordu, geri çevirmek ayıp olacak… “Sen rakı içmezsin ki” dedi içimden bir ses, haklıydı, kazık kadar adam oldum içemiyorum mereti kokusundan, şarapçıyım ben. Kızlar lıkır lıkır rakı içecek, ben şarap yudumlayacağım, yok ya… Önlerinde 10. yıl Nutku gibi bir konuşma yapsam dahi karizma sikilip atılır öyle durumlarda, “evcil ama asosyal bir kediyim ben, eğlenmenize bakın” diye cevap yazdım aceleyle. Karşılık gelmedi, kesin küfür yedim diye düşündüm hafifçe gülümserken. Reddetmek insana enteresan bir zevk veriyor. Geçen gün Hatun’la ısrarlı merakı üzerine yolumuzun üzerindeki Caffe Nero’ya gittik, garsonların müşteri gibi davrandığı, müşterilerin garsonluk yaptığı yerlerden nefret ederim, Starbucks’a da gitmem o yüzden. Bu mekân da öyle bir yermiş, üstelik garsonların vıcık vıcık tavırlarına da ayrıca sinir oldum, yetmezmiş gibi yediğim pastanın bayat olması her şeyin üzerine tuz biber ekti. Kasadaki duruşumdan memnuniyetsizliğimi fark eden garson, kendince jest yaparak bir kart hazırlayıp bir daha ki gidişimizde kahvelerimizin bedava olacağını söyleyip kartı tezgâha bıraktı, ben ücreti ödedikten sonra arkamı dönüp giderken arkamdan kartı unuttuğumu seslendi, yarım dönerek hem elimle hem dilimle “kalsın, bir daha gelmeyeceğim buraya” dedim, çıktım oradan.

Çünkü rüşvetle kandırılabilecek kadar aç değildim.

Aile Bağları Üzerine... (Yedinci Bölüm)

2011-02-22T20:21:00.002+02:00

Buraya "Ateşli Silahla İşlenmiş Cinayet Olaylarında Maktûlün Hastane, Morg, Gasilhane, Cenaze ve Defin İşlemleri Üzerine" başlıklı çok uzun bir post yazıp, insanlara rehberlik etmesi için bir hizmette bulunabilirdim.

Yalnızlığı, akrabalarından ve genel olarak tüm insanlardan uzakta ve saklı kalmayı her şeyin üzerinde tutan karakterimi eleştireceği zamanlar annemin 'dayına ne kadar çok benziyorsun' diyerek acı acı iç geçirdiğine değinebilirdim.

Adli Tıp Morgundan cenazeyi teslim alan yakını olarak, en son 18 sene evvel, o vakit de sadece bir kaç dakikalığına gördüğüm dayımın yatırıldığı sedyede yüzünü açıp bana gösteren görevlinin "teyid edelim, sizin yakınınız değil mi?" şeklindeki soru karşısında cesedin yüzüne uzun uzun baktıktan sonra 'evet' cevabını verebilene dek geçen her saniyeyi aslında bir kaç yüzyıl gibi hissettiğimi anlatabilirdim.

Annesi ve babası gibi İstanbulun göbeğinde doğmuş, edebiyat fakültesi son sınıfta okulu bırakıp bir süre balıkçılık yaptıktan sonra Arnavutköy Tayakadın'a yerleşen ve küçük bir çiftlik kuran, orada koyun besleyerek hayatını geçiren, hiç bir aile ferdine ne bir adres, ne bir telefon numarası vermeyip tümüyle gaipte, herkesten uzak yaşayan bu adam hakkında "ölse haberimiz olmayacak, cenazesi koyunlar arasında çürüyecek, dağ başında köpekler yiyecek onu" diyerek göz yaşı döken teyzemin, bütün bu süreçte dayımın dostlarına nasıl da vefalı bir insan olduğunu ve ne kadar çok (hepsi kendisi gibi 45-50 yaş aralığında) vefakar arkadaşının bulunduğunu cenaze ve defindeki kalabalığa bakıp şaşkınlık içinde anladığını ve mezarlıkta "sevmediği bizmişiz, şu arkadaşlarına bak, sanki cenazenin sahibi onlar" diye mırıldandığından bahsedebilirdim.

Cenaze namazının ardından, hocanın klasik konuşması ve hakkınızı helal ediniz sözleri ile söyleyecekleri bittikten sonra, o vefakar arkadaşlarından birinin mikrofonu hocanın elinden alıp önce kısaca dayımınhakkında konuşup onun ne kadar sıradışı, farklı ve değerli bir insan olduğunu dile getirip akabinde o koca kalabalığın arasına serpilmiş az sayıdaki akrabaya hitaben, yani iki abla, bir ikiz kız kardeş, ben ve kardeşime yönelik olarak "aramızda kendisinin ablaları var, yeğenleri var, enişteleri var... Lütfen sizler de hakkınızı helal ediniz!" derken, aslında olayın ne kadar tuhaf ve kabul edilemez olduğunun, dayımın bizleri kendi hayatından nasıl çıkardığının onlarca da malum olduğunu, bizlerin ne ağır birer kırgınlık hissi duyduğumuzu bildiklerini ima eden yaklaşımlarına atıfta bulunup, seçilmiş kardeşlik ve dostluk kavramı üzerine uzun uzun laf geveleyebilirdim.

Bundan 18 sene evvel balık sattığı yeri öğrenip kardeşimle gittiğimizde bizi tanıyan, sarılan, koklayan, güzel güzel konuşan, çay ikram eden dayımın biz ayrılırken "bir daha sakın gelmeyin" diyerek dükkanı kapatması ve Tayakadın'a gitmesinin ardından geçen onca zaman sonra, bugün gasilhanede cesedini onümde yıkarlarken dudaklarımdan dökülen "kaçsana dayı... hadi, bak buradayım, kaç kaçabiliyorsan" sözlerimi duyan yanımdaki arkadaşlarından birinin gözlerini bana çevirip acı acı ekşittiği yüzüyle başını sallamasını ve "öyleydi o" diye karşılık vermesini tasvir edebilirdim.

Adli Tıp Kurumunun bekleme odasında otururken, babamın (tüm tanıyanlarının tek keliemeyle onu özetleyebileceği şekilde) söylediği "O'nun kadar gururlu ve kimseden tek bir zerre parçası istemeden hayatını geçirmiş, asla mihnet etmeyen bir insanın isteyebileceği tek ölüm buydu, ani, çabucak" sözüne ne kadar hak verdiğimi, aksi takdirde birilerine muhtaç kalıp zaten kahrından can vereceğini düşündüğümü -belki züğürt tesellisi nevinden- itiraf edebilirdim.

Dua için akşam teyzemlere toplandığımızda, annemi bir odaya çekip "jandarmanın anlattıkları, savcının tavrı ve faillerin ifadeleri bende şüphe uyandırıyor, dayımın arkadaşları da huzursuz, bu olay bir kamu davası ama arzu ederseniz müdahil olabiliriz, birinci dereceden akrabaları olan sen ve diğer iki teyzem aranızda bir konuşun, çünkü ancak sizlerin istemenizle ve vekaletinizle olur bu iş, ama hayır olan oldu kardeşimizi geriye mi getirecek diye düşünebilirsiniz, sonuçta otuz senedir görmemişsin onu ve yaşarken yanınızda değildi, şimdi öldükten sonra nasıl davranacağınıza siz karar verin, ben asla yönlendirmem sizi" şeklinde yaptığım kısa konuşmadan sonra bir kaç saniye susup bana bakan annemin, "ben şu an ne düşünüyorum biliyor musun? Acaba o ne isterdi, avukat tutmamızı ve olayı didikleyip araştırmamızı mı dilerdi, yoksa beni rahat bırakın, hayattayken sizden hiç bir şey istemedim, şimdi de istemiyorum mu derdi?" cevabını verir vermez tekrar gözyaşlarına boğulmasının içimi nasıl acıttığını, "bence yasin okusanız bile mezarında suratını asacaktır sizden yasin isteyen mi oldu diye gene de bir düşünün, aranızda konuşun" diye yanıtlarken aslında meselenin ne derece absürd olduğunu bir kez daha anladığımı söyleyebilirdim.

Karmakarışık duygular içerisinde, karmakarışık bir haldeyim. Var olmayan bir dayım vardı bugüne dek, ve ben o kişi için bu kadar çok göz yaşı dökmüş olduğuma inanamıyorum.

Sivrisinekler Üzerine...

2011-02-08T23:41:00.004+02:00

Önceleri pencereleri neredeyse hiç açmazken bu kadar sivrisinek eve nereden giriyor diye düşünürdüm. Detan sıktım, Raid püskürttüm tükenmedi evdeki nesilleri. Gazete okumadığımdan kirli gömleklerim ve fanilalarımla kafalarını bizzat kırmaya koyuldum, haftalarca devam eden sürek avlarıyla günde 3-4 sivrisineğin kanına girdim acımadan. Heyhat, ertesi gün tekrar çıktılar ortaya. Şaşırdım, şüphelendim, evin her yerini kontrol ettim ama nafile; gizli yollarını, nerde nasıl yaşayıp çoğaldıklarını bulamadım. Sinirlerim bozulduğuyla kaldı, ümitsizce devam ettim yakaladığım yerde öldürmeye.

Bu sabah yatağımda gözlerimi açtığım an, tavana serpilmiş yarasalar gibi üç sivrisineği uyku mahmurluğumda görünce, o yarı uykulu halimde kafama dank etti:

Aylar oldu belki, beni sivrisinek ısırmadı. Sürekli başucumda dolaşan, insanın cinlerini tepesine çıkartan sesleri ile inadına karanlık gecelerde fink atan bu sivrisinekler beni ısırmıyordu. Bir kere bile…

Sivrisineklerin ısırmak istemediği bir insan olmanın ne anlama geldiğini düşündüm. Evimdeki sivrisineklerin filantrop tabiatlı, efendi uslu ve kan içmeye tövbe etmiş emekli vampirler olmaları ihtimali çok düşük. Beni ısırıp kanımı hortumlamaya değer görmediklerini ya da kanımı beğenmediklerini düşünmek daha makul geliyor.

Leon Bloy, karanlık hikayelerinden birinde, öykünün ana karakteri Pleur’u okuyucuya şöyle tasvir eder: “O sokaklarda yürürken, en iğrenç lağım suları bile onun görüntüsünü yansıtmaktan çekinerek kaynaklarına geri dönmek ister gibiydiler.”

Sabahtan beri beynimde dönüp duruyor; sivrisineklerin beni de diğer tüm insanlar gibi ısırmaları için neler vermezdim…

Artık öldürmeye gerek yok onları, varsın ses çıkarsınlar.

2011-01-15T22:07:00.003+02:00

"Söyleyecek çok sözümüz var, ama kulaklarınız uyuştuğu için anlatmak güçtür. Şimdiye dek öğretici olmanız gerekirken, Tanrı sözlerinin temel ilkelerini size yeni baştan öğretecek birine ihtiyacınız var. Size yine süt gerekli, katı yiyecek değil! Sütle beslenen herkes bebektir ve doğruluk sözünde deneyimsizdir. Katı yiyecek, yetişkinler için, yani duyuları iyi ile kötüyü ayırt etmek üzere alıştırmayla terbiye edilmiş olanlar içindir."

İbraniler'e Mektup, 5: 11-14

Sabahı olmayan bir gece, eğer o mümkün değilse uzun, çok uzun bir süre susmak istiyorum.

Muhteşem Yüzyıl ve Çağrışımları Üzerine...

2011-01-09T22:01:00.003+02:00

Derin dondurucu ayazıyla esen soğuk rüzgârın içinde buz kesmiş Çarşamba akşamı, Fatih’teki Sarıgüzel Caddesi üzerinde bulunan salaş ve mahzun görünümlü Karadeniz Pidecisine götürdüm arkadaşımı veda yemeği için, üç saat sonra havaalanında vedalaşacaktık ve bir daha kimbilir ne zaman Türkiye’ye gelebilirdi, ikimiz de bilmiyorduk. Last Supper’ı yapacağımız bundan daha iyi bir yer de olamazdı: Adamların kullandığı Trabzon tereyağının kıvamını, peynirli pide ile uyumunu, ağızda çiğnenirken yaşanan benzersiz haz duygusunu anlatabilmem mümkün değil, o küçük karanlık dükkânda, o sefil adamın yaptığı pideyi her zamanki gibi mest olarak indirdik mideye.

Bir yandan pidelerin tadına varıp, bir yandan da birlikte son saatlerimizi geçirdiğimizin bilincinde sohbet ederken, köşedeki TV’de Muhteşem Yüzyıl dizisi başladı, bu dizinin önemi, içeriği ve Türk kültürüne katkısı hakkında hiçbir şeyden haberim yoktu televizyon kullanmadığımdan, arkadaşım ise bir gün önce evinde TV karşısında zap sörfü yaparken Samanyolu TV’de bu dizi için sapıklık, ahlaksızlık, ecdada küfür edildiği gibi çok çeşitli methiyelere rast geldiğini, bu negatif reklam sayesinde de diziyi çok merak ettiğini ve ekranda belirmesinin çok hoş bir tesadüf olduğunu söyledi, pidelerimizi yerken gözümüz de ekrandaydı zaten, yarım saat kadar izledik, hesabı ödeyip kalkacağımız ana dek.

Dizi kültürüm yok, en son House izlemişimdir birkaç bölüm o kadar. Hatta senaryolarını eski dostum Gökhan ve uzun zaman önce aramızdan ayrılan Borsalino'nun yazdığı onca diziye dahi bir kere olsun “diziyi siktir et, benim elemanlar ne yazmışlar acaba?” diye merak edip bakmamışımdır bile. O yarım saatlik sürede Kanuni’nin tahta geçişine dair bir anlatım vardı, bir de Hürrem’in kaçırılışına ve Saray’a getirilişine dair görüntüler. Oyunculuk berbattı, Sahnelerden döneme ait minyatürlerden adapte edildiği belli olan yapmacıklıklar taşıyordu, hele Hürrem’in her fırsatta -en az beş ayrı sahnede- birilerine tükürmesi ve sürekli çığlık çığlığa bağırıp sağa sola saldırması aslında yapımcıların acınası bir tarzda “kusura bakmayın ama anlatacak bir şeyimiz yok, o yüzden anlatamıyor ama gösteriyoruz, bakın aksiyon, dekor, kostümler ne güzel, idare edin” diyerek, olsa dükkân senin havasında dizinin zayıflığını itiraf etmelerinden farksız değildi. Kısaca, yarım saat içinde bende yarattığı ilk izlenim -Gregor’un puan sistemine göre- bok gibi bok oldu.

Kalkarken arkadaşım sordu:

- “Bu dizide ecdada nerede küfür ediliyor, sapıklık ithamı denilen ne, ben anlamadım, hareme sikilecek kuku olarak getirilenler ve bu karıların kuku olarak kimliklenmeyi kabul etme sürecinde yaşananlar var” dedi.

Tebrik ettim bu tespitinden dolayı, sonra ona bir sırrı fısıldadım:

- “Evet ama bilmiyorsun sanırım. Osmanlı saraylarında seks yasaktı. Kimse kimseyi sikmezdi, Harem dediğimiz yer de sanıldığı gibi devasa bir yatak odası değil, aksine, Beyoğlu Kız Teknik Öğretim Olgunlaşma Enstitüsü gibi bir yerdi, dünyanın her bölgesinden en güzel, en çekici, en baştan çıkarıcı seksi kadınlar kaçırılır, ta İstanbul’a, Hareme getirilir ve bu yavrulara zorla el sanatları, makreme, ebru, çini, seramikçilik, tezhip gibi uğraşlar kazandırılırdı. İşte kimileri bu dizide gerçeklerin çarpıtılmış olduğunu öne sürüp karalama kampanyasına giriştiler ki, sonuna kadar haklılar, Harem denilen yer bir eğitim merkeziydi abi.

- Dalga mı geçiyorsun?

- Evet, bir dakika hesabı ödeyeyim yolda konuşuruz.

Arkadaşım fizikçi, benimse hiçbir konuda uzmanlığım bulunmadığından tarih ve tarihi konular üzerinde gerçekler, doğrular, objektif yorumlar değil, ancak spekülasyonlar ve türlü geyikler çıkar bizim gibilerden. Bununla beraber yetkin görünen, eğitimi, mesleği, ekmek kapısı tarihçilik olan insanların da söyledikleri sadece keyfi yorumlardan, çarpıtmadan ve aslında en basit ifadesiyle kandırmadan başka bir şey değil. Tarih denilen alanın doğasında vardır bu, “tarih yapmak değil, tarih yazmak önemlidir” diyenlerin sözünü ettiği de aynı şey, nasıl aktarıldığı yani. Rejim değişikliklerinde, devrimlerde, toplumun geçirdiği siyasi dalgalanmalarda derhal okul müfredatlarındaki tarih ve edebiyat kitapları değişir. Fizik değişmez, F=m.a kuralı Taliban’da da, Küba’da da aynıdır, tıpkı matematik, kimya ve benzeri fen bilimleri gibi. Ama tarih yeniden yazılır. Olaylar, kişiler, kavramlar yenilenir, içleri boşaltılıp tekrar, başka şekillerde doldurulur. Buradaki formül çok açıktır, İsmet Özel’in enfes tespitini konuya uyarlamak için biraz değiştirerek şu şekilde ifade edebilirim; “Tarih yardım eder; tarihçi, teorisini destekleyen yalanları öğretir.”

Lise yıllarımızda Osmanlı Devletinin geri kalması ve Batılı güçler karşısında zayıf duruma düşmesinin en büyük nedenlerinden biri olarak şu argüman öne çıkartılırdı: Osmanlıların kullandıkları gemiler Akdeniz ve Ege gibi denizlerde seyir yapabilecek durumdaydı, boyutları, yapıları Okyanuslara çıkmaya, coğrafi keşifler vs. yapmaya uygun değildi. Hal böyle olunca Batılılar, yani okyanusa kıyısı olan İngiltere, Fransa, İspanya, Portekiz vs. yeni topraklara ulaşabildiler ve insan gücüne, özellikle de hammaddeye kavuştular. Bu kaynakları ülkelerine getirip işlediler, üretime kattılar, derken sanayileşme oluştu falan filan. Yani aslında Osmanlının en büyük şanssızlığı Akdeniz’e sıkışmış olmasıydı, Cebelitarık’tan dışarı çıkamıyordu. Zincirsiz lastikle buzda gidememek gibi. Bilmiyorum şimdi de okullarda bunlar mı öğretiliyor, zamanında bizi böyle kandırmışlardı. Geçenlerde Türk Donanmasıyla ilgili bir şey ararken, Wikipedia’da karşıma çıkan sayfada şöyle bir maddeye denk geldim: Operations in the Atlantic Ocean. Atlas Okyanusundaki Faaliyetler. Şaşırdım, Türklerin Atlas Okyanusunda faaliyet adı altında yaptıklarını düşündüğüm tek şey Piri Reis’in haritasıydı, belki benzeri nitelikte çalışma yapmış birileri vardır diye okumaya karar verdim. Kısa paragrafın her kelimesinde nutkum biraz daha tutuldu:

Starting from the early 17th century, the Ottoman fleet began to venture into the Atlantic Ocean (earlier, Kemal Reis had sailed to the Canary Islands in 1501, while the fleet of Murat Reis the Elder had captured Lanzarote of the Canary Islands in 1585).In 1617 the Ottoman fleet captured Madeira in the Atlantic Ocean, before raiding Sussex, Plymouth, Devon, Hartland Point, Cornwall and the other counties of western England in August 1625. In 1627 Ottoman naval ships, accompanied by corsairs from the Barbary Coast, raided the Shetland Islands, Faroe Islands, Denmark, Norway, Iceland and Vestmannaeyjar. Between 1627 and 1631 the same Ottoman force also raided the coasts of Ireland and Sweden.In 1655 a force of 40 Ottoman ships captured the Isle of Lundy in the Bristol Channel, which served as the main base for Ottoman naval and privateering operations in the North Atlantic until 1660, when Ottoman ships appeared off the eastern coasts of North America, particularly being sighted at the British colonies like Newfoundland and Virginia.

Nutkum tutuldu diyorum çünkü acaba doğru mu anlıyorum diye bir daha bir daha okudum bu satırları. 17. yüzyılın başlarından itibaren Osmanlı Donanmasının Atlas Okyanusuna çıktığı, Kanarya Adalarını, Maderia’yı ele geçirdikleri yazıyordu, İngiltere’nin batısındaki şehirleri, ayrıca Danimarka’yı, İzlanda’yı, Norveç’i, Faroe Adalarını, İrlanda’yı, İsveç’i yağmaladıkları yıl yıl belirtiliyordu. Yetmezmiş gibi Bristol Kanalının okyanusa açıldığı yerde ele geçirdikleri Lundy adasını askeri üs olarak kullandıklarına değinildikten sonra Kuzey Amerika kıtasındaki New Foundland ve Virginia’ya düzenledikleri akınları bu üsten organize ettiklerin dem vuruluyordu.

(Bir İsveçli, Victoria Silvstedt)

Kültürlüyüm, çok okudum, çok bilgiliyim, aşırı ukalayım filan ama böyle bir şeyi aklımın ucundan bile geçiremezdim; Osmanlı Devletine bağlı gemiler Atlas Okyanusuna kıyısı olan tüm ülkelere en az bir posta kaymışlardı bu metne göre. Tabi sadece Wiki’ye amel edip de iman edilmez, teyid etmek için aradım ve bu defa Deniz Kuvvetleri Komutanlığının sitesinde de benzer bir içeriğin ‘Tarihi Miras’ alt başlığında yazılı olduğunu gördüm. Merakla okurken şu cümleye denk gelince de bir hassiktir kelimesi çıktı ağzımdan ve pis bir gülümseme belirdi yüzümde: (…) Prof. Yılmaz ERTUNA, “Türk Tarihinden Sayfalar” adlı eserinde, Türk denizcilerinin, İzlanda seferlerinin ardından, Newfoundland Adası ve Kanada'nın Labrador ve St. Lawrence kıyılarına ulaştıklarını, daha sonra güneye, Virginia sahillerine indiklerini, burada tutsak aldıkları çok güzel bir İngiliz kızını İstanbul'a Padişaha gönderdiklerini açıklamaktadır.(…)

Konfirme ettik.

1- Bizimkiler hiç de söylenildiği gibi teknik imkansızlıklar yüzünden Akdeniz’e hapsolmuş, çaresizlik içinde ‘Bari biz de Akdenizi Türk gölü haline getirelim’ demiş filan değiller, Atlas Okyanusunda at koşturup durmuşlar.

2- Bunların tek derdi ne yüce İslam dinini yaymak için cihat, ne fetih, ne hammadde edinmekmiş, seferlerin çok daha az riski ve insan gücü kaybedilmeye imkân tanıyan Afrikaya değil de, doğrudan Avrupanın kuzeyine düzenlemelerinin yegane sebebi İskandinav karılarını kaçırmak ve ya padişaha hediye etmek, ya da daha düşük konumdaki patronlara getirip satmakmış.

3- Batılı ülkelerin derdi tasası sömürgecilikken, bizimkilerin aklı fikri iri göğüslü sarışınları sikişteymiş.

Dedim ya, ben tarihçi değilim. Benim tarih yorumum böyle olur. Wikipedia’da (Türkçe) İzlanda Seferi başlıklı bir madde var, malum Wiki sayfalarının sol sütununda diğer dillerde o maddenin çevirisi yazılı, ben de İngilizcesini okumak için tıkladığımda karşıma aynı maddenin İngilizcesi bu defa “Turkish Abductions” başlığıyla karşıma çıktı, yani Türklerin Adam Kaçırmaları. Can sıkıcı bir durum. (Ayrıca renk olsun diye bu ve şu var.)

Muhteşem Yüzyıl’ın izlediğim kısa parçasında kimi insanlara göre Hürrem’in ülkesinden kaçırılışının gerçeklere aykırı olduğu ve böylece ecdadın acımasız sapıklar gibi gösterildiği itirazı var ama azıcık/kısacık bir internet araştırması ile bütün bu seferlerin pek de yüksek Osmanlı medeniyetine ulaşma amacı ile yapılmadığı görebiliyor insan.

Görebiliyor mu?

Daha evvel yazmıştım, bir Bizans mistiğine ait olan sözü: İnsan gördüğünü bilmez, bildiğini görür. Yukarıda İsmet Özel’in sözünü uyarlarken “Tarih yardım eder; tarihçi, teorisini destekleyen yalanları öğretir.” demiştim. Kölelik ve benzeri tüm insanlık dışı uygulamalar tarihte her güçlü devlet tarafından uygulandı, Batı bizden çok daha fazla lekelidir bu konuda. Ama ne hikmetse bizimkiler “hayallerinde yarattıkları” kusursuz Türk uygarlığına ve Ecdada bunu yakıştıramıyor. Yakıştıramadığı için de yalan, iftira olarak ele alıyor. İsyan ediyor, karalıyor.

Daha da abartarak devam edeyim, ipimi kopardım ne de olsa.

Her erkek, doğası gereği bütün kadınları sikmek ister. Buna imkân ve güç yetiremez çünkü hem tüm kadınlara ulaşamaz, hem de biyolojik olarak bu hedefe varması mümkün değildir. Gene de hem nicelik hem de nitelik olarak sekste en üst düzeye ulaşmak erkeklerin başlıca amacıdır. Kanuni de bir erkekti sonuçta. (Neden padişah macunu diye bir şey var?) Adnan Oktar bakışı ile etrafını süzen biri olması yadırganacak bir şey değil. Bu durum da Kanuni’yi zayıflatmaz, küçük düşürmez. Bu insan, 72 yaşında ve hasta iken Zigetvar Kalesine yapılan seferde ordunun başındaydı ve ne Harem’de kırıştırırken ne de tahtında osururken öldü, Macaristan’ın güneyinde bir şehirdir Zigetvar, oradaki savaşta hayatını kaybetti. Bu kahramanlığı kim yok sayabilir? Fakat işte, insanları kült haline getirme, kutsallaştırma, etraflarına nurdan bir hâle koyup yüceltme tutkumuz yüzünden idolleştirdiğimiz bu kişilere ne zayıflık, ne de kusur yakıştıramıyoruz, böyle davrananlara da hain, sapık, düşman muamelesi yapmaktan geri durmuyoruz. Sonrasında Kanuni sikecek gibi bakmaz, Atatürk’ün karşısında Said Nursi bacak bacak üzerine atıp oturamaz diye kıyameti koparıyoruz.

Ortega y Gasset’in bir sözü var: “İnsanın tabiatı yoktur, tarihi vardır” der.

Ben dedim diyeceğimi.

Don't Give Up a.q.

2011-01-03T10:38:00.002+02:00

- Ulan yeter a.q. ya yeter! Saat 09.00 da başladın, şimdi 09.37; içimden diyorum ki “susar herhalde birazdan, çok etkilenmiş belli, yok susar şimdi, şu cümleyi de bitirsin sabredeyim, hmm buna da ses etmeyeyim.” Yok ya, bitmiyor ki, susmuyorsun, bana ne kardeşim! ihtiyar kocakarılar gibi vıdı vıdı vıdı, yeter ulan! Yok tıbbi destek olmadan sigarayı bırakanların sayısı %5’te kalıyormuş, yok kritik zaman eşikleri 72 saat, bir hafta ve 28 günmüş, yok iştahı artmamışmış ama ani gece uyanmaları ile iki gündür uykusuz kalıyormuş, yok kendini sürekli oruçluymuş gibi hissediyormuş, yok vapurdan inip iskeleye ayak bastığında sigara yakmaması büyük bir imtihanmış, yok aslında ne kadar büyük bir irade savaşına girmişmiş de özgüvenine ve iradesine ancak böyle bir mücadeleyle sahip olup başı dik durabilirmiş. Günde iki paket sigaranın ardından pat diye bırakmış da bu nasıl bir iç sınavmış. Sikerim senin ruh bıdı bıdını, Ulan sen benim imtihanımı biliyor musun, yeter be! 37 dakikadır aralıksız konuşulur mu ya! Sus ulan! Senin sigarayı bırakman uğruna sinirden ben sigaraya başlayacağım artık! Ne kötü bir şeymiş bu sigara ya, başlayınca insan kendine zarar veriyor, bırakmaya niyet edince çevresindeki herkesi perişan ediyor! Bu daha üçüncü gün lan! Git dolaş ne bok yersen ye, rahat bırak beni!

- Ama abi…

Alper'e... (Üçüncü Bölüm)

2010-12-28T00:05:00.004+02:00

- Hoşgeldiiinnn… Ne o, hasta mısın sen? Bütün gün ağlamış gibisin, yüzün gözün şişmiş.

- Yok be abi, ne ağladım ne de başka bir şey oldu, ama üzerimde derin bir halsizlik var, sebebini bilmiyorum ama birkaç gündür sürekli bitkinlik, yorgunluk içindeyim abi. Bir halt ettiğim de yok böyle elden ayaktan beni düşürecek, ama gün ortasında herhangi bir vakit kafamı masaya koysam küt diye uyuyacağım sanki…

- Hadi ya, doktora filan gitseydin bari, hiç iç açıcı gelmiyor bana bu halin.

- Gittim geçen gün, önce kan ve idrar tahlili yaptılar, sonuçlarına göz atan doktor kısa bir ‘hmmm’ladıktan sonra “maşallah, düzenli spor yapıyorsunuz sanırım, bu yaşta böyle değerler çok rahatlatıcı, peki şikâyetiniz neydi?” diye sordu.

- Hahaha, dalga geçer gibi yani. Göbeğini de görmemiş demek.

- Aynen öyle, ben şikâyetimi söyleyince de hastalık hastası muamelesi yaptı, beslenmeme ve uykuma dikkat etmemi söyleyip nazar değmesin diyerek kibarca pışpışladı beni.

- Kış yorgunluğu bu sendeki, hoş kış da gelmedi ya neyse. Zaten bu aralar herkesten benzer şeyler duyuyorum. Ayrıca günde iki paket sigara içip bir de spor veteranı bir adam olarak çoğu yaşıtımızdan beter görünüyorsun ama maşallah idrarın da kaliteliymiş hani, doktor pek beğenmiş.

- İstersen sana da vereyim biraz.

- Yo kalsın, ben başkasının çişini kullanmıyorum abi, kendi mütevazı tesislerimde üretiyorum yeterince.

- Peki, öyle olsun. Lazım olursa hiç çekinmeden söyle, üzerine işerim, kalitesi tescilli sidiğim sana feda olsun.

- Onu bırak da Sen dua et az evvel sipariş verdiğimiz garson biraları getirirken yolda wc’ye uğrayıp bardakların içine işemesin. Ne diye garsona uyuz davrandın ki, öğretemedim sana şu hayatı. Garsonlara şirinlik yapmak vaciptir, aksi takdirde atın intikamından beter olur onların intikamı.

- Ne bileyim ya, bir an masayı yarım yamalak sildiğini görüp gıcık oldum herife, öyle de tersledim. Hayat zaten yaşarken değil, bitmesine yakın öğreniliyor. Ben daha ikinci sınıftayım, mezun olmama çok var. Mezuniyet belgemi aldığımda ortada yaşanacak bir hayat da kalmayacak zaten.

- Güzelim biz çoktan üçüncü sınıfa geçtik ama senin veremediğin dersler var, hala alttan alıyorsun onları. Çalış, başaracaksın, hahahaha.

- Dersleri senin gibi arkadan vermek yerine alttan almayı tercih ederim valla.

- Bu da güzel, hahahaa… Ama bir şeyi göz ardı ediyorsun sanırım, eğer bazı şeylerin yaşanması kaçınılmazsa, onları zamanında yaşamak ve sonrasında geride bırakmak en doğrusu. Minik bir kartopu zamanla çığa dönüşür. Engel olamadığın sıkıntı, geciktirdiğin ve ötelediğin zaman zarfında büyür ve bir gün bakmışsın ki seni ezip dümdüz edecek hale gelivermiş. Geciktirici kullanmak her zaman iyi değildir yani.

- Çok hard-core başladın ya. Beni sikeceksen de bari ön sevişme filan olsun âdab-ı muaşeret gereği, haşırt diye konuya girilmez ki abi.

- Vazelin bile getirdim yanımda, hahahahahahahahahahaha…

- Hayvan.

- Hahahahahaa, hala gülüyorum, çok pis koydum lafı ya, bu akşam senden hayır gelmez valla, bittin oğlum sen!

- Ulan kış yorgunuyum, hayat yorgunuyum, hiç mi merhamet yok sende a.q. ?

- Var var. Seni seviyorum ulan!

- Ben de seni a.q. !

- İşte sevgi bu, hhahahah!

- Evet… Sende ne var ne yok, neşen yerinde, formundasın gene gördüğüm kadarıyla.

- İyiyim ben. İyi olduğumu düşünüyorum en azından. Mızmızlanmayı bıraktım ne zamandır.

- Ben mızmız mıyım yani?

- Eh, nispeten. Seninkine mızmızlanmak da denmez aslına bakarsan, labirentte gezinip duruyorsun ve çıkışı bulmakta geciktikçe hiddetlenmeye başlıyorsun. Bulunduğun labirentte başkaları da var, gördüğün, yanından geçen veya ters yoldan gelen kişiler bunlar, onlara bakıyor, bazılarıyla konuşup fikir alışverişinde bulunuyorsun ama çıkışa varamıyorsun. Bir girdaptasın sanki, sen derinlere battıkça güneş daha dar açıdan parlıyor üzerinde ve sonunda karanlıkta kalacağını öngörerek isyan etmeye başlıyorsun. Batmazsan güneşi görürsün. Tam anlamıyla mızmız bir kısırdöngü.

- Çizdiğin tabloya bak, ulan öldürdün be beni!

- Hayır, sadece hayat yorgunu derken aslında neyi kastettiğimizi çözümledim. Bazı kelime ve kavramlar, tıpkı trafik canavarı veya küresel ısınma gibi, sanki objeden sujeye geçiş yaşarlar ve kelimeyi kullanırız ama tam olarak ne olduğunu zihnimizde canlandırmayız. Yani trafik canavarı gelip de şoförü ansızın gıdıkladığından veya gözlerini kapayıp ce! diye bağırdığından adam kaza yapmıyor, it herif manyak gibi direksiyon salladığından kazaya sebebiyet veriyor. Gene hayat yorgunluğuna dönecek olursak, hayat seni, başkalarını yormuyor, sen yaşadıklarından, yaptığın veya yapmadığın, ayrıca yapamadığın şeylerden ötürü kendini bitkin ve halsiz hissediyorsun.

- E abi bu anlattığın demagojiden ibaret.

- Şimdi böyle konuşunca ben, gayet lâfazan üslubu gibi geliyor sana, ama katılmadığın bir nokta var mı bu konuştuklarımın arasında?

- Yok, o ayrı. Sonuçta bu koşturmacadan sıkıldım… İşten, işyerimdekilerden, evimden, komşulardan, arkadaşlarımın çoğundan… Hatta kendimden, aynadaki görüntümden tut, her gün yapmak zorunda olduğum işlerden. Kitaplardan, trafikten, filmlerden, kıyafetlerimden, yastık kılıfımdan, gece hayatından, kadınların kapris ve triplerinden, İstiklal Caddesi ve bu Nevizade denilen yerden, sigaranın yarattığı balgamdan, cep telefonu faturalarından, Rıdvan Dilmen’den ve Arda’dan, mutfağımda damlayan musluktan, emrimde çalışan insanların tembelliğinden, şişip duran göbeğimden, şu senin garsona iyi davranma zorunluluğundan… Daha sayayım mı?

- Yeter abi, Scarlett Johansohn’a sıra gelecek diye korkuyorum.

- O’ndan da sıkıldım a.q. !

- A.q. mi dedin? Bak bu konuda seninle aynı fikirdeyim, hahahahaha!

- Dağıtma ya konuyu, şurada ciddi ciddi bir şeyler anlatıyorum sana.

- Pardon abi, Scarlett söz konusu olunca tutamıyorum kendimi. Sustum.

- İşte öyle… Durup durup ‘böyle mi olacaktı?’ şarkısını mırıldanıyorum kendi kendime. Nasıl anlatabilirim bilmiyorum, sanki bu benim hayatım değilmiş gibi: Bana çizilen bir rol var toplumda, daha doğrusu dayatılan bir rol bu. Söz gelimi ofiste çalışmak, daha doğrusu bir iş yapmak zorundayım, neden? Çünkü hayatımı sürdürmek için para kazanmam lazım. Yemek, barınma gibi temel ihtiyaçlarımı gidermek ancak böyle mümkün. Buraya kadar her şey normal. Ama kazandığım paranın artması, zamanla çoğalması gerek, çünkü ihtiyaçlarım da ona göre şekilleniyor. İşte, daha çok, daha fazla çalışmamı gerektiren konu. Evimi daha lüks bir muhite taşımalı, daha pahalı dekore etmeliyim, arabamı daha gösterişli, laptopumu daha hızlı hale getirmem gerek. Hayat beni makine gibi çalışmaya, darphane gibi para basmaya mecbur ediyor abi. Peki ama benim bir makine olduğumu kim söyledi? Neden savaşıyorum? Ne için bu mücadele? Hayatımın sonuna erdiğimde, sahip olmak için tüm yaşamım boyunca peşinde koşturduğum güç ve paraya hükmedecek pozisyona gelsem bile onu yaşayamadıktan sonra ne farkı var? 79 yaşındaki yatalak bir dedenin doldurduğu sayısal loto kuponuna trilyon çıksa o insana ne faydası var?

- “Canavar büyümezse ölür” sözü geldi aklıma birden. Devam et lütfen, dinliyorum.

- Uğraşıyorum, didiniyorum. Yoruluyorum, yıpranıyorum. Üzerinden geçip giden ve ufka yaklaşıp batmaya hazırlanan güneşin peşinden koşan, onu yakalamaya çalışan bir çocuktan farksız haldeyim, koşuyorum, koşuyorum, ama hayır, yakalamam imkânsız onu. Icarus gibi hissediyorum kendimi, ulaşamayacağım amaç beni tüketiyor, yok ediyor… Ve aslında herkes için geçerli bütün bunlar.

- Ne olmasını isterdin peki?

- Bilmiyorum ama “böyle” olmamasını… Daha hızlı bir bilgisayar, daha çok özelliğe sahip bir cep telefonu, daha konforlu bir ev beni mutlu etmiyor ki… Aslında etmeli değil mi? Onlar için bu kadar uğraştığıma göre, evet, etmeli. Ama etmiyor. Sahip olmanın ve bunu göstermenin insanlar nezdinde statümü belirlediği bir dünyada, benim mutluluğum insanların takdiri ve hayranlığı, en basit ifadesiyle onayına sunulmuşken, ben artık bir özne değil, düpedüz bir obje halini alıyorum; beni değil, benim olanı tartıyor o insanlar, bu yol üzerinden, yani dolaylı olarak beni yargılayıp hakkımda bir karar veriyorlar. Yani dostum, ben aslında yokum, neye hükmettiğim var ediyor beni çevremin gözünde: Param, malım, mülküm.

- Bu aralar Fight Club’ı filan mı izledin abi? Bir şeyler tetiklemiş olmalı bu düşüncelerini sanki?

- Hayır ya, ne okudum ne izledim. Kaç sana evvel sinemada gitmiştim o kadar. Onda da bir hatun vardı yanımda, yiyişip durduk, filmi hatırlamıyorum bile.

- Peki… Kimler nasıl yargılıyor seni?

- Herkes abi. Dünyanın düzeni bu. Ne bildiğimin, ne hissettiğimin, ne düşündüğümün insanlar nezdinde hiçbir önemi yok. Annem de, iş arkadaşım da, kapı komşum da, teyzemin damadı da, sadece beni değil, herkesi bu mercek altında görüyorlar. İyi bir doktorda muayene olmak için 200TL vermeye kıyamayan annem, elaleme gösteriş yapmak için Maraş sırma işi denilen salak bir sehpa örtüsüne gözünü kırpmadan 1000TL verebiliyor. Güvenli ve çalışır olduktan sonra insanları her yere götürebilecek otomobillerin yerine onlardan on misli daha pahalı bir araba kullanan insanlara gerizekalı gözüyle değil, aksine örnek alınacak değerli ve özel insan muamelesi yapılıyor. Şu elimdeki telefonu değiştirmiyorum diye bana II. Mahmut’un hatırası mı diye takılan insanlardan tut, her fırsatta “hükmün paran kadardır” lafını zikretmekten keyif alan ve “her insanın bir fiyatı vardır.” diye buyurup ortalarda caka satan, kendisini tanrı zanneden kişiler, etrafımızı sarmış ve hep bir ağızdan ve aynı dilden konuşup gürültü, duygu ve hayat pisliği yaratırken, kimi zaman kendimi okyanus tarafından kuşatılmış bir adacıkta bir başıma hissediyorum. Bakma bana öyle, evet, ben bir loser’ım dostum. Okulun pilav gününe gidemiyorum, lisede öğlen tatillerinde tost yiyip sonra basket oynadığımız çocuklar şimdi birer işadamı oldular ve mezuniyetten sonra verilen start ile kim daha uzağa, ileri gitmiş, onun şovunu yapacaklar çünkü. Beni biliyorsun, ben bu dünyada yönümü yayılmak olarak değil, yükselme olarak belirledim hep. Öyle işte.

- Bu açıdan bakıldığında çok farklı değiliz, ben seni biliyorsam, sen de beni biliyorsun, aşağı yukarı aynı düşünüyoruz. Yalnız benim anlamadığım, çok öfkeli başladın konuşmaya, sonra bilgeleştin, en sonunda da ümitsiz ve kırık dökük bitirdin… Bütün olarak bakıldığında bilgelik, öfke ve hayal kırıklığı birbirleriyle yan yana gelemeyecek olgular; bu itibarla çok karmaşık ve çelişkili geliyor söylediklerin.

- Ne bileyim ya, çenem düştü birden. Ne zaman bitti bu bardak? Söylesene şu garsona, yenisini getirsin ama 50’lik olsun bu defa.

- Söyleriz şimdi. Ya fıstık?

- Sarışın?

- Hahaha, endişelenecek bir durum yok demek ki, hala normal tepkiler verebildiğine göre.

- Kafayı yemedim henüz abi, dalga geçme, sadece bu aralar biraz gerginim sanırım.

- Biraz?

- Tamam, birazdan biraz fazla.

- Şimdi oldu işte.

- İnsanlar gerçekte ihtiyaçları olmayan, doğalarına, içlerindeki öze ne şifâ, ne devâ olacak türlü hevâ ve heves peşinde çılgınca koşuyorlar. Beni ilgilendirmiyor istek ve tercihleri, kendimi uzak tutuyorum onlardan ve hayatlarından; ama onlar gibi değilim diye, üzerlerine giydikleri materia üniformasını bu yaşıma kadar elimin tersiyle ittiğim için hem küçümseme, hem de alaycı tavırlarından rahatsız oluyorum abi. Annem bile “bu yaşa geldin, hiçbir şeyin yok, ne olacak senin bu halin?” gibisinden bıdı bıdı yapıp hayıflandığında aslında sahip olmayı istediğim her şeye sahip olduğumu, sahip olmayı isteyip de sahip olamadıklarıma ise zaten onun istediği gibi üç yüz sene yaşasam gene sahip olamayacağımı biliyor, üstelik daha dün yazlığın pencerelerine pimapen taktırdıkları için kendisine takılırken ben, bana kızıp “sen bizlerin dünyasında yaşamıyorsun, biz de seninkini anlamıyoruz” dedi ki, birden düşündüm, haklı kadın… Benim için üzülüyor. İnsanlar küçük görür ama anneler üzülür. Kimseye muhtaç değilim, aç değilim, açıkta değilim ama annem benim için üzülüyor. Kafasında filancanın oğluyla veya falancanın damadıyla bir mukayeseye gittiğinde benimle gurur duyamadığını, daha doğrusu benimle gurur duyuyorsa da bunu başkalarıyla paylaşamadığını, ötekilere ballandıra ballandıra anlatamadığını görüyor. Çünkü, az evvel de dedim ya abi, annemin gözünde benim “NE” olduğum değil, “NEYE SAHİP OLDUĞUM” önemli. Ben bunu anlamıyorum. Beni koşulsuz seven biri, hiçbir olumsuzluk, yüz kızartıcılık vs. olmadan, sadece sahip olduklarıma ve olamadıklarıma baktığında, eğer benimle koşulsuz gurur duyamayacak kadar zihinsel deformasyona uğramışsa, hakikaten ben uzayda yaşıyorum demektir. Annem bile böyleyse, işte o zaman diğer insanları gözünün önüne getir şimdi. Beni anlamıyorlar… Ben de onları… Range Rover’dan Lincoln Navigator’a neden geçildiğini de anlamıyorum.

- Range Rover da birden olmuyor ki, önce Hyundai, Corsa veya Fiesta alınıyor, sonra Toyota veya Astra’ya geçiliyor. Süreç böyle, adım adım. Herhangi bir safhada “bu tamam, yeter” diyecek olursan, sözgelimi Mondeo için “tamam bu yeter” şeklinde düşünürsen Audi’ye geçemezsin, halbuki, Audi sonrası X8 alıyor adamlar.

- Tamam, anladım. Ama nereye kadar? Ve neden?

- Ölene kadar be abi, o nasıl soru öyle. Daha iyi, daha rahat, daha konforlu yaşamak için.

- İyi ama, sanki bir şeyler ters değil mi bu alışverişte? Rahat yaşamak için rahatsızlığı, mutlu olmak için mutsuzluğu, haz için acıyı tecrübe etmek, fakat bu sürecin sonunun asla gelmemesi, gayeye ulaşamamak… Küp filmini hatırlar mısın, öyle bir şey. Ben bu işte yokum, bunları tümden reddediyorum ama işte, son planda gene kendimi bok gibi hisediyorum.

- Hmmm. Şimdi sakin ol. Şuradan bir yudum al, sinirlendin, sesin titremeye başladı. Biraz ben konuşayım.

- Konuş bakalım.

- Birkaç nokta var üzerinde durmamız gereken. Detaylarda kayboluyorsun abi. Bütüne bakman, resmin tamamını görmen gerekir, sense ufak ayrıntıların sana verdiği rahatsızlığa isyan ediyorsun. Enginarı sever misin?

- Ha?

- Enginarı sever misin diye sordum.

- İki birayla uçtun mu oğlum sen? Enginar ne alaka şimdi?

- Ya anlatırken örneklendireceğim öküz herif, cevap ver, enginarı sever misin sevmez misin!

- Sevmiyorum, ağzıma sürmem, ayrıca öküz de sensin!

- Ulan içine sıçtın vallahi, en başta adam gibi cevap versen olmuyor mu?

- Ne bileyim, nerden nereye atladın birden. Neyse devam et.

- Hayır, etmiyorum işte. Bütün havamı bozdun.

- Naz yapma ama.

- Ufff, peki. En baştan başlıyorum. Enginarı sever misin?

- Hayır, nefret ederim.

- Neyini sevmiyorsun?

- Hiçbir şeyini. Ne görüntüsünü, ne kokusunu, ne tadını… Adı bile sinir bozucu. En-gi-nar, öğğğk!

- Peki. Sana kocaman bir tabakta enginar servis edilmiş gibi hissediyorsun. Gözlerin kapalı, bir lokma veriyorlar o yemekten sana. Yüzünü buruşturuyorsun çiğnerken, ve sonra “kullanılan yağ bozuk galiba” diyorsun kendi kendine. O yağ ile yapılan yemekleri yemekten kaçınıyorsun sonra. Aslında mesele yağda değil, ne olduğunu bilmediğin ama külliyen sana ters ve aykırı gelen enginarın bütününde gizli. Buraya kadar anlattığın şeyler, yani yaşadığımız hayata dair isyanların, itirazların, aslında hep detaylar üzerinde odaklanıyor. Evin Boğaz manzaralı olsa aslında sana kimse bıdı bıdı demeyecekti, maaşın şimdikinden üç misli fazla olsa, telefonun blackberry, laptopun vaio olsa insanlar sana daha başka bakacaklardı, onlar şimdi seni hor görüyorlar, hâlbuki sen onların seni “sen” olarak değerlendirmesini istiyorsun, falan filan. Slayer’in enfes şarkı sözünü anımsatayım sana: “The root of all evil is the heart of a Black Soul.” O “root”a kök salmış gövdeden uzanan dallardaki yapraklara bakıp bu ne biçimsiz bir bitki diyorsun, ama aslında o ağacın kökleri bozuk, kalbi çarpık, ruhu sapkın.

- Abi, sence neden kendimi eski türk filmlerindeki genç kız karakteri gibi hissediyorum?

- Bilmem, neden?

- Hani evde hayat koşullarından, aile baskısından bunalır kız da kaçar gider büyük şehre, ama yolda tecavüze uğrar, kötü yola düşer, rezil rüsva olur. Keşke evden kaçmasaydım der durur. Şu Nezivade muhabbetinde de içimdeki sıkıntıyı paylaşayım dedim seninle ama sanırım çok uzun bir monoloğa başlayacaksın, ve kafamı da bir güzel sikeceksin.

- Haahahahah, aksine çok gevezelik etmeyeceğim, seni anladığımı ama katılmadığımı anlayacaksın sonuçta.

- Başla bakalım.

- Geçen gün bir takım bürokratik engellere takılmak ve zaman kaybetmek endişesi ile işlerinin daha hızlı yürümesini sağlamak için uzun zamandır görmediğim bir lise arkadaşım ve daha evvel hakkında hep bir şeyler işittiğim ama hiç görmediğim eşi geldi yanıma. Bilirsin, bu ülkede tanıdığın varsa işler tıkır tıkır yürür. Neyse, yardımcı oldum, problemleri çözüldü. Ofiste çay içerken konu açıldı, önümüzdeki hafta Chicago’ya gideceklermiş.

- Eeee?

- Eeesi şu: Orada bir doktor varmış, konuya çok hâkim ve yetkin biriymiş.

- Hiçbir şey anlamadım, neden bahsediyorsun sen?

- Dostum, sözünü ettiğim lise arkadaşımın eşi senelerden beri kanserle mücadele ediyor. Maddi durumları çok iyi, metastaslar, ağır ameliyatlar, ‘bitti!’ derken yeniden bir sıçrama ve sıfırdan başlayan savaş; en iyi hastaneler, en deneyimli doktorlar, en pahalı ilaçlar… Bunları öpücükler vermiyorlar insana.

- Çok alakasız bir şeyden bahsediyorsun sen ama, çok başka bir konuşma bekliyordum senden.

- Para, sen mutluyken keyfin için, dardayken ihtiyacın için kullanılır. Q7’ye ihtiyaç duymazsın ama sağlığını korumak için Chicago’daki bir doktora görünmen gerekebilir. Az evvel sahip olduğun her şeye sahip olduğunu söylerken müthiş bir çelişki içindeydin: Maldivler’de bir tatil rüyalarını süslemiyor, en pahalı araba, en konforlu ev seni ilgilendirmiyor, insanların ne düşündüğü de umurunda değil; ne onların her zengin ve cebinden para akan tipe göstermekten zevk aldığı yapışkan ilgi alaka ve hayranlıkları, ne de hafif ve düşük getirileri seni memnun edebiliyor, bunu anlarım. Fakat sen “anı yaşa”mayı, hayattan zevk almayı yanlış anlıyorsun, yarınki olası ihtiyaçlarını hiç ama hiç düşünmüyorsun. Ağustos böceğinden pek farkın yok, kendinle mutlusun, kendinle eğleniyorsun, kendin çalıp kendin söylüyorsun ama bunlar hep “an”a dayalı şeyler, şimdiki zamanda yaşayıp gelecek zamanı düşünmeyerek sadece gözünü kapatırsın hayata. ‘Geleceği görmezsem şimdiyle mutlu olabilirim’ düşüncesi sağlıklı değil.

- Bir dakika, çok ayrı, tümüyle farklı şeylerden bahsediyoruz seninle. Ama madem laf buralara kadar geldi, konu da iyice dağıldı, o kız için üzüldüm ama her insan gibi o da ölecek abi. Kanserden olmazsa başka bir şeyden.

- Hepimiz öleceğiz. Mesele, ölene kadar mutlu ve kimseye muhtaç olmadan yaşayabiliyor musun, yoksa ölene kadar yoksul ve düşkün mü yaşayacağın.

- Onlardan yanasın değil mi? Ve anlamıyorsun beni…

- Büyük Engizisyoncu gibi konuşma ya, bir taraf tutmuyorum.

- Öyle gereksiz bir yere çektin ki muhabbeti, sikicem sikicem diyip de erkenden boşalmış gibisin, hiçbir bok anlamadım yemin ederim.

- Hoşuna gitmedi ve hemen gereksiz diyorsun. Senin en büyük sorunun hayatı pratik algılayamaman, düşünememen… Teorilerin adamısın, lafa gelince kahramansın ama yemin ederim iki kilo patates almaya gitsen elin ayağına dolaşır hangisini seçeceğini bilemez gerilirsin, bir yandan da o sırada nereden eserse artık Van Gogh’un “The Potato Eaters”ını düşünüp sanat felsefesine dalar geri geldiğinde de bize inciler saçarsın. Sen cidden bu dünyada yaşamıyorsun abi:)

- …İbne…

- Tamam tamam çok abarttım, neyse, senin istediğin, beklediğin gibi konuşayım o zaman. Dikkat et, çok felsefi olacağım, tıpkı senin gibi, hahahahahahaha

- Dalganı geç bakalım ibne… konuş hadi.

- İnsanın ne kadar karmaşık ve tuhaf bir canlı olduğunu defalarca kez konuştuk seninle. Bizi siktir et, tarih boyunca en büyük iki gizem ölüm ve insandır zaten. Bir yandan düşünür, yatatır, yorumlar, bir yandan yanılır, yıkar, savaşır. Aynı anda hem tanrı gibi hem de hayvanca davranabilir. Çelişkilerle ve tutkularla sarmalanmış bir halde her zaman kendinden beklenmeyeni yapar. İnkalar’ın o hayret uyandıran medeniyetlerini nasıl kendi kendilerine yok ettiklerini hatırla. Ya da Nietzsche, Kant, Hegel, Goethe gibi dahiler yaratan bir ırkın aradan üç nesil geçince Yahudileri nasıl da gaz odalarına sürdüğünü. Örnekler çoktur ve çeşitlidir. Konuyu dağıtmadan ben gene birey olarak insana, o karmaşık, şaşkın, acınası yavru tanrıya getireyim. Dostum, çok kısaca özetlemek gerekirse, insan iki temel duygu üzerinde ayakta durur: Bunlardan biri korkudur, diğeri bencillik. Yaşamımızı bu iki duygu şekillendirir.

- Sevgiyi ne yaptın lan? Haz nereye gitti? Kıskançlık, şehvet? Özeti abarttın gibi geldi bana.

- Hayır, abartmadım. Ne dediğimi biliyorum. Dikkatli dinle, hak vereceksin. Devam etmeden evvel senin şu sefil itirazlarına cevap vereyim, haz tutkusu, kıskançlık ve haset, şehvet gibi duyguları çok kolay bir şekilde bencilliğin içine koyabilirsin. Sevgi ise yapmacık ve çarpık olarak nitelenebilecek bir his, ancak üstün insanlarda merhamet olabilir ki o çok daha kapsayıcıdır.

- Yine araya gireceğim abi, sevgiyi neden yapmacık diye sikip attın allahaşkına? Aşkı ne yaptın lan?

- Bunları konuşmuştuk daha önce, sana anlattım ya geçen görüşmemizde.

- Hmmm tamam. O zaman aklıma yatmıştı aslında fakat şimdi bilmem ki, sen sevgiyi merhametin altına koyunca garipsedim.

- Of abi ya, araya girip duruyorsun, her şeyi kıçından başlayıp anlatmak zorunda kalıyorum senin yüzünden. Çok kısa geçeceğim burayı, sonra gene değiniriz istersen. Merhamet dediğim şey sadece üstün insanlarda bulunur, üstelik sonradan kazanılabilecek, öğrenilen bir şey değildir de. Sevgi biter ama merhamet baki kalır. Sevgi kişisel veya kişiye yöneliktir, merhamet ise tüm evreni kaplar. Sevgi duyan bir insan bir odağı, bir çevreyi, sınırları belli bir grubu ya da oluşumu sevebilir, içinde merhamet hissi olan ise her şeye karşı hassas ve özenli davranır, içtenlikle zararı dokunmasın, dışındaki dünya zarar görmesin, acı ve ıstırap yaşamasın diye gayret eder. Merhamet en yüce duygudur bir insanda olabilecek. Abi hiç dikkatini çekmedi mi her duanın surenin başında geçen besmelenin türkçesi? Biliyorsun ‘Rahman ve Rahim olan Allahın adıyla’ anlamına geliyor, rahman ve rahim kelimeleri, merhamet ile aynı kökten geliyor yani tanrı kendisini ‘merhamet duyan zat’ olarak niteliyor. Ayrıca yüzündeki o sözümü kesmeye hazırlanan ifadeyi hemen kaldır ve dinle, acımak diyeceksin, acımak başka bir şey. O da yapay bir duygudur, ayrıca acıyan ve acıdığı için bir eylemde bulunan kişi sonradan bu duygusundan ötürü kendisini hafiflemiş, huzurlu hisseder ki zaten bu geri bildirim de samimiyetsizliğini gösterir. Merhamet ise tümüyle doğaldır. Yeter diyorum bunun için, zaten anlatacağım merhamet değildi, üstün insanlar için geçerlidir merhamet, hayatı maskeler ardında saklanan ve –mış gibi yapan bizim gibi hilekârlara uymaz, bol gelir. Şimdi esas konuya gelebilir miyim?

- Sen böyle konuşunca seni daha çok seviyorum biliyor musun?

- Az evvel erken boşaldığımı söyleyip yüzünü buruşturmuştun, şimdi bakıyorum ikinci postada zevk almaya başladın, hahahahahahahah.

- Ulan… Neyse, devam et ibne.

- Korku ve bencillik demiştim, insanın çatal toynaklı iki ayağıdır bunlar. Dostum, insan korkar. Başkalarından korkar. Diğer insanlardan korkar. Kimseye güvenemeyeceğini bilir ve herkesle arasına mesafe koymaya çalışır. Kendi mutluluğu ve hazzı yani bencilliği için her şeyi göze alabileceğini bilir, bunu da sınırsızca ister, çünkü doymak bilmez ve bencilliğine mani olabilecek tüm olası unsurlara cephe alır, öte yandan Elias Canetti’nin dediği gibi “kendi yaşamı için ne kadar vahşice savaşırsa, etrafını saran bütün diğer insanlara karşı savaştığını da” fark eder. Aslına bakarsan bu çılgın ve umutsuz bir savaştır, ötekilerin de kendisi kadar her şeye aç, her şeyi isteyen ve her şey için mücadele edeceğini görünce korkar, ama içindeki isteme duygusunu da yenemediğinden var gücüyle savaşa devam eder. Sürekli mücadele etmek insana acı verir, tatminsizlik duygusu zaten diz boyudur çünkü zaten sahip olamayacağı şeyler için savaştığının farkındadır; her insan ölecektir ve bunca kavganın aslında mutsuz bir sonla biteceğini derinden derine bilmektedir. Duyduğu korku hissi onu başkalarına karşı kendisini savunacak kadar güçlü olmaya mecbur bırakırken, doyumsuz bencilliği baştan sonra vitrinden ibaret olan bu dünyadaki tüm arzularını yerine getirmesini sağlayacağı kudret istemini doğurur. Her birey için geçerlidir bu durum, o nedenle insanlara dikkat et, maskeler ardında yaşarız çoğumuz ve gerçek niyetimizi, ne olduğumuzu, ne kadar korkunç insanlar olduğumuzu karşımızdakilerden saklama uğraşı veririz. Bunu yapmak zorundayız çünkü sahip olmak, hükmetmek istediğimiz şeylerin haddi hesabı yok ve onlara ulaşamadığımız müddetçe acı çekiyoruz. Benliğimiz çekiyor o acıyı, hele başkalarının bizim arzuladığımız bir şeye, her neyse o, sahip olduğunu gördüğümüzde içimizi dehşet verici bir kıskançlık sarıveriyor, o bencilliğimiz var ya, “neden ben değil de o sahip oldu” diye fokur dokur kaynıyor derinliklerimizde.

- Scarlett’in eşinden boşanmasına sevindik ama, yalan mı?

- Salak salak konuşma ya, karı sanki eşinden ayrıldı da sana verecek!

- Hadi len verse almazsın sanki.

- Amsalaklık yapma da bırak konuşayım, dağıtma konuyu! Ayrıca kim almaz ya, Scarlett lan bu!

- Hehehehehe, devam et hadi.

- Ulan düşüncelerim dağıldı valla.

- Yiyosa devam et bakalım, amsalak sensin yeri gelmişken söyleyeyim, hahahahahahahahahahahahahahahahahha.

- Bir dakika, ne diyordum.

- Ben başka bir şey söyleyeyim, hayvanlara hayvan diyoruz ve bu doğru, onlar hayvan sonuçta. Ama keşke bize insan diyenler de haklı olsalardı be abi…

- O nasıl söz lan? Telif hakkı sana mı ait yoksa çaldın mı?

- Bir yerde okumuştum, aklımda kalmış…

- Hmm…

- Neyse devam et.

- Evet, özetleyeyim artık geç oldu saat. Hani dedim ya, doymak bilmeyen bencilliğimizi doyurmaya çalışmak gibi ümitsiz olduğunu zaten bildiğimiz bir çabaya hayatımızı adamışız, üstelik her insanın bu konuda hem bizimle yarıştığını görüp onların yarattığı engelleri ortadan kaldırmak için ne kadar acımasız ve iğrenç olabileceğimizi biliyorsak, onların da bizi ekarte edebilmek uğruna en az bizim kadar vahşi olabileceklerini tahmin ve hayal ederek korkuyoruz, bu savaşı neden yapmak zorunda olduğumuzu düşündüğümüzde, yani bilincimiz azıcık uyandığında müthiş bir rahatsızlık hissediyoruz. Egzistansiyalizmi anımsa, hiçbir haz insanı mutlu edemez çünkü o hazzın biteceği gerçeği kişiye acı verir, hayat desen bir gün bitecektir ve bunun bilincinde olmak daha yaşarken kurtların bizi kemirmesi gibi sürekli yakar canımızı. Mutluluk ve tatmin öyle tuhaf bir haldir ki, insan sonraki safhada artık sahip olmadığı o mutluluk ne kadar büyük ve güçlüyse o kadar derin ıstırap duyar, boka batar.

- Özetleyeyim dedin, bari bir de toparla be abi. Benim durumuma gelelim.

- Onu da sen bağlasana ya, düşünce tembeli olmadığını biliyorum. En başta sözünü ettiğin kişilerin, güce, paraya, otoriteye sahip olan, “modernler”in saygın bir statüde olduklarını düşünüp örnek, ideal olarak gördükleri kimseler mutlu mu sanıyorsun? Biliyorum o fikirde değilsin ama işte, salak gibi bunalım moduna girmişsin, belli ki kafan karışmış. Dostum, mutlu insan yoktur. Bunu böyle belle. Sadece mutlu görünürler. Öyle zannedilirler ama herkes bilir ki hayat verdiği sözü tutmaz ve bizim gördüklerimiz sadece bir tiyatrodur. Korkusuyla tir tir titreyen, bencilliğiyle her arzusunu yerine getirmek için saldırmak isteyen zavallı canlılarız, başkalarının mutluluğuna garez eder, iyiliklerimizde de menfaat ararız. Hem herkesten uçurumlarla ayrılmış bir dağın tepesinde yaşamayı, hem de ötekiler gelip ayaklarımızın dibinde bizlere secde etsinler isteriz. Üstelik doyuma ulaşamayız, tüm insanlar secde etse bu bize yetmez, bu defa hayvanları, onu da geç uzaylılar gelip bize tabi olsunlar isteriz. Sürekli susuzluğunu deniz suyu içerek gidermeye çalışan umutsuz kimseler gibi davranırız; sonunda bizi bekleyenin ölüm olduğu ve sahip olduğumuz her şeyin geride kalacağını düşündüğümüzde ise isyan eder, bilinçten kaçan sefil bir yaratığa dönüşürüz. İşin daha da kötüsü, insan kendisini kandıramaz, sadece uyuşturabilir. Modernizm ve o dükkanın vitrinindeki her şey, aslında birer uyuşturucu. Ben sana daha evvel bunu da anlatmıştım ama artık o yazıya referans vermeyeyim millet dalga geçiyor benimle “kendi kendisine referans veren gerizekalı akademisyenler” gibi davranıyormuşum.

- Götün kalktı bakıyorum. Zıpırlık yapma tamam anladık. Çok biliyorsun sen.

- Siktir git ya. Şakadan da anlamıyorsun.

- Hesabı öde o zaman.

Öylesine...

2010-12-01T20:29:00.003+02:00

“Gerçeklikten daha fantastik ve daha beklenmedik ne olabilir? Evet, gerçeklikten daha inanılmaz ne olabilir? Gerçeğin bizlere en doğal olgular biçiminde, her gün binlercesini sunduğu olaylar kadar akıl almaz olanını bir roman yazarı kâğıda dökemez. Hiçbir fantazya daha değişiğini asla uyduramaz.”

Dostoyevski, Bir Yazarın Günlüğü’nden…

Hold Me, Thrill Me, Kiss Me, Eat Me...

2010-11-19T23:01:00.003+02:00

Bundan üç sene önce şu yazıyı zırvaladığım vakitler ne Freud’u ne de ardıllarının konuyla ilgili kaleme aldıklarını henüz okumamıştım. Nereden estiyse gevelemişim öyle şeyler, artık kimi etkilemeye, ‘vay, ne zeki adam bu!’ diye düşündürtmeye çalıştıysam hatırlamıyorum bile.

Bugün eski bir memurum aradı, iki sene evvel emekli olmuş, çok sevdiğim kafa dengi bir adamdır kendisi. Emekliliğinin ardından yeni bir işe girmek için benden istediği referans mektubuna yüzlerce (abartmıyorum) övgü dolu methiye yazdıktan sonra, son paragrafta kendisinin gay olduğunu lakin bu özelliğinin çalışma ortamını paylaştığı diğer kişiler için motive edici bir neşe unsuru olduğuna değinmiş, mektubun altını da imzalayıp kendisine vermiştim. [Tabii bu mektubu Alman Başkolonsolusluğuna götürmesi ve iş için oraya müracaat etmesi de ilginç, adamı işe aldılar, hala orada çalışıyor. Gümüşsuyu’nda sandığımızdan fazla ibne var.] Aslında gay değildi ama kuruma yeni gelen bütün erkek memurlara, onları bir punduna getirip dudaklarından öperek hoşgeldin demek gibi bir muzipliği vardı herifin, neyse ki yönetici kısmına bulaşmıyordu ama bir taşfırın evladının iffetini korumak için bacağını falçatayla kesmesine rağmen durulmadı, emekliliğine kadar sürdürdü bu geleneği. Emekli oldu, dudaklarının bekâretini bozduğu nice genç adam aylarca yâd ettiler kendisini, muzip adamdı vesselam. Esas ilgi alanı kadınlardı hâlbuki.

Konuştuk, gecikmiş bayram tebriği için aramış, sohbet ettik, güldük. Sonra sıra aileleri sormaya geldi, babamın iyi olduğunu söyledikten sonra onun ailesini sordum ben, özellikle de hep ‘kaza kurşunu’ dediği iki yaşını yeni bitirmiş bir oğlu var, o nasıl diye merak ettim.

“Offf, hiç sormayın, onunla işimiz var, başımız dertte” dedi.

“Hayrola, sorun ne, hasta filan mı?” diye kaygıyla üsteledim.

“Hayır, hasta değil, ama bir değişik. Abisinde, dahası hiç kimsede görmediğimiz şeyler var onda. Çok can sıkıyor.”

“Nasıl yani?”

“Güzel kadınlara anormal düşkün ve ısırıyor onları efendim.”

“Ne?!?!”

“Dolmuşta, metroda, restorantta, herhangi bir yerde, güzel bir kadın gördüğünde hipnotize olmuş gibi kalıyor, karşısındaki kadının gözlerine dalıyor. Eğer göz göze gelirlerse ve kadın azıcık gülümserse filan, gidip ısırıyor.”

“Kemal ne diyorsun sen ya?”

“Evet, aynen böyle efendim, bacak, kol, yanak, neresine ulaşabilirse ısırıyor. Kaç defa olay çıktı bilseniz. Ne yapacağımıza dair hiçbir fikrimiz yok.”

Konuşmanın burasında beni en yakındaki koltuğa düşürecek kadar şiddetli bir kahkaha attım, o kahkaha sırasında tükürükler saça saça “biz buna genetik miras diyoruz Kemal, hadi bakalım büyüğü annesine çekmiş diyordun eskiden, küçüğü de sana çekmiş işte” diye konuştum. O da güldü. Biraz daha laflayıp kapattık telefonu.

Bir iki makalesi dışında hiç okumadığım Freud’un id- ego- super ego kavramlarını düşündüm. Benim yeğen de Kylie Minoque aşığıydı o yaşlardayken, kanser öncesi çok daha popülerdi o hatun ve ardı ardına çektiği video klipler yayınlanırdı tv kanallarında: O ekranda görüldüğü anda kerata dünyayla bağlantısını keser, gözleri televizyona mıhlanmış, ağzından sular akarcasına hatunu izlerdi. Kemal’in çocuğu ise daha farklı, doğaldır da bu durum, nasıl tüm kedilerin kişilikleri, karakterleri farklıysa çocukların da öyle. Kemal’in çocuğu o kadar seviyordu ki güzel kadınları, onları yemek istiyordu. İçine almak, o güzelliğe sahip olmak ve ona dönüşmek: “Bir” olma arzusu. Yukarıda linkini verdiğim eski postta da bunları zırvalamışım zaten, üstelik ‘yeme’ fiili de üzerinde kafa yormaya değer; çoğu zaman acıktığımız için, ihtiyaçtan ötürü yemeyiz, zevk için yeriz. Bu bize haz verir, lezzet duygumuzu kullanarak karnımız tok da olsa, yeriz. Bir hayvan gibi dişlerimizle parçalar ve içimize alırız. Yemek yiyen insanları dikkatlice izlediğimizde, isterse sofra adabından en üst düzeyde nasip almış biri olsun karşımızdaki, eylem bize ‘insanca’ görünmez.

Hansel ve Gretel’in Cadısı, onları yemeden evvel özenle besler masalda. Robert Louis Stevenson’ın da enfes bir hikayesi var, bu masaldan yüz sene sonra yazılmış: Sesler Adacığı isimli bu öyküde, hikayenin kahramanı Keola okyanus ortasında bir adaya varır, orada kendisini karşılayıp misafir eden insanlar hakkında ‘güvenilir olamayacak kadar uygar oldukları’ kanısına kapılır ve huzursuz olur. Daha sonra gelişen olayların ardından, okyanustaki bir adada insan yiyen yamyamların olduğunu ve bu kişilerin yemeyi akıllarına koydukları kişileri kuş sütüyle besler gibi anne şefkati gösterip üzerlerine titrediklerini duyduğunu hatırlar.

Telefonu kapatıp gülmem biraz azaldığında, aklıma Slayer’in enfes bir şarkısı geldi, tınısıyla insanın içine işleyen, sıra dışı bir mistik havayla besteledikleri “213.” Bu şarkıyı 17 kişiyi öldürdükten sonra yiyen ünlü seri katil Jeffrey Dahmer için bestelemişler, tamamını kendi ellerimle çevirmiştim sözlerinin daha önceki postlarda ama içinden bir parça koyayım buraya:

The excitement of dissection is sweet
(Ne tatlı [şey] paramparça etmenin heyecanı)
My skin crawls with orgasmic speed
(Tenim orgazmik bir hızla karıncalanıyor sanki)
A lifeless object for my subjection
(Ölü bir nesne, hükmedeceğim)
An obsession beyond your imagination
(Tahayyül edemeyeceğin bir obsesyon)
Primitive instinct, a passion for flesh
(İlkel bir güdü, ete olan tutku)
Primal feeding on the multitudes of death
(Başlıca besin kaynağı sayısız ölüm olan)
Sadistic acts, a love so true
(Sadistçe fiiller, öyle hakiki bir sevgi ki bu)
Absorbingly masticating a part of you
(Emercesine çiğniyorum bedeninin parçalarını)

İnsan sevdiğini yer. Kemal’in küçücük oğlu gibi…

Ben de Hatun’a “yerim seni!” diyip duruyorum zaten…

Bir Vantrilogun Sessizliği ve Google'ın Gürültüsü Üzerine...

2010-11-09T12:45:00.004+02:00

Son beş ayda hepi topu on post yazmışım. Zaten pek meyilli olduğum depresif ruh halleri ile bu dönemde iş, sağlık ve pek çok kişisel- ailevi sorunlar yüzünden sıkı fıkı bir arkadaşlık kurmuşum, hemen her akşam birbirimize oturmaya gidiyoruz, tarçın çubuklu yeşil çay içip karşılıklı somurtuyoruz. Eskiden depresif olduğumda yazardım, sonraları neşeliyken yazmayı denedim. Epey bir zamandır da susuyorum, üstelik bu suskunluk blogla sınırlı değil; genel olarak bir ağzı sıkılık sardı beni, dilim düğümlenip dudaklarım da dikilmiş sanki, bir şeyler söyleyecek olursam da karnımdan konuşuyormuşum gibi sesler çıkıyor, ne ben derdimi anlatabiliyorum o gurultularla, ne de karşımdaki anlıyor dediğimi. Sonra gene susuyor ve kadim arkadaşım depresyona koşuyorum, evinde bekliyor beni, bir evvelki günde olduğu gibi karşılıklı oturup somurtmaya başlıyoruz. Hatun görüyor bu halimi ve kendisinden uzaklaştığımı düşünüyor, ailem artık benimle iletişim kurulamadığından yakınıyor. Arkadaşlarım sorunun ne olduğuna anlam vermeye çabalıyorlar. “Sorun bende” diyecek olduğumda da herkes burun kıvırıp umursamaz davrandığımı, kaytardığımı ima ediyor. Hiç birine yaşamaktan ötürü bu kadar memnuniyetsizken, tek ihtiyacımın yeni bir hayat olduğunu söyleyemiyorum, çok basma kalıp, klişe olan bu ifade bir o kadar da anlamsız geliyor kulağa çünkü. Ayrıca yeni bir hayat, yeni bir başlangıç gibi laflar geveleyen herkese alaycı ve şüpheci yaklaşmak gerek diye düşünmüşümdür, şöyle ki ben yeni bir sayfa açmak istiyorum diyelim ama eski Virgilius olarak mı adım atacağım hayata? Diğer bir değişle şimdiki Virgilius hiç değişmeyecek ve aynı adam, aynı karakter, aynı zaaflar, aynı korkular vs. olduğu gibi kalacaksa, yeni bir hayat lafını gevelemek ne kadar manidar olabilir? Yok eğer yeni bir hayat, aslında yeni bir Virgilius anlamına ise hodri meydan, değiş o zaman güzelim! Sende bulunduğuna dair memnun olmadığın ne kadar menfi, olumsuz özelliğin varsa kazı üstünden, kopar, sök çıkar onları. Hayır işte, kazın ayağı öyle değil: Yeni bir hayata başlama ve şimdiki yaşamından memnuniyetsizliğini sürekli deklare eden tiplerin samimiyetsizliği burada yatar. “Ben işemedim ki, miki işedi” diyen çocuk gibi, sanki her boku yiyen ve bize de zorla yediren hayatmış da, bizler hep onun mağduru ve mazlumuymuşuz gibi davranmayı kendimize de yutturuyoruz.Brecht’in çok ironik bir sözü vardır bu benzerlikleri uyarlayabileceğimiz, “Bir toplum komünizmden mutlu olmaz ve şikâyet ederse, o toplumu değiştirip yerine bir başka toplum koymak gerekir.” der. Yetmezmiş gibi bir de durumumuzu ajite ediyoruz. Herkes hayata küfür ediyor, kimse kendisine toz kondurmuyor.

Yukarıda değindiğim gibi, sorunun bende olduğunu biliyorum, aksi gibi yeni bir hayata başlamakla da ilgili değil bu problemin çözümü. Daha da yukarıda yazdım, bu beni sessiz, suskun ve somurtkan yapıyor. Onların da tepesinde, ta en başta belirttim, bu suskunluk bloga da sirayet ediyor, eskisi gibi dökemiyorum içimi. Hala benliğimin Hyde Park’ı olarak kullanıyorum bu alanı lakin sürekli fırtına ve tipi varken o parka kimse gidip de söylev vermek istemiyor. Evlerinde oturup yeşil çay içerek somurtmak daha kolay geliyor içimdeki seslerin sahibi olan küçük yaratıklara.

Bir yandan da merak bu ya, statcounter’a bakıyorum eskisi gibi gelen okuyan var mı bu güncellenmeyen yazıları diye. Bu defa da gülme tutuyor beni, tabii ki geçmişe kıyasla çok azaldı takipçi sayısı, bir kısmı da hayatıma giren Hatun’un varlığını öğrendikten sonra çekip gitmişti zaten. Fakat başka bir şey oldu zaman içinde, çok defa dalgayla karışık ifade ettiğim ‘bu blog bir insanlık harikası’ ya da ‘aradığınız her şeyi bu blogta bulabilirsiniz’ benzeri zırvalara uygun olarak, öyle tuhaf ve ‘nasıl yani?’ diye ağzımı açık bırakan aramaları google ya da bing gibi siteler bana yönlendiriyor ki, sanırım artık yazmasam da olur, blog artık bir ansiklopedi niteliği kazanmış. Uzun zaman evvel böyle bir post yazmıştım zaten, bu da onun devamı olsun. Artık bloga yazmasam da olur, hayattan eğlenemiyorum, ironi yapma yeteneğim bile köreldi belki, ama sağolsun hala beni güldüren bir şeyler var.

------

enrique iglesias ve konserde öptüğü kız

üsküdar kadıköy civarında para karşılığı seks yapacak bayan

susadım orucum ne yapıyım

beni orgazma ulaştıracak erkek videosu arıyorum

doğalgaz sayacı çalınırmı,

insanlara değer verirsin onlarda gelir ağzına sıçar

bir bayan sana sarı renk yakışıyor dese ne anlama gelir

başına bıçak batıran adam videosu

sahne kenarındaki izleyiciye tekme atasım geliyor diyen şarkıcı

eriklinin su içimi için hatırlatma linki

ortaçağda avrupalılar eve mi sıçardı

ramazanda bilmeden orgazm oldum hüküm nedir

rüyada tırtılın kelebege donustugunu görmek

cici pipim

psikopat bir doktor ve 3 kurbanı tırtıl

kadının götüne kazık gırmış

meydanı boş bulup sallamışsın yine sevgili

oruç tuttum gözüme vurdu

çinliler ne yer ne içerler

step halı ile ilgili mahkeme kararı

senin bokun sicim dedi bana

alpayın arka bacağı

Bu video çalışmıyor ise lütfen başka bir pornoyu izlemeyi deneyiniz

Kadın gibi giyimli, parmakları ojeli oğlan

çok sinirliyim yorgunum uyuyamıyorum

mutfaklarda doğalgaz borusunun saklanması

PORNOSUZ KIZ AYAK ALTI RESMI

insanca konuşan kediler küfür söylüyor

hediye edilenkitapların ön kapağına yazılan sözler

hergün gece 03:00 da uyanmak

beşiktaşta vapurdan atlayan ayça

YUNUS BALIGINA TECAVUZ

pejo serseri arabaları kırmızı renk 34 plakalı

kadın kendi kirli kilotlarını yıkıyor

kedilerin patilerine basamaması

özsüt pasta gorüntüleri görmek istiyorum

şehri unutan adam neden şehre inme ihtiyacı duymuştur?

neden yazamıyoruz yazılı anlatım

bir şey yapmalıyım senden arınmalıyım

mutlu filler gibi saklanmak

goruntulu amına gotune ve her yerine dovme yaptıran pıslık kız

rüyada çukurdan adam çıkması

uzun ve sürekliporno izlenen tv kanalları

türkiyede iskambil kağıtlarından saray yapan yabancı adam

adam garının pipisini karıştırıyor

kuşum beni görünce kanat çırpıyor neden

sevgibocegi burcu

yüzyılın pornoları 2007

kötü insanları KENDİMİZDEN HANGİ DUAYLA UZAKLAŞTIRIRIZ

tlf bir defa yarım çaldırmak ne anlama gelir

hayvanlara neden işkence çektirmeliyiz

aile fotoğraflarına slayer ve duygusal hatıra sunum metni

insan üzüldüğü zaman neden yüz şekli çizer

hem uçan hem havlayan bir kelime

kirdigin kalbimin parcalari birer birer gotune girsin

köpekler için kafa patlatma aşısı

atatürkün karı kız dalgaları

sarışın yunan kızları nasıl sevişmeli

sultanahmet camiinden cenaze kalkacak

---

Hiç birinin virgülüne dokunmadım, imla hatalarını ya da kelime yanlışlarını düzeltmedim.

Artık bloga yazmadığım için doğal olarak okunmuyorum da, ama bakınılıyorum işte.

Hiç, yoktan iyidir, Hiç, boktan kötüdür. Vesselam...

Bulutların Arkasında mı, Önünde mi?.

2010-11-03T21:10:00.006+02:00

Yakın çevremdeki insanlara bakınıyorum.

İki hafta evvel oturduğum yan koltuğundaki şoförüne güm güm atan kalbime kulak tıkayıp ara yolları tarif ederek en hızlı şekilde Cerrahpaşa’ya ulaşmasını yardım ettiğim ambulansla apar topar acil serviste ameliyata alınan ve günlerce serviste yatan babam, iyileşme sürecinde mendeburun biri olup çıktı. Zaten bu süreci tümden reddediyor, kabullenemiyor bir türlü başına geleni, hazmedemiyor olanları. Duracell pil gibi bitmez tükenmez enerjisi, olayın ardından uçup gitti, sabah kalkıp işe, işçilerin başında durmaya gidiyor, öncelikle çalışanlarına ve çevresine yıkılmadığı, ayakta olduğu mesajını vermek için, ayrıca yaşananların geride kaldığına kendisini inandırmak için. Fakat kazın ayağı öyle değil ve çabuk yoruluyor, kısa zamanda halsiz düşüyor. Bu defa da hırçın, suratsız, sinirli bir adama dönüşüyor. Tahammülsüzlüğü ve tavsiyelere kapalı olma özelliği yeni peydahlandı, bu açıdan bana çektiğini düşünmeye başladım geçen gün. Normalde benim babama çekmem gerekirdi ve kim bilir ne güzel bir adam olurdum o zaman, ama gel görelim melek gibi adam huysuzun tekine dönüştü, Virgiliuslaşmaya başladı. Gücü, neşesi eski haline dönebilecek mi, doğrusu pek ümitli değilim.

Mızmızın önde gideni, kendisine aklı yetmeyen ama etrafındaki her insan için bir guru/magistra hüviyetinde olan annem, zaten sürekli hasta ve günde avuç avuç ilaç kullanmak zorunda. “Doktorun dediklerini yapma, verdikleri ilaçları kullan” neslinin örnek bir üyesi olarak ne diyet, ne beslenme alışkanlıkları, ne yaşam tarzını hiç değiştirmiyor, yazlığı da kışlığı da deniz kıyısında olmasına rağmen günde yarım saat yürüyüş yapması gibi gayet mantıklı isteklere bile sürekli “ben zaten ölmek istiyorum” diye karşılık veriyor, kestirip atıyor anlatılanları.

Kardeşim sırayla fena hastalanan iki harika çocuğuna, eşinin ailesindeki –doktor raporuyla tescilli- ruh hastası manyakların eşşoğlueşşekliklerine, (Gökhan Oral bir derste kimi psikiyatri hastalarının aynı zamanda eşşoğlueşşek olabileceğini söylemişti.) hayat mücadelesinde kendisine cephe olarak seçtiği akademisyenliğin onu günde en az iki yüz sayfa okumak zorunda bırakan gaddar temposuna rağmen hala dimdik durmaya çalışıyor. Ne zaman uyuyor, dinleniyor hiçbir fikrim yok. Evlenme demiştim zamanında, dinlemedi. Gene de içim acıyor onun koşturmacasını gördükçe.

Hatun çok çalışıyor. Sürekli çalışıyor. Her gün on saat iş yerinde, sonra eve gelip en az üç dört saat de evinde kafa patlatıyor, gözlerinin feri, ışığı, ışıltısı biten bir mum gibi sönene kadar çalışıyor. Bir gün, iki gün, üç gün değil, her gün böyle… İlk başlarda neden sevgilimle gezemiyoruz, sokakları turlayıp dolaşamıyoruz, ne adam gibi sinemaya ne de bir yerlere gidebiliyoruz diye düşünürdüm. Hep çalışmak zorunda ve çalışmak zorunda. Sonraları bu bencillikten sıyrılıp karşımdaki insan baktım, yaşanmaz bir hayatı sürdürmeye çalışan bir açık cezaevi mahkûmu gördüm karşımda. Bu kadar sevip üzerine titrediğim kadın gözlerimin önünde yıpranıyor, iki yıldır beraberiz ve canım yanıyor artık o yorgun yüzünü gördükçe. Üzülüyorum elimden hiçbir gelmemesine. Bir gün sağlığını tümüyle kaybedecek diye ödüm kopuyor, ödüm kopmasıyla kalıyor. Hiçbir şey yapamıyorum.

En iyi arkadaşım iki sene önceye kadar sıçsa götünden para çıkan biriydi, ceplerinde para taşar, o kadar parayı nereye harcayacağını bilemeden saçardı etrafa. İki haftada bir, dört beş günlüğüne Bodrum’un jet-set mekânlarına giden, garsoniyer ev açmaya üşendiği için beş yıldızlı bir otel odasını yıllarca kendi adına kapatan bu adam, krizin ardından sefil sürüngen hallere düştü, hala toparlayamadı kendini. Yirmilik bir çıtıra gönlünü kaptırıp evlendi onunla ama parayla mutluluk olmadığı ne kadar doğruysa, sevgiyle de mutluluk olmadığı o kadar doğru…

Yakın çevremdeki insanlara bakınıyorum. Aklıma Gregor’un seneler evvel bir yorumunda yazdığı gibi, mutluluğun bir illüzyondan ibaret olduğu sözü geliyor. (Kıçımdan uyduruyor da olabilirim ama Gregor eskiden hep böyle şeyler söylerdi.)

Aile Bağları Üzerine... (Altıncı Bölüm.)

2010-10-21T01:00:00.003+03:00

Genel Aile Panoraması:

1- Aynı şehirde, 45 dakikalık mesafede oturan anne-babama haftada bir gün giderim. Her gün mutlaka ikisini ayrı ayrı arar, hatırlarını sorarım. Sağlık durumlarını, ihtiyaçlarını takip eder, en ufak bir olumsuzlukta derhal devreye girerim. Jandarma gibi davrandığımı söyler ama mutlu davranırlar.

2- Kardeşim de aynı şehirde, anne-babama 1 saat uzaklıkta oturur. Hafta en az bir, bazen iki üç kez çocuklarıyla beraber ziyarete gider, torun sevgisini yaşatırlar onlara. Benim gibi her Allahın günü aramaz birader onları, ama gelin neredeyse kendi annesinden çok kayınvalidesine (yani anneme) düşkündür ve günde üç saat telefonda dedikodu yaparlar.

Olay:

Babam pazartesi günü, iş yerinde bıçaklandı. Olayın detaylarındaki absürdlük ve akıl almaz nedenler bir yana, herkesin ‘evliya gibi adam’ dediği insan, zedelenen akciğerlerinde meydana gelen iç kanama nedeniyle düştüğü hayati tehlike durumundan uzun ve riskli bir ameliyatın ardından –çok şükür- yırttı. Şu an üçüncü gecesini geçiriyor hastane servisinde, ancak yaşayn bilir o nedenle kendisinin ne tür fiziksel acılar çektiğini bilemiyorum, ama nasıl kıvrandığımı anlatamayacak kadar doluyum. Üstelik olayın failinden de şikayetçi olmadı, senelerden beri tanıdığı ve aslında çok mülayim biri olarak bilinen faile acıyor, “bir cahillik, delilik yaptı, bari çoluğu çocuğu perişan olmasın” diye merhamet gösteriyor. (Tabi olay kamu davası şeklini alınca savcının tutuklama talebini mahkeme kabul etti, babamı yaralayan adam cezaevine gönderildi.)

Son Durum:

Ameliyatın ardından hastanede geçirdiği ilk gece, annem ve ben başucunda sabahladık. İlk geceyi atlatıp hayati tehlikeyi atlatınca, ben ve kardeşim günün on altı saati yanındayız, annemse bir çekyata mahkûm şekilde aralıksız başucunda duruyor. Daha da günlerce böyle süreceği belli. Bu arada, göğsüne bağlı hortumdan tüpe halen akan kan (irin) ve diğer tüm ıstırap verici unsurlara rağmen babam odasına gelen (yaşlı ve çirkinler hariç) bütün hemşirelere asılmak ve şirinlik yapmak suretiyle acayip sempatik bir hasta şeklini aldı, öyle ki sabahları mesaiye gelen hemşireler beni görüp gülümseyerek “amca nasıl oldu?” diye soruyorlar.

Özdeyiş:

Dün gündüz vakti, geçirdiği ağır ameliyattan sadece 14 saat sonra, yanı başında annem, ben ve kardeşim varken bizi süzen babam hafif bir sesle ağır ağır şöyle konuştu:

“Allah böyle bir musibet lütfetti, bu sayede biz gene hep beraberiz, gene aile olduk.”

(Bu sözün üzerine kardeşim eliyle gözlerini kapatıp kikirdedi, annem “ne lütfu bu ya, böyle lütüf mu olur?” diye söylendi, ben de göğsünün bıçaklanması haricinde ayrıca kafasını da bir yere çarpıp çarpmadığını sordum babama. Güldü.)

Çağrışım:

(…)

“Şükürler olsun sana ufacık ruganlar için… ve bacalar için… ve köprüler için… ve Rolls-Royce için… ve duman için… ve bahar için. Varsın acı versin: Ve acı için…”

[Yevgeni Zamyatin’in ‘İnsan Avcısı’ hikayesinden.]

Sonuç:

Delirmek üzereyim.

Civilization Üzerine...

2010-10-15T23:51:00.006+03:00

Bugün öğlen tatilinde sipariş verdiğim menemeni yerken açtım Civilization’ı, gömleğime kravatıma damlatmamaya dikkat ederek oynamaya başladım. Fransa’yı işgal etmeye karar verip kıyılarına yaptığım kalabalık asker çıkarmasının ardından kanlı bir çatışma sonrası Lyon şehrini ele geçirdim ve o kente yaptım tüm yığınağımı, öyle ki deniz gücüyle de destekleyerek piyadeleri, topçu birlikleri ve sayısını şimdi hatırlamadığım kadar çok bombardıman uçağıyla doldurdum şehri. Strateji basit, işgal seri adımlarla ilerliyordu, önce bombardıman uçaklarıyla kentlerin altını üstüne getiriyor, her Valkyrie uçuşunu takiben bombaladığım şehrin üzerinde beliren bilgi kutucuğunu keyifle okuyordum. “You have killed a citizen of Reims” veya “The Temple of Tours is destroyed!” gibi. Sırada kıytırık Poitiers kenti vardı, şu “Puvatya” diye okunulan. Çatala batırdığım ekmeği menemende gezdirip ağzıma atarken ‘Arapları bu şehirde sikmiştiniz ama bana gücünüz yetmez, ben Slayer’la besleniyorum, War Ensemble a.q.’umun peruklu parfümcüleri’ diye kikirdedim, uçakları saldım üzerlerine, her hava akınının ardından şehrin nüfusu azaldı, kara birliklerim tayyarelerin bomba yağdırma işini bitirmesini sabırsızlıkla bekliyorlardı kenti ele geçirmek için, malum hava kuvvetleri her zaman -adi üstünde havacı- daha havalıdır ama işi yapan, bitiren ordunun proleteri olan Karacılardır: 12 Mart’ta muhtıra mı verelim yoksa darbe mi yapalım diye oturup ciddi ciddi tartışan komutanlar da buna örnektir zaten, Hava Kuvvetleri Komutanı Muhsin Batur darbe için ısrarcıdır, Kara Kuvvetlerinin başındaki General Faruk Gürler ise hükümete muhtıra verilmesiyle yetinmek gerektiği düşüncesini ileri sürer, uzlaşmazlık sürer, en sonunda Muhsin Batur sinirlenip ‘yeter! Ben uçakları kaldırıyorum!’ diye sesini yükseltir, Faruk Gürler sakince ‘peki, ama unutma ki o uçaklar sonunda yere inecekler’ diye karşılık verir. Benim piyadeler de öyleydi işte, havacıların artistik harp gösterisinin bitmesini bekliyorlardı, şehri Fransızlardan teslim alacak olan, işin sahibi onlardı. Devam eden bombardımanın bitmesine yakın, şehir tam anlamıyla dümdüz olup kendini savunamayacak hale gelmek üzereyken şehrin üzerinde şu bilgi kutucuğu çıktı:

“The Library of Poitiers is destroyed!”

Kütüphaneyi yıkmışım.

Birden durdum. Dün, henüz ne tür bir halt olduğunu, ne işe yaradığını anlayamadığım tumblr sayfalarına göz atayım, neymiş bu sağda solda millete rezil olmayayım diye tanıdıkların tumblr sayfalarında gezinmeye başlamıştım, bakındıklarım arasında aglea’nın sayfasındaki fotoğraflar çok ama çok hoşuma gitmişti. Orada, özellikle şu aşağıdaki resmi uzun seyretmiştim, insanların ciddiyeti ve sakinliği idi esas beni etkileyen, yoksa bir kütüphanenin çatısı yıkılsın, yansın, ama kitaplara bir şey olmasın; doğrusu bana Goebbels tarzı bir propaganda/PH aygıtı gibi geldiğini itiraf edeyim. Ama öyle dahi olsa, enfes bir mizansendi.

Sanki Poitiers’nın kütüphanesini yıkan benmişim de, bu fotoğraf da yıktığım kütüphaneden arta kalanlarmış gibi hissettim.

Bombardımana son verip kara birliklerine şehri kuşatma, yolları kapatma emri verdim, o kenti işgal etmekten vazgeçip Strasbourg’a yöneldim. Tabağı önümden kaldırırken baktığım gömleğimde gözüme batan menemen lekesi beni hiç kızdırmadı, zaten üst üste üçüncü gündü onu giydiğim.

Oyunu hafızaya kaydedip çıktıktan sonra, uçağı olmayan sefil bir ülkenin kentlerini bombardıman ederek ele geçirmeye olanak tanıyan bu oyunun ismini Civilization (Medeniyet) koyanların hayatı nasıl da çözümlediklerini düşünüp arkadaşın yandaki odasına doğru sigara içmek üzere masadan kalktım.

2010-10-05T22:20:00.000+03:00

Zamanın bu kadar hızlı aktığı bir dönem hatırlamıyorum hayatımda. Hiçbir şey anlamadan geçip gidiyor günler. Sanki tad alma duygumu kaybetmişim gibi, heyecansız, donuk, ruhsuz bir dönem bu. 1,5 yıldır aradığım ve koca şehirdeki hiçbir sahafta bulamadığım kitabı İzmirlerden getirip önüme koyuyorlar, coşkuyla kaynamam gerekirken sessizce okuyup birkaç satırın altını çizmemin ardından kitaplığa koyuyorum. Perşembe günü en büyük hayallerimden birini gerçekleştirmeye, Ozzy’nin konserine gittim, valencia-atletic bilbao maçının son beş dakikasından bir gıdım fazla heyecanlanmadım. Cumartesi günü Scorpions konserine gittim, yanlışlıkla Hakkı Bulut konserine karışmışım gibi garipsedim duygularımı. Film izleyemiyorum, beğenmiyorum. Müzik dinleyemiyorum, sıradan buluyorum. Yediğim yemekten zevk alamıyorum. Hepsinin ötesinde düşünemiyorum. Eskiden düşünmek, bağdaştırmak, çıkarım yapmak, bir yerlere varmak bana keyif verirdi, şimdilerde zihinsel kısırdöngümü dehşetle izleyip kendimi aşağılıyorum. Bir zamanların over-sexualized yaratığı, artık yemek içmek gibi bir dürtüyle bu işi yapmaya başladı. Yaşamaya dair hevesim, heyecanım, coşkularım hiçbir vakit öyle aman aman olmamıştı, ama biliyordum ki bunlar çekmecede paketin içerisinde duruyordu ve ben gerektiğinde bir avuç alıp cebime koyuyor, yürürken çekirdek çitletir gibi azar azar kullanıyordum onu. Şimdi çekmeceyi de bulamıyorum. Pastel rengi güneş, gri gökyüzü, soğuk çay, pörsümüş beyaz peynir, bayat kepekli ekmek ve donuk bakışlar… Saatler dakika gibi, günler saat gibi akıyor ve içi saman dolu bir adam sadece uyumak istiyor. Uyuyor, uyanıyor, gene uyumak istiyor.

Bu ben değilim.

‘Ben’ nasıldım, iyi miydim, kötü müydüm, bilmiyorum. Ama bu halimden hiç memnun değilim.

Serbest Çağrışımlar...

2010-09-13T15:37:00.003+03:00

(...)

“Akşam vaktiydi, ama tek bir günün değil de, dünyanın varoluşunun akşamı, Yaratılıştan beri akıp giden tüm zamanın akşamıydı sanki.

Güneş hüzünlü bir şekilde batıya yönelmişti. Batıdan gelen parlak ışıklar kır evinin cephesini süslüyor, geniş bir bağdaki asma yapraklarının arasından süzülerek yeni evlilerin üstünü örten bir sayvana dönüşüyordu. Dingin ve ılık hava, yılın son çiçekleri, hareketsiz duran kuşlar ve ağaç dalları, tüm tabiat, sanki insanoğlunun son akşamıymış gibi, şaşkın ve sessiz, ölmek üzere olan o günü, güneşin batışını izliyordu; binlerce yüzyıldır her sabah yüzünü gösteren, hayat ve gençlik dolu, onca cömert ve neşeli yıldız-kral bir daha parlamayacaktı sanki.

Zaman durmuş gibiydi; saatler, oyun oynamaktan yorgun düşüp de bir manastır bahçesinde toplanarak çocukluk serüvenlerini ve yeniyetmelik taşkınlıklarını anlatan yatılı gençler misali, biteviye dans etmekten bitkin düşüp yorgunluk atmak üzere çimenlerin üzerine oturmuş, birbirlerine acıklı aşk ve ölüm hikâyeleri anlatıyorlardı.

Dahası, sanki tam o anda dünya tarihinin bir kesiti sona eriyordu; yaratılmış olan her şey sonsuz bir vedalaşmaya dalmıştı; kuş yuvasına, batı rüzgârı çiçeklere, ağaçlar ırmaklara, güneş dağlara veda ediyordu; içkin bir birliktelik yaşamış olan her şey, birbiriyle rengini ya da rayihasını, müziğini ya da devinimi paylaşıyor, tek bir evrensel varoluşun kalp atışında birbirine karışıyordu; ebediyen donup kalmışlar gibiydi ve bu öğelerin her biri gelecekte yeni yasaların, yeni güçlerin etkisine boyun eğecekti.

Son olarak, o akşam gök cisimlerinin birliği ve ahengini oluşturan gizemli birlik de yok olmak üzereydi; o birlik ki, yaratılmış şeylerin en geçici olanının bile ölüp gitmesini olanaksız kılıyor, maddeyi durmaksızın dönüştürüp yeniden hayata katıyor, hiçbir şeyden vazgeçmiyor, her şey onunla özdeşleşiyor ve bu yolla yenilenip güzelleşiyordu.

Her şeyden ve herkesten çok, bu tuhaf kuruntu ve bu baskın sezgi, Gil ve Elena’yı etkisi altına almıştı, onlar da sessiz, hareketsiz, el ele duruyordu; bahtsızlıklarının son günü olan o günün ölümünün benzersiz trajedisini dikkatle izliyor, derin bir merak ve kör bir bağlılıkla, ne düşündüklerini bilmeden, tüm evreni unutarak, vecd içinde ve şaşkın, iki resim, iki heykel, iki ceset gibi birbirlerine bakıyorlardı.

Belki dünya üzerinde yapayalnız, tek edilmiş olduklarını sanıyorlardı.”

(...)

(Alarcón, Ölümün Dostu’ndan alıntı)

Bir nefeste okudum. İçimde tanımlayamadığım, nereden estiğini bilmediğim soğuk bir rüzgârla üşüdüm okurken; dudaklarımdan istem dışı bir “vvoouufff” mırıltısı döküldü, ardından bu satırların altını sabırsızlıkla çizip baştan başladım, gene okudum. Oturduğum cafede kitabı okurken bu pasaja kadar çaprazımdaki masada oturan şen çıtırların bacaklarına arada bir gözüm kayıyordu itiraf etmek gerekirse, yukarıdaki satırlara geldiğimde ise hepsi silindi gitti. Bir yandan atıştırdığım meyve salatası az önce bitmişti, içi oyulmuş yarım kavuna bakarak altını çizdiğim bölümün bana hissettirdiklerini daha önce nerede, ne zaman duyumsadığımı düşünmeye başladım, ruhumdaki bu etkilenime aşinaydım sanki, ama çok yakın zamanda da yaşamamıştım bu durumu. Saatlerin donduğu, dünyanın sonunun geldiği duygusu… Tüm hafızamı, ruh kayıtlarımı gözden geçirdim ve ta 1992 senesinde, Eceabat’taki Conk Bayırı’nda bir yaz akşamı, alanı çevreleyen taş yazıtların ortasında sırt üstü uzanmış bir halde gökyüzüne bakarak hiç sebepsiz ağladığım saatleri anımsadım; o yaşta da kesinlikle milliyetçi/muhafazakâr bir tip değildim, zaten idealist kılıklarla ortalarda gezindiğim bir dönem olmadı hayatımda, dolayısıyla o ruh hali ecdad-şehit-vatan millet Sakarya hamasetinden tümüyle farklı, ama bir futbol sahası büyüklüğündeki alanda sabahtan akşama kadar 20,000 insanın (Türk/Anzak/Hintli vs.) öldüğü bilgisi ve o meydanın inanılmaz atmosferiyle ilgiliydi: Bunları anlatabilmek kolay değil, sanki içime çektiğim havada, üzerine bastığım toprakta sürekli bir şeyler kıpır kıpırdı, dünya dışı ruhanî bir esîr tarafından çepeçevre sarılmış hissiyle manevi bir aleme adım attığımı duyumsamıştım. Sırt üstü yattım toprağa, etrafımda beni rahatsız edecek kimse yoktu, ne bir insan sesi, ne bir korna ya da kahkaha. Dünyanın sonunun geldiğini hissettim orada, benim değil, her şeyin sonu. Bir gün içinde yirmi bin insanın salamura gibi üst üste istiflenseler bile gene bir ceset tepesi oluşturacakları bu küçük düzlükte maddi varlıkları çoktan çürüyüp gitmiş olsa da manevi yaşamları sürüyordu, ve sanki orada güneş her battığında dünya ölüyor, sabahleyin yeni baştan yaratılıyordu, o an son nefesine şahit olan biriydim ben. Daha çocuk yaştaydım, henüz milli bile olmamıştım, önümde kim bilir nelere gebe uzun yıllar vardı ama ölüm; kendi ölümüm, senin ölümün, dünyanın ölümü, konuşulması yasaklanmış ölüm, hepsi gözlerimin önünde, zihnimde, çevremde, içimde kol kola verip halay çekiyorlardı. Çok seneler sonra, Savaş ve Barış’ı okuduğumda –benim için en büyüleyici bölüm olan- Prens Andrey’in savaş meydanında ölümcül bir yara ile sırt üstü yatarken hayatın anlamı üzerine düşüncelere daldığı satırlara denk geldiğim vakit, kitaptaki bu sahne bana çok tanıdık gelmişti.

Alarcón’dan alıntıladığım yukarıdaki pasaj, bunca zamanın ardından benzer duyguları içimde uyandırdığında, son derece serbest bir çağrışımla aklıma Ushuaia geldi. Polentegiller’in Latin Amerika gezilerine dair notlarını tuttukları blogta öğrenmiştim bu yeri, orası dünyanın sonu, dünyanın bir ucu, her yerden ve her şeyden uzak bir nihai noktaydı. Bayılmıştım oraya, internette araştırdım, hakkında yazılar okudum, resimleri karıştırdım; bir gün oraya gidebilmek gibi bir hayale sığınıp teselli verdim kendime. Polente’ye de söyledim, Latin Amerika gezi blogunu baştan sona takip eden biri olarak Ushuaia benim favorim olmuştu. Ve evet, Alarcón’un anlattığı, ya Conk Bayırı gibi dünyadışı bir Agartha-vari mekanda veya insanda doğaüstü bir etkilenim yaptığını duyumsadığım Ushuaia benzeri dünyanın sonunda yaşanabilecek fantastik bir ruh haliydi. Doğrusu bu düşüncelerle epey etkilenmiş şekilde kalktım cafeden, çaprazımdaki çıtırlar gözden kaybolmuşlardı, kim bilir ne zaman gittiler, hiçbir fikrim yoktu. Aslında eve gitmek için can atıyordum ama Tophane’ye, bir arkadaşımla söz verdiğim satranç partisi için gitmek zorundaydım, buluştuk, beş saati aşkın süre, gece yarısına kadar oynadıktan sonra eve döndüm ve hemen polente’nin gezi blogunu açtım, Ushuaia’yı görmek için. Uzun zamandır bakmadığımdan yeni bir post eklediğini fark ettim, meğer geçen ay Hürriyet’in seyahat sayfasında polente ile röportaj yapmışlar. Hoşuma gitti ve gülümsedim, söyleşiyi okumaya başladım. Hevesle başladığım okuma, sonuna geldiğimde büyük bir hayal kırıklığına dönüştü; Meksika’da Tulum diye bir yer varmış, bütün röportaj Tulum üzerine dönüyordu. Tulum’a yolunuz nasıl düştü, Tulum’da konaklama seçenekleri, Tulum’da gezip görülecek yerler… Saydım, bu kısa söyleşide tam 11 defa Tulum kelimesi geçiyordu. Mübarekleri gören de Tulum’a gidip döndüler sanacak! Zaten Tulum, tipik bir Türk tatil beldesi, deniz, kumsal ve güneşiyle “insanımıza” hitap ediyor ama polentegiller gibi sıra dışı bir ailenin çıktığı bu sıra dışı Güney Amerika turundan geriye sadece Tulum tortusunun kalması da sükût-u hayale uğrattı beni. Ne yapalım, kendi gezileri, kendileri bilir.

Bir gün, hayallerimin ucuna, hayatımın sonuna, yani Ushuaia’ya gitmeyi çok istiyorum. En tepedeki pasajda iki sevgili, Gil ve Elena, beraber idrak ederler çevrelerindeki olayları. Biliyorum ki her daim yalnız bir insan olarak bu duyguları kimseyle paylaşamam, Hatun bile ortak olamaz bana, yegâne dileğim tek başıma kalmak ve içime gömülmektir Ushuaia’da. Yalnızlıktan daha çok sevdiğim bir şey yok bu hayatta ve Hatun’u en çok beni anladığı ve bu duruma saygı gösterdiği için seviyorum galiba.

Bir Raskolnikov Müsveddesinin Ramazan Macerası Üzerine…

2010-08-20T20:00:00.004+03:00

Yarım Jüpiter büyüklüğündeki göbeğimle çelişkili olarak aslında hiç iştahlı biri değilim, adam akıllı üç öğünü yediğim az görülür, bu hale gelmemin sorumlusu kıçımı kaldırmayacak kadar tembel olmam, bu yüzden spor yapamayacak kadar iradesiz ve uyuşuk davranmam ve en az beni bunlar kadar göbeklendiren abur cubur merakım; özellikle nutella ve bilumum hamur işine karşı olan düşkünlüğüm sayılabilir. Dolayısı ile oruç tutmak, isterse bugünlerdeki 16 saat sürsün, mideme sanıldığı kadar işkence yapmıyor. Acıkmıyorum çünkü. Susamaya gelince, günümün çoğu zamanı iş yerindeki klimaların yarattığı sahte cennette, evde de vantilatörün yelpazelediği salonda geçtiğinden bu cehennemi sıcaklardan olabildiğince korunaklı bir hayat sürmeye çalışıyorum. Sigara dersen, bir sene kadar evvel Winston Light’ı bırakıp kendimi en hafif, en az nikotinli, ziftli ve karbonmonoksitli sigara olan, Kent White içmeye zorlamaya başlamamın ödülünü oruç tuttuğum zaman aldım; şöyle ki hiç de sigara krizim tutmadı bu ramazan. Geçen yıl ve öncesinde ise nikotinsizlikten gözüm dönerdi, iş yerimde insanların yolunu değiştirdiklerini hatırlıyorum bu yüzden. İşte, buraya kadar her şey yolunda: Açlık, susamak ve sigara gibi üç büyük engeli aştıktan sonra orucun ne zorluğu kalıyor değil mi?

Öyle değil işte. Çok daha önemli, fiziksel bir ihtiyaç olarak tutkuyla bağlandığım ve bir insanın en önemli gereksinimlerinden birine değinmenin sırası geldi. Seks yapmak diyeceğimi sanıyorsunuz ama hayır, benim derdim uyku. Uyuyamıyorum a.q. Her İftarın ardından sanki yamaç paraşütü yapmışım da kendimi feci halde yenilenip tazelenmişim gibi canlı, hareketli, kıpır kıpır hissediyorum, neşelenip hareketleniyorum akşamları. Lakin gece sahura kalkmak gerektiğinden, uyanmak için uyumak lazım makul bir saatte, ama heyhat, uyku beni terk edip gidiyor. Bu ramazan müddetince günlük ortalama uyku saatim taş çatlasın beş saat filandır, e bu da yetmiyor haliyle. Sürekli uykusuz ve ruh gibi dolaşan biri oluyorum böylece.

Geçen gece gene bulamadığım uykuyu yatakta sağa sola dönerek saatlerce aramanın ardından sahuru ayakta etmiş (hatta Gregor’un şu postunda Evli Adam’la tatlı şirin bir sohbetin de içine düşmüş) ve ancak 04,00 gibi sızabilmiştim, sabah erkenden uyanıp yorucu bir iş gününü geride bırakınca da artık dün gece erkenden uyur kalırım diye ümide kapılmış halde vaktin gelmesini beklemeye başladım. (İftar vakti değil, uyku vakti.) Gerçekten de vakit geldiğinde, Saat 00,30 sıralarında vantilatörü yatağa çevirip yastığa başımı koyduğumda uyku akıyordu gözlerimden. Yatağımda kıvrılıp tespih böceği şeklini aldım, ‘hazırım, seninim, gel beni al’ dercesine beklemeye başladım.

Romanlarda geçen klişe cümleler gibi olacak ama, o an gecemin dingin karanlık örtüsü, bir kedinin içli yakarışları ile yırtılıp parça parça edildi. Sokaktan gelen ağlama inleme benzeri bir çığlık yumağı boşlukta kanatlanıp apartman dairelerinin balkonlarına, pencerelerine tırmandı, sesinden yavru kedi olduğu da belliydi ama el kadar bir yaratıktan o denli bir gürültünün çıkmasının fiziksel izahı yok; hem en tiz perdede, hem o yüksek desibelde, hem de bu acıklı tonda nasıl ağlayabilir bir hayvan? Gören (veya duyan) sanacak ki satanistler mübarek ramazan yüzü suyu hürmetine kediyi yakmaya karar vermişler, kedinin kıçı yanarken birden bakire olmadığı fark edilmiş ve hayvanın bu ayin için uygunsuz olduğu kanaatine varıp üzerine su dökerek başka kurban aramaya koyulmuşlar, bu kedinin de götü ve kuyruğu yandığından, kuyruk acısıyla ortalığı velveleye veriyor. Ciyak ciyak bağırıyor.

Sağa döndüm, sola döndüm, kedi başka bir sokağa gitsin diye dualar ettim, annesi gelsin de o saatte sokakta ne işi var diye kulağını çeksin diye bekledim ama nafile; hayvan çok ısrarcıydı, çok yalnızdı, çok mutsuzdu, belki de bu sıcak gecede aç ve susuzdu. Bu son düşünce içimi sızlattı, gece bunaltıcı derecede nemliydi ve susamış bir yavru kedi o vakitte nereden su bulacaktı? Hepsinden önemlisi, bu kedi böyle zırlarken ben nasıl uyuyabilirdim ki? Hem bir kedinin böylesine acil ve önemli bir ihtiyacını karşılarsam vicdanımda iyi bir insan olduğumu düşünecektim, hep demiyor muydum melek gibi adamım diye? Zavallıcık, belki o sırada bir yudum su bulamadığı içim ölümle pençeleşiyordu, merhamet sahibi sevgi dolu bir yüreğin kendisine vereceği bir yudum suyu beklemekteydi. İşte ben O kişiydim, beklediği, yolunu gözlediği… Zaten ramazandı, tanrı madem tanrıydı, tanım gereği bu altın kalpli insanca davranışımın karşılığını gözetir, mükâfatımı en olmadık bir zamanda verirdi… Kim bilir. Ben bana düşeni yapmalıydım, gerisi tanrının işiydi, kedi de susardı böylece, ben uyurdum, herkes mutlu olurdu.

Kalktım yataktan, eşofmanımı ve tişörtümü (affedersiniz sadece donla yatıyorum bu sıcaklarda) giydim üzerime, bir plastik tabak ve pet şişe alıp aşağıya indim, yavru kediyi aramaya. Musa Peygamberin çölde 12 İbrani kabilesine 12 ayrı su pınarı açtığı mucize gibi, ben de bir mucize olarak kendisine gidiyordum, ona hayat vermeye. Ağlama sesinin geldiği noktaya doğru yürüdüm, biraz pıst pıst yaptıktan sonra, bir arabanın altından ürkek bir şekilde adım adıp bana baktı, sokak lambasının loş ışığı altında gri renkli sıska çirkin bir yavruydu bu, ben yaklaşınca geriye doğru kaçması bir oldu. Arabanın tekerleğine yakın bir yere koydum tabağı, Erikli su şişesini tabağa döktüm, yanına biraz da kaşar peynir koydum ve kenara çekilip beklemeye başladım. Bir dakika bile geçmemişti ki tabağa yanaştı, acemi dil darbeleriyle suyu lıkır lıkır içmeye başladığını görünce içimi gurur, şefkat, huzur ve zafer duygularıyla karışık bir mutluluk yayıldı. Bir kedinin su veya süt içmesi ve sonrasında ağzını burnunu uzun uzun yalamasını izlemek kadar güzel pek az şey vardır bu dünyada, kaşara pek yüz vermedi ama evde de whiskas yoktu yani, misafir umduğunu değil bulduğunu yerdi. Kedi kaşarı yemedi, neyse, benim içim rahat, zaferim kesindi. Eve doğru yürüyüp merdivenleri çıkarken artık ne ağlıyor ne de bağırıyordu tatlı şey.

Evin kapısından girdim, üstümü çıkarıp yatağa uzanırken saate kaydı gözüm, 01,15’i gösteriyordu. 03,45’e ayarladığım alarmın çalmasına iki buçuk saat kaldığını görünce hemen yumdum gözlerimi, uykuyu beklemeye başladım gene.

Gelmiyor ibne. Gel hadi, hazırım, bekliyorum, al beni, al götür beni karanlık imparatorluğuna…

Yok… Sağa dön, sola dön, cin gibiyim, sanki ben yokken uyku gelmiş, beni yatakta bulamayınca siktirip gitmiş gibi. Olsun, ben gene de iyi bir insanım, kediyi hayata döndürdüm… Ama bunu iyi olduğum için mi yaptım, yoksa uyumak için mi? *** İyi biri olduğum için yaptıysam, şimdi uykumun kaçmış olmasının suçunu kedide bulmamam lazım. Yok kedinin haykırışlarından kurtulmak ve uyumak için yaptıysam, ve aksi gibi uykum esas bu yüzden kaçtıysa, o zaman kediye de uykusuzluğa da ana avrat düz… ulan neye kızacağımı şaşırdım. Saate baktım gene, 02,00’e geliyordu. Kalktım yataktan, bilgisayarı açtım, dolaptan da çokokrem paketini alıp porno izlemeye başladım. Bir haftadır porno sitelerime göz atmıyordum, ne güzel böyle yeni filmlerle sitelerin güncellenmesi, biraz enerji harcarsam yorulurum, yorulursam uyurum, uyursam sahura kalkabilirim. Böylesine sakat bir mantıkla bir yandan da çokokremi kaşıklamaya başladım, yeni filmler, yeni hatunlar derken kendimi kaptırmış gitmişim, bir paket çokokremin dibi gelmiş. Hala aklım kedide, acaba çevredeki apartmanların duvarlarını sarsacak kadar şiddetle haykırmaya başladığı ilk an doğruca kalkıp arka odaya mı geçseydim, bunların hiçbiri başıma gelmezdi, ne güzel ramazanın başından bu yana porno izlemiyordum, bu kedi yüzünden porno orucumu da bozmuşuum, halbuki şimdi mışıl mışıl uyuyor olacaktım diye söylenerek duşa girdim. Çıkıp kurulanırken saate baktım, 03,00 olmuş. Birden bire çokokrem ve porno sırasında hayatın/gecenin unuttuğum gerçeği kafama dank etti, o saatten sonra uyuyamazdım, uyursam da sahura kalkmam mümkün olmazdı ki. Aslında kişisel olarak sahura kalkmak gibi bir derdim de yok ama arayıp annemleri uyandırıyorum; ilaçlarını almazlarsa kötü olur, benim uyuma sorunum varsa, onların da uyanma problemi var, uyanamıyorlar - bir de o yaşta, onca hastalıkla yaşarken hastalıklı bir inatla oruç tutmaya çalışıyorlar. Kıyamam onlara, uyandırmam lazım annemi babamı. İyi de saat 03,45’te çaldırıyorum telefonlarını, bu nedenle o saate kadar da beklemem lazım. Düşünüp en makul kararı verdim: Onları uyandıracağım vakte kadar bir şeyler yemeli, yani sahurumu yapmalı, zamanı geldiğinde de arayıp fazla yememelerini, çok su içmelerini salık verdikten sonra yatağa atmalıydım kendimi. Mutfağa geçtim tekrar, koca bir kâseye tepeleme nesfit doldurup üzerine yarım litre sütü eklerken aklıma kedi geldi, mübarek sahur vakti o kedi kılıklı ifritin bir arabanın, yo, kamyonun tekerleği altında ezilmesini, gösterdiğim merhametin bu ıstıraplı geri dönüşüne karşı tanrının adaletini dileyerek dua ettim, gene bilgisayarı açtım, bir yandan nesfitimi kaşıklarken bir yandan da El Cid’in meşhur yemin sahnesini (90. dakikada başlar) izlemeye başladım. Saat 03,45’e geldiğinde yemeğim bitmişti, yarım litre suyu diktim kafama, bir sigara yakıp annemleri aramak için telefonu elime aldım. Hayda, telefon meşgul. Bir daha aradım, gene meşgul çalıyor. O saatte ne demek meşgul? Bu defa babamın cebini çaldırdım, babam açtı hafif uyku mahmuru bir sesle, benden beş dakika önce teyzemin onları arayıp uyandırdığını, şimdi de teyzem ve annemin konuşmaya daldıklarını söyledi. Uykudan uyanan iki insan, gecenin 03,45’inde birbirini arayıp konuşmaya nasıl dalar, bunu anlamaya çalışırken babama bir şey söylemedim tabi, adamcağız masumdu, annemin daha sonra canına okumaya karar verip babama hayırlı sahurlar diledim, telefonu kapattım. Aslında annemin de kabahati yoktu ama bir şekilde öfkemi çıkarmak zorundaydım, ben onları uyandırmak için bekliyorum (tamam bir de kedi uykumu kaçırdığı için bekledim o saate dek) annem dedikoduya başlamış o saatte. Gittim, dişlerimi fırçaladım, o sırada midemde garip bir hareketlenme hissettim, geçer dedim, vantilatörü yatağıma doğru çevirip başımı yastığa vurdum.

Midemden tuhaf sesler geliyor ama pek yüz vermiyorum. Bir kutu çokokrem (500 gramlık), nesfit, yarım litre su derken, içimde garip kımıldanmalar var. Zaten ne zamandır reflü benzeri/türü bir sıkıntı ile yaşıyorum, fazla ciddiye almadığımdan doktora gitmedim henüz ama bu defa durum her geçen dakika biraz daha kötüleşiyormuş gibi geldi. Ansızın midemde bir ayaklanma hissettim, farklı unsurlar el ele verip isyan edercesine harekâta başlayınca kusacağımı anladım, yataktan fırladığım gibi klozete yöneldim, kusacağım sanırım. Oraya kadar cumhuriyet mitingleri havasında fokurdayan midem tam klozetin yanına geldiğim sırada Fettullah Gülen cemaati gibi uzlaşmacı, barışçı bir görünüme büründü ama biliyorum ki takiyye yapıyor, kusucam. O bekleyiş çok berbat bir histir, tıpkı orgazm olamayıp kenarında kalan kadın gibi: bir adım ileri gidebilse yaşadığı fiziksel gerilimden boşalacak, rahatlayacak, nefes alacaktır, ama sınırda kalmak ve öteye geçememek kadını perişan eder, müthiş bir yorgunluk ve sinirlilik hisseder. İşte kusmak/kusamamak da öyle, kusup rahatlamak varken, klozetin önünde ıkınıp ‘ööğğhhğğkk’ sesleri çıkarmak da insanı yorarken öfkelendiriyor. Olmadı, belki de takiyye yapmıyordur, midemdeki unsurlar vücut rejimime düşman değildir, çok şüpheci ve paranoyak davranmış olabilir miyim diye yine mutfağa geçtim, kuru ekmek atıştırmak için. Bunun iyi geldiğini duymuştum daha önce. İlk lokma boğazımdan geçerken mide cemaatinin gerçek yüzü ortaya çıktı ve ben tekrar klozete dönemeden oracıkta, mutfağın lavabosuna kustum. Ulan mutfak lavabosuna kusulur mu be! Sütlü kahverenginde bir sıvı içinde yüzen şişip deforme olmuş nesfit. Lavaboyu küfürle temizledim, az evvelki duamı değiştirerek kedinin kendisine verdiğim suyla sidik torbasının patlamasını mübarek sahur vakti cenab-ı haktan niyaz ederek koltuğa geçtim, oturdum. Bir sigara daha yaktım, saat: 04,20. Bilgisayarın karşısına geçtim, oruç filan artık bu berbat gecenin ardından yapılacak iş değildi, biraz bloglara baktım, bu arada ezan okundu, ben bir sigara daha yaktım, ‘Allahım mazeretim var, bugün oruç tutmayacağım, sen halimi biliyorsun, görüyorsun zaten’ dedim. Sonrasında sabah işe gitmek için nasıl uyanacağımı düşündüm ve bir kez daha, kim bilir kaçıncı defa yatağa uzandım. Yorgunum, halsizim, uykum var, ama yok işte, gene uyuyamıyorum. Bir kedi sesi duyacak olsam donla sokağa fırlayıp oturaklı bir tekme atacağım, o kadar da sinirliyim. Uyumaya çalışıyorum, koyun sayıyorum, ı ıh… Saate uzanıp baktım, 05,26’yı görünce artık o vakitten sonra uyursam sabahın 07,30’unda öldürseler uyanamayacağımı düşündüm. Bir gece uyumadan sabahlasam ölmezdim herhalde, gençliğimde sabaha kadar sevişip bir dakika uykusuz işe gittiğim zamanları düşünerek kendime gaz verdim, bu defa seks yoktu, sadece bir kedinin içine ettiği şefkat duygularım yüzünden olmuştu her şey. İşe de geç kalamazdım, milletin izin kağıtlarını imzalamam lazım, sabah bir sürü şey var yapacak.

- Efeğğğndii…mmm (tıslama şeklinde)

- Aşkım? Saat 7,30

- Hıaıaııı? (hırlama şeklinde)

- Aşkım kalkabilecek misin yoksa 15 dakika sonra mı arayayayım?

- Fhmmmm… Iıhhhhhhmmm… Yağğrım sağat sona ara… (hırlama)

- Aşkım gene mi uyuyamadın gece?

- Biğri bedduğha etse, bir gecce bhu kada kötüğ geçherdi.

- Kıyamam ya. Yarım saat sonra arayayım ben seni.

- Tımaam. Bağri sen kığyma.

*** Bu postun entelektüel köşesi, tam bu duygulanım karmaşasıyla ilgili olarak kendisini gösteriyor. Seneler evvel şurada da yazdığım bir alıntı bu, Çestov’un Nietzsche ve Tolstoy’da İyilik Fikri isimli kitabından:

Söylemek istediğim şey, olgunluk yaşına erişmiş bir insanın, yeryüzünde hüküm süren kötülüğe ilgisizce bakmayı öğrendiği veya öğrenmesi gerektiği değildir. Tam tersine, olgun bir insanın, komşusunun bahtsızlıklarını genç birinden daha yürekten hissetmesi mümkündür. Ama Tolstoy’un [ziyarete gittiği] Liyapin Düşkünler Evi’nde görmüş olduğu şey hakkındaki duygularını bizim için daha esrarengiz kılan da budur. Öncelikle, düşkünler evi sakinlerinin burada bulunuş ve yaşam koşullarından öylesine etkilenmiştir ki, gözlerine yaş dolmadan ve öfkelenmeden bundan söz edemez. “Ben farkına varmıyordum ama dostlarımla konuşurken gözyaşları içinde bağırıyor ve el kol hareketleri yapıyordum. Bağırıyordum; Bu koşullarda yaşamak imkânsız, imkânsız, imkânsız!” Ama tüm dostları- diye bize anlatmaktadır Tolstoy- bu şekilde heyecanlanmasının nedeninin, gördüğü şeylerin korkunçluğundan değil, kendisinin çok iyi ve yumuşak bir insan olmasından kaynaklandığını kanıtlamaya koyulurlar. Ve bu laflara inanır. “Seve seve inandım buna” der, “ve farkına bile varamadan, başlangıçta hissetmiş olduğum sitem ve pişmanlık duygusunun yerinde, kendi erdemlerimden belli bir memnuniyet ve kendi fikirlerimi başkalarına sergileme arzusu hissediyordum.” Çok sonraları Tolstoy dostlarının onu safsatalarla ustaca aldattıklarını, asla erdemli ve iyi bir insan olmadığını anladı: Hatta çok kötü bir insandı.

"Inhale, Inhale, You're the Victim" Üzerine...

2010-08-10T23:36:00.004+03:00

Minibüsün içi o kadar sıcaktı ki, içeri adımı atmamla kendimi geri çekmem bir oldu. Zaten boştu, birkaç dakikadan önce de dolacak gibi görünmüyordu. İki üç metre öteye, gölgeye geçtim, bir sigara yaktım, gözüm az ötemde biriyle gevezelik eden şofördeydi, hem o istemeden minibüs de hareket etmezdi. Bir elimde su şişesi, diğerinde sigara durdum öylece, bir yandan da yolcular birer ikişer geçiyorlardı araçtan içeri. Derken, minibüs doldu, şoför laklak yaptığı adamın yanından ayrılıp araca binerken beni gördü, gülen gözleri ve neşeli bir yüz ifadesiyle “son bir nefes daha çek, sonra gidelim abi” diye seslendi. Yavaşça başımı salladım ben de, sessizce gülümseyip derince çektiğim dumanı 1-2 saniye ciğerlerimde dolaştırıp üfledim dudaklarımdan ve basamağa adımlayıp attım kendimi içeri. Minibüs hareket etti. Elimi cebimde gezdirdim, 1,30 lira bozukluk bulurum umuduyla, 1,35 çıktı, (1TL+25kuruş+10kuruş) uzattım şoföre. Parayı aldı elimden, bozuklukların olduğu bir tablayı karıştırıp 5 kuruş buldu, bana geri uzattı.

“Boşver kalsın usta, bir nefes parası olsun o da” dedim gülümseyerek.

O da bıyık altından gülümsedi, “abi, bir nefes için çok ucuz değil mi 5 kuruş?” diye mukabele etti.

Prodigy - breathe
Yükleyen djoik. - DiÄ�er müzik videolarÄ±na göz atÄ±n.

Daha evvel taksicilerin beni göt ettiği (*, **) olmuştu, ama bir minibüs şoförünün karşısında hiç böyle donup kaldığımı hatırlamıyorum, sanki bu cehennem sıcaklarında birden eksi on derece esen poyraza tutulmuş gibiydim o an. Diğer yolcuların neler olup bittiğini anlamak için bir ona bir bana gidip gelen bakışlarını görmezden geldim, o sırada bir nefesin 5 kuruştan daha pahalı olduğuna emindim ama zaten bir değer biçilemezdi ki buna, bir saniye daha fazla yaşamak için insanlar neler neler feda etmezdi?

Feda eden, neden ediyor peki?

Geçmişte iki kez intihara (tam) teşebbüs deneyimim olmuştu, biri direkt ilahi müdahale ile engellenmişti, ötekisinde de ‘mümkün ama olası değil’ diyebileceğim bir olaylar zinciri son saniyede beni bağlamış, şaşkın ve aptallaşmış bir halde elim kolum kilitlenmişti. O zamanlardan bu yana çok sular aktı yaşam ırmağımda ve hayatta hiçbir şeyin intihara değmeyeceğini biliyorum artık. Ölümü gene istiyorum, ama artık onu kendi haline bıraktım, nasıl senelerden beri mechul bir iri göğüslü bir sarışını bekliyorsam, ölümü de aramayı, peşini kovalamaya bir son verdim, acele etmiyorum, ‘inside my shell, I wait and bleed’ diye sabrediyor ve konumumu muhafaza ediyorum. Geç ya da erken, mutlaka gelecek zaten. Israrcı olmaya gerek olmadığına kâni oldum son birkaç senedir. Birkaç hafta evvel Hatun “hala intihar etme düşüncesine kapıldığın oluyor mu?” diye sormuştu, yanıtım olumsuzdu, sonra kendisine biraz kem küm edip eski bir blog yazımı hatırlattım, bendeki değişime tanıklık etsin diye. İkna olmuş gibi davrandı, ama içinde bir parça şüphe kaldığına da eminim.

Dün akşam minibüs şoförünün zaten eğri büğrü olan burnuma oturttuğu kroşe, daha o saniyede “Halk içinde muteber bir nesne yok devlet gibi. Olmaya devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi” beyitini çağrıştırmıştı bana, hafiften de aptallaşmıştım hani, eve geldiğimde ise Heraklit’in o tuhaf, şaşırtıcı, kısacık fragmanlarından birini anımsadım:

“Ölümsüz ölümlüler, ölümlü ölümsüzler, kiminin ölümünü yaşayan, kiminin yaşamını ölen.”

İnsanın doğum gününde böyle şeyler yazması patolojik bir durumun göstergesi olabilir, ama nefesim için beş kuruş bile harcamam. Hastalanmaktan, sürünmekten ödüm kopuyor, ama ölümden hiç.

O beş kuruşu da almadım zaten minibüs şoföründen.

Türk Kızları Üzerine...

2010-08-02T20:25:00.004+03:00

Bu sporcunun ismi Alemitu Bekele.

Vikipedia’da hakkında şu bilgi yer alıyor:

Etiyopya’nın Shoa şehrinde doğan Bekele 1993 yılında başkent Addis Ababa’da atletizme başladı. 1999 yılında Türkiye’nin teklifini kabul ederek Türk vatandaşlığına geçti ve Türkiye adına yarışmaya başladı.

Kendisi Bayanlar 5000m. finalinde Avrupa Şampiyonu olarak altın madalya kazandı. Tebrik ediyoruz.

Bu sporcunun ismi Elvan Abeylegesse.

O’nun içinde Vikipedia’da şunlar yazılı:

Elvan, 1982 yılında yedi çocuklu bir ailenin altıncı çocuğu olarak Hewan Abeye adıyla Addis Ababa'da doğdu. Spora ilk kez arkadaşlarıyla futbol oynayarak başladı. Koşuculuk yeteneği keşfedilerek okuldaki beden eğitimi öğretmeni tarafından ondört yaşındayken atletizme yöneltildi. 1999 yılında onyedi yaşındayken ENKA için atlet arayan işadamı Önder Özbilen tarafından keşfedilerek, ailesine iki yıl için ayda 300 $ ödeme yapılmak koşuluyla Türkiye'ye getirildi. Mümin Can ile evlenerek Elvan Can adıyla Türk vatandaşlığına geçti.

Bu güzide sporcu da aynı yarışta Alemitu Bekele’nin ardından ikinci oldu ve gümüş madalya kazandı. O’nu da alkışlıyoruz.

Hemen hemen tüm internet sitelerinde, gazetelerde iki gündür Türk kızlarının bu tarihi başarısı hakkında göğüs kabartıcı övgü yazıları, haberleri görüyorum.

Üşenmedim baktım; gene Vikipedia’da Etiyopya’daki etnik dağılım şöyle sıralanmış: Oromulu 34.49%, Amharalı 26.89%, Somalili 6.20%, Tigray 6.07%; Sidama 4.01%, Gurage 2.53%, Welaytalı 2.31%, geri kalanı da seksen kadar küçük etnik gruptan oluşmuş.

Sonra ülkede konuşulan lisanı merak ettim, resmi dil Amharca’ymış Etiyopya’da, Sami dil ailesine dahilmiş. Ayrıca seksen kadar küçük gruplar halinde konuşulan dil var bu memlekette, kimi Sami, kimi Nil-Sahara, kimi Omotik, vs. aralarında yok olmak üzere olan lisanlar da yer alıyormuş.

İnsanımız seviniyor, Avrupa Şampiyonasında altın madalyalar kazandık, istiklal marşımızı yedi düvele dinletip bayrağımızı gönderde dalgalandırdık diye. E güzel.

Irkçı değilim, (zenci erkekler hariç) hiçbir âdemoğluyla sorunum yok.

Devşirmelerle de bir alıp veremediğim yok, aksine renk kattığını düşünüyorum hayata bu gibi unsurların.

Eh, halkımız da seviniyor, “Türk Kızlarının Zaferi” diye.

Ama “herkes” sevinemiyor. Avrupa Atletizm Şampiyonasında Etiyopya kökenli iki Türk Kızının milli forma ile madalya almasını ilk duyduğunda, üç hafta evvel bir söyleşi sırasında Uğur Dündar’a şu cevabı veren Genel Kurmay Başkanımız ne düşünmüştür acaba?

Böyle bir iddiayı ciddiye alınacak bir iddia olarak görmüyorum. Bunu çok çirkin buluyorum. Benzetmeler de çirkin. Kusura bakmayın bu tabiri kullanacağım: Öyle şeyleri düşünenlerin Türk kanı taşıdığını düşünmüyorum. Türk kanı taşıyanların böyle şeyler ortaya atması... Konuşmak bile istemiyorum. (sayfanın en alt bölümüne bakınız.)

Doğrusu, bu ülkede herkesin kafası fazlasıyla Caput Magnus Confusus…

Bonus Not: 1,29 dakikadan sonra izlenebilir:

GAZETECÄ°LER.COM
Yükleyen serhat-serdar. - Son dakika haberler

Temmuz...

2010-07-24T17:01:00.002+03:00

Yaşadığım acayip intihal mağduriyetinin ardından blogumdan da, bloglardan da soğudum. Artık yazmak gelmiyor içimden; Hatun’la yaptığımız koyu sohbetlerde –aslında genelde monolog oluyor, O çaresiz dinleyici rolünü alıyor- bir bakıyorum, blog zırvalarmış gibi gevezelik etmeye başlamışım, öyle olunca bir daha bunları yazmak da zül halini alıyor. İşte, eskiye kıyasla çok daha nadir yazma isteği (belki de ‘ihtiyacı’) duyan Virgilius, bir de çalınma olayından sonra iyice mesafe koydu bloguna. Gregor da yok zaten. Başka bloglara da artık her gün merakla bakmak yerine, arada bir göz atarak idare ediyorum; açıkçası benim Hatun’un yerine ikame edeceğim iri göğüslü bir sarışın bulma ümidini yitirdim buralarda, “senden iyisini bulduğum anda bu ilişki biter haberin olsun” diye diye 1,5 sene geçti, ben mi kısmetsizim, yoksa Hatun fazla iyi de üst modelini mi bulamıyorum, hala çözemedim doğrusuna bakarsanız, ama aradığım her neyse yok buralarda.

Soruşturma sürüyor, daha soruşturacak ne kaldı bilmiyorum ama neticelenmedi hala. Herkes paranoyak olmuş halde, müdür en son benden şüphelenmeye başladı, imzasız mektubu Başbakanlık’a benim gönderdiğimi düşünüyor, hedef saptırmak için de kendi ismimi eklemişim suçlanan kişiler listesine. İşin komiği ben de ilk gün O’ndan şüphelenmiştim, bizden kurtulup yeni bir kadro kurmak için böyle bir yol izleyebileceğini düşünmüştüm. (O bana müdür olduğu için bunu söyleyebiliyor, ben ona müdür olduğu için düşündüğümü söyleyemiyorum ama.) Hepimiz ruh hastası olduk a.q.

Soruşturma yüzünden doktoraya boş vermek durumunda kaldım ki en acısı bu oldu. Geçen ay tez izleme komitesine sunmam gereken raporu hazırlayamadım, zaman geçti, süre bitti, her gün posta kutuma bakıyorum üniversiteden “sizi siktir ettik, bilgilerinize sunulur” mealinde bir mektup gelmiş mi diye.

Yaz geldi, etraf minicik eteklerin laf olsun diye giyildiği çıplak bacaktan geçilmiyor. Ey kadın milleti, bacaklarınız güzel zannettiğiniz için mi açıyorsunuz, yoksa bu baş belası sıcak havada serinlemek için mi bilmiyorum ama çoğunuzun, pek çoğunuzun bacakları ya kalın, ya kalın ve çarpık, ya kalın ve çarpık ve selülitli. Bu üçünün permutasyonlarını yazmaya üşeniyorum ama şunu söyleyeyim: Akıllı kadın, çirkin yanını saklamayı başaran kadındır. İstediğiniz köyden varoştan çıkıp gelmiş üç tane gariban delikanlıyı ve kıroyu et gösterip tahrik etmekse bilemem, ama çekici görünmenin başka yollarını araştırın. (Askılı bluzlara ve straplez giyenlere sözüm yok. Bir de evet, koca göbekli bir şişko yazıyor bunları.)

Eserin en sarsıcı bölümlerinden biridir: Mişkin, Rogojin’le karşılaşır, gözlerinin içine bakar. Tek kelime konuşmazdan birbirlerini süzerler. O an, Rogojin’in (her ikisinin de delice aşık olduğu, aynı şekilde ikisi arasında bir seçim yapmaya çalışan ama başaramayan) Nastasya Filipovna’yı öldürdüğünü anlar. Bu konu üzerinde, neyin, nasıl, neden, ne şekilde olduğuna dair tek kelime konuşmadan, sakin bir şekilde dört şişe kaliteli dezenfektana ve kaliteli Amerikan bezine gereksinim duyduklarını kararlaştırırlar. (Cesedi saklamak için.) Sevgilim, içine sıkıştığın sorunlar yumağında benim duygudan yoksun gibi görünen soğukkanlılığım ve mekanik bir tavırla sunduğum çözüm alternatiflerim, sana umarsız ve hoyrat biri olduğumu düşündürebilir. Belki de 1,5 sene o kadar da uzun bir süre değildir. Tek yapmaya çalıştığım duygusal karmaşa ortamında mantıklı davranmak ve fevrilikten uzak düşünmeye çalışmak, o kadar. Kalbim soğuk değil, ama kafamı serin tutuyorum CPU yanmasın diye. Sana da vantilatör olmaya çabalıyorum bu sayede. Beni senden bir şey ayıramaz. (Senden daha iyisini bulana kadar böyle sürecek.)

Hepinizden Harika Olduğum İçin Beni Çaldılar.

2010-07-05T09:08:00.005+03:00

Millet bloglarına yazdıkları yazıların copy-paste edilip başka sitelerde başka imzalarla kullanılmasına sinir olur, doğru, en basitinden kişilik haklarına bir saldırıdır bu, emeğini ve düşüncesini çalmak, o kimsenin parasını pulunu çalmak gibi acıtır mağdurun canını.

Peki tanrı aşkına ben ne yapayım şimdi? Bir süre evvel, bu blogtaki bir posta yorum yapan Scrtsl nicki birinin sayfasına baktığımda, sayfanın sağ sütununda bir Virgilius (bu ben oluyorum) bir de İTÜ Sözlük - Virgillius (kim olduğunu Allah bilir) linklerini gördüm, merak edip Virgillius da kimmiş, ne yazmış diye göz attım İTÜ Sözlük'e, fena değildi hakkında yazılanlar. Fazla kurcalamadım, hiç kimsenin yazdıklarını benimkilerden daha kayda değer bulmama kibrimden ötürü "o da bir ademoğlu, o da kendince bir Virgilius" diye düşündüm, ama Scrtsl'e de müteakip blog yorumumda "Bu arada, blogundaki itü sözlük -virgillius linkine baktım da, benimle hiç bir alakasının olmadığını bilmeyenlere bildirmek istedim. Ey insanlar, 'Virgilius' sadece blog markamdır, başka virgiliuslarla ilgim yok, twitter, facebook gibi geyikleri başka bir isimle bıdı bıdılıyorum." şeklinde mukabele ettim. Kızcağız gayet iyi niyetli bir şekilde "itusozluk virgilius'un seninle alakası yok evet. sadece yazılarını okuduğum bir başka virgilius o da. aslında onu ararken sana denk gelmiştim ve takıldım kaldım... demek ki virgilius'lar iyi yazıyor :)" diye yanıtladı, konu da orada kapandı.

Bir kaç gün sonra bir mail geldi, malum, profil sayfamda bana takılmak isteyen kızlar irtibat kurabilsinler diye mail adresimi yazmışım. Yazılanlar çok sertti, dil sivri, kelimeler tokat gibi fırlıyordu satırlardan: Maili gönderen kişinin dediğine göre İTÜ Sözlük'ün Virgillius'u benim yazılarımı copy-paste edip ona kendi yazılarıymış gibi göndermiş daha önce, kendisini de tümüyle farklı bir karakter olarak tanıtmış filan. İsim soyad, okul, meslek, türlü bilgiler... Önce "bu kadın acaba şizofren mi?" diye düşünmedim değil, ama baktım, kandırılmış, aldatılmış bir kırıklıkla yazmış maili, cevap verdim, bir kaç mail gitti geldi aramızda, o anladı ki ben İTÜ Sözlük'ün Virgillius'u değilim, ben anladım ki benim silüetimi bile çalmışlar. Zaten bu duruma da bir yazısının intihal edildiğini farkedip kıyameti koparan Metin Bey'in şu yazısındaki blogunda da değindim.

Sözün özü, seneler önce Antoloji'de yazan ama oradan tası tarağı toplayıp çıkan, (-ki, o sürece kabaca şu nefis yazının altında değinmişliğim vakidir,) ardından 2006 senesinde polente'nin tavsiyesiyle bir blog açıp blog dünyasının fenomeni haline gelen ben, zayi olmuşum, hükümsüzüm a.q. :-)

İTÜ Sözlük'ün Virgillius'u ile hiç bir alakam yok.

Ben yalnız çalışırım :)

Serbest SONISPHERE Çağrışımları...

2010-06-28T13:21:00.005+03:00

Rammstein: Elektro-Metal Operası. Showbiz. Real Madrid. Dita Von Teese.

Manowar: İletişim Mühendisliği. Yüz yıllık İsviçre Saati gibiler. Chelsea. Salma Hayek.

Anthrax: Yaşlı, etleri sarkmış bir eski sevgili. İçi geçmiş, ahı kalmış, vahı gitmiş. Ajax. Jacqueline Bisset.

Megadeth: Evinin duvarları eski şaşalı günlerin fotoğraflarıyla dolu. Geçmişiyle yaşıyor, gene de mihrap yıkılmış ama minber yerinde. Liverpool. Jane Seymour.

Metallica: Popülist klasik. Biraz Mozart, biraz Tchaikovsky. Yüz sene sonra da dinlenecek, büyüleyecek, onlar hep var olacak. Manchester United. Nicole Kidman.

Slayer: İlk şarkıları “World Painted Blood” bittiğinde, kendimi kaybedip ellerimi göğe uzatarak “Allahım, sana şükürler olsun!!!” diye haykırmama sebep olan tanrı karşıtı kutsal grup. Onlar bu müziği yapmaya başladığından beri güneş doğudan değil, batıdan doğuyor, doğudan batıyor. En büyük kıyamet alameti. Jose Mourinho. Truvalı Helen.

Dolmacı Kaplan

2010-06-25T03:21:00.003+03:00

Bir süreliğine iş yerinden uzak kalıp tansiyonumu normal sınırlarına çekmek için çıktığım kısa izinde, yazlıkta gününü gün edip beni de biber dolması pişireceğini söyleyerek ayartan annemin yanına gittim. Dün, ikindi vaktine doğru üst kattaki balkonlu odaya geçtim, yağmur yağdığından balkona çıkmayı gözüm kesmedi, ben de balkon kapısını açıp, oturduğum koltuktan ayaklarımı demirlere uzattım, kitabımı, sigara ve küllüğü koyduğum sehpayı yanıma çekip zevkü sefa etmeye başladım. Kitap, Borges’in hazırladığı Babil Kitaplığı dizisinden Konuk Kaplan’dı, P’u Sung-Ling isimli, adını hiç duymadığım bir çekik gözlünün kaleme aldığı hikayelermiş. Sigaramı keyifle tüttürürken kitabın önsözünü okumaya giriştim, Borges yazmış onu. Bir satır dikkatimi çekti, altını çizdim:

“(…) Çin’de yazılan gerçekçi ve oldukça uzun romanlar –aşağıda değineceğimiz Kırmızı Köşk Düşleri gibi- özellikle gerçekçi oldukları için doğaüstü olaylarla doludur; çünkü bu ülkede olağanüstü olaylar imkânsız ya da gerçekdışı olarak algılanmazlar. (…)”

Ben bu satırın altını çizerken hemen balkonun dibindeki ağacın dalları (beton çocuğuyum ben, çamdan başka hiçbir ağacın ismini bilmem) rüzgârın şiddetiyle sertçe sallandı, hışırdayan yaprakların arasından iki üç kuş havalandı, kaybolup gittiler. Gözüm kitaptan ağaca kaydığında, balkonda, hemen iki metre önümde duran bir şeyi de istemdışı olarak gördüm. Gördüm ama ne gördüğümü anlamadım. Balkonda gerili çamaşır ipine, yırtık bir poşet mandallanmış, rüzgârda salak salak salınıyordu karşımda. Annemin ıslak ve yırtık bir poşeti çamaşır ipine neden astığını anlamaya çalıştım. Anlaşılacak bir şey değildi ama. Bir dakika evvel kitapta altını çizdiğim cümleye baktım tekrar, ‘çünkü bu ülkede olağanüstü olaylar imkânsız ya da gerçekdışı olarak algılanmazlar.’ O an aklıma gündüz tv’de gözüme ilişen bir reklam geldi, bir festival için olsa gerekti, kuş yuvasında bir sürü kulak bekliyordu, sonra bir adam müzik çalarak havada uçup yuvaya konuyordu, o kulaklar da (aç kuş yavruları gibi) müzisyeni yiyorlardı. Ne kadar rahatsız edici gelmişti izlerken, zaten yarım yamalak görmüştüm. Karşımdaki poşet de en az o kadar tuhaftı. Elbise veya çamaşır gibi ipe asılı bir plastik torba. Aşağıya, anneme seslendim:

- Anneeee! Balkondaki çamaşır ipinde asılı duran poşet hakkında bir şey biliyor musun?

- Heralde, ben astım onu oraya.

- Mantıklı bir açıklaman var mı?

- Kuşlar balkona konup sağa sola pislemesin diye astım, korkuluk görevi görüyor.

- Yaaa. Peki kuşlar bunu yutuyorlar mı?

- Bazısı evet, bazısı hayır.

- Kuşların zeka seviyelerinde farklılık olduğunu mu söylemek istiyorsun anne?

- Saçma sapan konuşma, daha iyi bir fikrin varsa, mesela normal bir korkuluk yapmak gibi, onu yap, bir işe yararsın böylece.

- Anne gören de balkonda mısır tarlan var zannedecek.

- Beni bağırttırmasana, dizi seyrediyorum şurada. O poşete de dokunma, işte o kadar!

Borges’in ‘özellikle gerçekçi oldukları için doğaüstü olaylarla doludur’ cümleciğini bir kez daha açıp okudum.

Sonrasında biber dolmasının hem gerçek, hem de doğaüstü olduğunu aklıma getirip sustum.

Suçlu Yok Ama Mağdur Var. (veya Jean Michel Jarre'ın Çilesi Üzerine...)

2010-06-17T23:05:00.006+03:00

Gittiğim son üç konsere bakarak artık yaşlanmaya başladığımı fark etmemem mümkün değil. Mark Knopfler, Deep Purple derken, geçen gün Jean Michel Jarre konseriyle birlikte, artık tamamen ikna oldum ki bana heyecan veren tüm konserlerde izleyicilerin yaş ortalaması 35-40 arası oluyor. Gene de Jarre, yaşlandığım konusunda diğerlerinden daha büyük darbe vurdu bana, etrafımda kime söylesem, “o da kim ya?” şeklinde bir cevap aldım. Adamın yaptığı müziği anlatmayı, tarzını tarif etmeyi denedim, bu defa da “dj gibi bir şey yani, öyle mi?” gibi hafife aldıklarını belli eden soruları ile dudak bükmelerine şahit oldum. Yeni nesil insanımız Jean Michel Jarre’ı tanımıyor… Tanıyanlar da benim gibi mature tipler. Yapacak bir şey yok, üzerime düşeni yaptım, gittim Kuruçeşme’ye, konseri izlemeye.

Jean MIchel Jarre - Rendez vous 2
Yükleyen alexandru2006. - Öne çıkan müzik videolarını izleyin.

Beşiktaş’tan Kuruçeşme’ye doğru yürürken, Jarre’ın Houston’da, Lyon’da, Guiness Rekorlar Kitabına geçen bir milyonu aşkın kişiye verdiği devasa konserleri anımsadım, dev gökdelenleri sahne gibi kullandığı, inanılmaz görsel-ışık şovları ile tüm şehri konsere ortak ettiği zamanlarını düşündüm, şimdiyse el kadar Kuruçeşme Arena’da, bir avuç insanın karşısında neler yapabileceğini hayal etmeye çalıştım. İçim acıdı bu adama, Maksim assolistliğinden Küçükçekmece’deki pis bir pavyonda şarkı söylemeye çalışan bir şarkıcının dramını duyumsadım yürürken. Evet, Kuruçeşme aynıydı, bir de –sanırım- adamın dinleyici kitlesinin orta yaş ve üzeri insanlardan oluştuğunu tahmin eden organizatörler, sahne önünün elli metre ötesine dandirik bir tribün kurmuşlardı, milletin ayakta beklemekten kıçı başı ağrımasın diye. Oturun, sinema filmi gibi izleyin dercesine.

Adam kadrosuyla çıktı sahneye, ’48 doğumlu, annem yaşında ama kıpır kıpır, sürekli hareket, zıplıyor, ufacık bir sahnede oraya buraya koşturup duruyor. Bu adam New-age ve elektronik müziğin en büyük ismi, kendi yarattığı müthiş enstrümanlarla ses dalgalarıyla bile müzik yapabilen türünün en yetkin örneği, en önemli bestecisi, ayrıca benzersiz görsel şovlarıyla da konserlerine insanları çeken, olağan üstü bir adam. Sahneden bakınca karşısında iki, taş çatlasa üç bin kişi görüp, bunların da üçte birinin tribünde oturduğunu farkedince ne hissetmiştir acaba? İçinden ‘ne işim var burada’ diye düşünmüş olabilir ama hareketlerine tüm sıcaklığını ve sempatikliğini yansıtıp hoplaması, zıplaması, seyirciyle iletişim kurmaya çalışıp tüm sempatikliğini kullanma çabası, kendisinin profesyonelliğinden ileri geliyordu.

Fakat bir konuyu gözden kaçırdı.

Türk insanı, new-age tarzı müziği, hele bir de Jean Michel Jarre’ın yaptığını elektro-senfonik bir huşu içinde dinler. Bir coşku, bir heyecan, dışa vurulan bir duygu ve neşe patlaması ile değil, içindeki ürperti ve titreme ile yansıtır bu müziği. Nitekim her şarkının bitiminde “lütfen” azıcık alkışladıktan, kısık sesle “heeeeyy!” diye bağırdıktan sonra seyirci gene sus pus oluverdi. Hipnoz olmuşçasına salak salak duran insanların bu halini garipseyen Jarre, ikinci şarkıdan sonra hoplaya zıplaya seyircilerin arasına girip onları hareketlendirmeye çalıştı, ama nafile. Üçüncü şarkının ardından ise adam artık yüzsüzlüğün dibine vurdu, “PLEASE MAKE NOISE!” diye yalvardı izleyenlere. Adamı kırmak olmaz, biraz hareketlenir gibi oldu millet, o kadar. Yanlış anlaşılmasın, suç Türk İnsanı’nda değil, müziğin kendisinde. İnsanımızın konser anlayışı, çalınan şarkıya eşlik etmek, en azından nakaratı karaoke yaparcasına var gücüyle haykırarak söylemek üzerine kurulu. Jarre’ın müziği ise sözsüz, kısaca enstrümental diye hafife aldığımız türden. Öyle olunca, konseri gelenler konseri dinlemek zorunda kaldılar. Bu duruma ise çoğu hazırlıklı değildi. Üstelik çoğu orta yaş ve üzerinde olan seyirciler, zaten süslenip püslenip gelmiş kadınlar ve yanlarındaki iki dirhem bir çekirdek erkekler ile cool görüntülerine halel getirecek bir harekette bulunmaktan kaçınacak ölçüde otokontrollü görünüyorlardı, iki alkış, sonra sükûnet. Adamcağız (normal bir sanatçı beklentisi ile) yaptığı müzikten zevk alındığını görmek için kıçını yırtıyor, bizimler tribünde kollarını göğüslerinde kovuşturmuş, bacak bacak üzerine atıp melül melül sahneye bakıyorlar.

Acıdım Jarre’a. Dünya turunu yaparken uğradığı bu ufacıcık sahnede, put gibi duran bir avuç insanın önünde verdiği konser, O’na yapılmış bir işkenceden farksızdı. İki saatten fazla süren konser de sanatına duyduğu saygı ile açıklanabilir sadece.

Şimdi bekliyorum, kişisel blogunda İstanbul Konseri ile ilgili bir şey yazacak mı diye.

Not: Benim yerim tribünde dördüncü sıradaydı, yanımda Haktan Akdoğan oturuyordu, koluna da ecnebi bir sarışın afet takmış. Bundan sonra ben de ufolarla ilgilenmeye karar verdim. Bir de, konser bir harikaydı!

Çamur ve Domates Üzerine...

2010-06-10T22:15:00.004+03:00

Başbakanlığa giden imzasız bir mektup yüzünden, kurumda benimde aralarında bulunduğum sekiz yönetici hakkında soruşturma açıldı. Kimin kuyruğa bastıysak artık, işlediğimiz (!) suçları saya saya bitirememiş mektubunda;

TCK madde 220: Suç işlemek amacıyla örgüt kurma.

TCK madde 247: Zimmet.

TCK madde 252: Rüşvet.

TCK madde 255: Yetkili olmadığı bir iş için yarar sağlama.

TCK madde 257: Görevi kötüye kullanma.

TCK madde 266: Kamu görevine ait araç ve gereçleri suçta kullanma.

Bunları alt alta koyunca müebbet hapse filan çarptırılmam gerekir sanırım.

Bu imzasız, gökten zembille düşen ihbar [iftira] mektubu yüzünden bir haftadır dairede kamp kuran asık suratlı müfettişlere ifade verip duruyoruz, kafamda sürekli hukukun en temel kurallarından biri olan “ispat külfeti, iddia makamına aittir” cümlesi dönüyor, bu mesnetsiz ve sefil suçlamanın sonucunda neden kendimi savunmaya ihtiyaç duyduğumu, beni suçlayan kişi veya kişilerin bunun için delillere sahip olması gerekmez miydi diye soruyorum. Bir yandan da bundan hiçbir şey çıkmaz, müfettişler olan bitenin deli zırvası olduğunu elbet anlayacaktır ümidimi koruyorum.

Soğukkanlılığımı ve neşemi korumaya çalıştığım, “bu da geçer ya Hû” şeklinde mırıldandığım bu zaman zarfında içime atılan sıkıntı tohumunun günden güne serpilip büyüdüğünü, soruşturmanın neticelenmesi uzadıkça asabileştiğimi görüyorum.

Derken bugün bir şey oldu: Aynı binada çalışmamıza rağmen neredeyse bir aydır denk gelmediğimiz bir amca, öğlen vakti sigara içmek için bahçeye indiğim sırada karşıma çıktı. O esnada Hatunla konuşuyorum, hemen yanıma gelip beni taciz etmeye başladı adam, “Oğuz’um, neredesin, kaç gündür seni arıyorum” diye söylenerek yanımda durdu. Telefonu gösterdim, müsait olmadığımı anlasın diye. Hayret, ısrar etti, “kapat, sana anlatmam gereken bir şey var” diyerek. Huzursuzlandım. Hatuna taciz edildiğimi söyleyip kapattım. Adama döndüm, hal hatır sormak derken başladı konuşmaya.

“İki gün üst üste rüyama girdin Oğuzum, hem de aynı rüya!”

“Hayırdır inşallah, amca benim ne işim var senin rüyanda?”

“Bak şimdi, ben kendime ev yapacak bir arazi arıyorum, sonra sen beni kendi arazinin olduğu yere götürüyorsun. Beraber senin arazine gidiyoruz, etrafa bakıyorum, her taraf nasıl yeşil, ne kadar güzel. Fakat ben sana ‘Oğuzum, bu topraklar çok güzel, yemyeşil, ama ben deniz kıyısında olmak istiyorum’ diyorum. Sense bana o araziyi övüyor, suyundan, havasından bahsediyorsun. Derken bakıyorum, birden çiçekleri yolmaya başlıyorsun. ‘Çiçekleri neden yoluyorsun, deli misin Oğuzum’ diye soruyorum şaşkınlık içinde, o zaman bana dönüp o çiçeklerin bir işe yaramadığını, o topraklara domates ekeceğin cevabını veriyorsun.”

“Bu nasıl rüya amca?”

“Ne bileyim, iki gece arka arkaya bu rüyayı gördüm ben.”

Başrolünde yer aldığım bu rüya beni aptallaştırdı. Rüyaları çok ciddiye alan biri değilim aslında, ama bu amcanın anlattığı o kadar tuhaf, öylesine alacakaranlık kuşağı kıvamında bir rüya ki, hayatımda ciddi değişiklikler olacağını düşünmeye başladım. Nablûsi değilim, Daniel gibi yorumlama yeteneğim de hiç olmadı, fakat çok tuhaf -şimdikinden de tuhaf- günlerin beni beklediğini duyumsadım amca’nın rüyası üzerinde kafa yorarken.

Borges’in Simurg ve Kartal isimli denemesinde kısa bir hikaye vardır: Bir gün Attar’ın dükkanına bir derviş girer, ilaç kutularına ve şişelere bakar ve ağlamaya başlar. Atar şaşırmıştır ve endişeyle gitmesini söyler. Dervişin yanıtı şöyle olur: ‘Benim gitmem kolay, geride hiçbir şey bırakmıyorum. Oysa senin, gördüğüm bu değerli şeylere veda etmen kolay olmayacak.’

Yaşlı Adam ve Deniz’in aşkın bir yorumu gibi duran bu kısa hikayecik ile amca’nın bana anlattığı rüyası ve The Doors’un Strange Days’ine uygun tınılardaki bu günlerimi götümün hangi kavşağında kesiştirdiğimi doğrusu ben de bilmiyorum.

Ama domatesleri çiçeklerden daha çok sevdiğim gerçek… En azından bir işe yarıyorlar.